Πάτρα: Ποιοι πλέκουν και κεντούν σήμερα; Πώς κινείται η αγορά του εργόχειρου

Αν έχετε συνδυάσει το πλέξιμο και το κέντημα μόνο με τις γιαγιάδες μιας άλλης εποχής, μάλλον αυτή η εκτίμηση δεν αποτελεί τη μοναδική πραγματικότητα*

Αν έχετε συνδυάσει το πλέξιμο** και το κέντημα μόνο με τις γιαγιάδες μιας άλλης εποχής, μάλλον αυτή η εκτίμηση δεν αποτελεί τη μοναδική πραγματικότητα.

Αρκετοί από τη νεότερη γενιά φαίνεται να έχουν στραφεί στο εργόχειρο, σε ένα νέο πλαίσιο μιας και είναι γνωστό πως ό,τι δεν εξελίσσεται, σβήνει.

Καταστηματάρχες της Πάτρας που πωλούν νήματα και ευρύτερα ό,τι χρειάζεται για μια χειροποίητη δημιουργία τέτοιου είδους, μιλούν στο thebest και τονίζουν πως αυτά τα είδη εξακολουθούν να έχουν το κοινό τους και όχι μόνο από γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας.

Εξάλλου πλέον έχουν εμπλουτιστεί οι τεχνικές και τα υλικά καθώς και οι δημιουργίες στις οποίες προχωρούν γυναίκες, παιδιά,αλλά και μια μερίδα ανδρών.

Η καραντίνα όπως και το διαδίκτυο φαίνεται να αποτέλεσαν παράγοντες που ευνόησαν αυτή τη «στροφή».

Όπως επισημαίνει η Δήμητρα Τζατζαδάκη**, ιδιοκτήτρια του ομώνυμου καταστήματος η νέα γενιά άρχισε να μπαίνει στον κόσμο του εργόχειρου λίγο πριν την καραντίνα, γύρω στο 2018, 2019 ενώ στην καραντίνα το ενδιαφέρον αυξήθηκε περαιτέρω.

«Έχει μια ιδιαίτερη εξέλιξη το εργόχειρο και ξεκινούν από νήπια. Υπάρχει ενδιαφέρον να πλέξουν ή να κεντήσουν. Επίσης πολλές φοιτήτριες και φοιτητές δείχνουν ενδιαφέρον για το πλέξομο και να κάνουν κατασκευές, χειροτεχνίες, με κορδέλες, ράψιμο και βέβαια την ίδια ώρα συνεχίζει η παλιά γενιά, η οποία γνωρίζει και δείχνει στη νεότερη. Οι μαμάδες δεν γνωρίζουν, αυτή η γενιά δεν ξέρει».

Την ίδια ώρα και η ραπτική** παρουσιάζει τη δική της κινητικότητα από νεότερες γενιές. Στο παρελθόν η μοδιστρική είχε γνωρίσει ιδιαίτερη άνθηση, ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες συρρικνώθηκε κυρίως στην επιδιόρθωση.

«Πολλές νέες κοπέλες στρέφονται στη ραπτική» και επαγγελματικά και το ίδιο ισχύει και για το πλέξιμο, εξηγεί η κα. Τζατζαδάκη.

Οι δημιουργίες**

Το κυρίαρχο είδος φαίνεται να είναι οι χειροποίητες τσάντες και ακολουθούν μπλουζάκια, τοπάκια, ζακέτες, κασκόλ.«Δεν θα πλέξουν το τραπεζομάντηλο. Βέβαια το πρωί ήρθε μια κοπέλα και μου είπε θα πλέξω μια κουβέρτα,με τα τετραγωνάκια της γιαγιάς. με το χοντρό νήμα και τα διάφορα χρώματα», προσθέτει.

«Οι άνδρες κυρίως πλέκουν με βελόνες, είναι αγχολυτικό», διαπιστώνει.

Παράλληλα παρατηρεί αναβίωση του ενδιαφέροντος και για το κέντημα από παιδιά καθώς και από μεγαλύτερες ηλικίες. «Οι νεότερες δεν θα κεντήσουν πίνακα, όμως θα πάρουν ένα μπλουζάκι και θα κεντήσουν κάτι. Ή ένα πανί που θέλουν να το κρεμάσουν κάπου ή να το βάλουν πάνω σε ένα μπουφάν, ή να γράψουν ένα όνομα».

Η εξέλιξη- Νέα υλικά, νέες τεχνικές**

Ο Αλέξανδρος Νικολάου υπεύθυνος του καταστήματος «Καίτη» επισημαίνει πως «έχουν μπει και τα σχολεία δυναμικά στο κέντημα, έχουν ενδιαφερθεί αρκετά σχολεία και μέσω ΚΔΑΠ και μέσω δραστηριοτήτων γενικότερα».

Παράλληλα υπάρχει η νέα γένια, από 18 ετών και πάνω όπου έχουν βγει όπως εξηγεί, πιο μοντέρνα είδη, στο κέντημα και ιδιαίτερα στο πλέξιμο, καθώς και νέες τεχνικές.

Πλέον, όπως περιγράφει υπάρχουν χοντρές βελόνες πιο εύκολες στη χρήση, με χρώματα, εργονομικές λαβές, κυκλικές βελόνες με καλώδια που τα κάνουν όλα πιο εύκολα και γρήγορα, όπως και νήματα που μπορείς να τα πλέξεις μόνο με τα χέρια.

Ταυτόχρονα υπογραμμίζει το ρόλο του διαδικτύου, τόσο ως προς την εκμάθηση, όσο και ως προς την εξέλιξη. «Τα νέα είδη ανοίγουν και νέους ορίζοντες» σχολιάζει.

Η στροφή των νεότερων στο εργόχειρο** κατηγοριοποιείται ως εξής σύμφωνα με τον κ. Νικολάου.

«Η πρώτη κατηγορία είναι αυτοί που το κάνουν σαν χόμπι, η δεύτερη είναι αυτοί που το κάνουν σαν επάγγελμα και τα είδη μπορεί να είναι τσάντες, κουκλάκια, πορτοφολάκια, ένας κεντημένος πίνακας, η τεχνική diamonds painting με χάντρες που κολλάς. Ως προς τα ρούχα, υπάρχει ενδιαφέρον και για τα παιδικά-βρεφικά. Παπουτσάκια, κουδουνίστρες με τα ειδικά νήματα. Η τρίτη κατηγορία είναι οι μεγαλύτερες γυναίκες που αγαπούν το κέντημα ή το πλέξιμο και δεν το έχουν μόνο ως χόμπι, είναι καθημερινότητά τους δηλαδή, από παλιά, οι οποίες κρατούν ακόμα τα πιο δύσκολα στο κέντημα και στο πλέξιμο τις βελόνες και το βελονάκι. Την προηγούμενη παράδοση δηλαδή και κυνηγούν να βρουν το πιο παλιό. Κάποια τα βρίσκουμε, κάποια όχι».

«Δεν είναι μόνο γυναικεία υπόθεση»**

Ο Αλέξανδρος Νικολάου παρατηρεί επιπρόσθετα ότι υπάρχει και ανδρικό κοινό, όχι μεγάλο όσο το γυναικείο, αλλά υπαρκτό σε νεαρές ηλικίες κυρίως «και φαίνεται πιο πολύ στο πλέξιμο, όπου κατασκευάζουν κουκλάκια που τους αρέσουν χαρακτήρες από ταινίες και παίρνουν ιδέες από το internet. Υπάρχει μια αύξηση στο αντρικό κοινό». Άλλη μια διάσταση είναι τα ζευγάρια, όπου η γυναίκα και ο άνδρας δημιουργούν μαζί κάτι. Σε αυτό έχουν βοηθήσει τα πιο εξειδικευμένα νήματα , που πλέκονται με το χέρι και δε χρειάζεσαι ούτε βελόνα, ούτε βελονάκι. Και δημιουργούν κουβέρτες , κουβερτάκια, τσάντες, ριχτάρια, μπλούζες, ζακέτες».

Τι δείχνει το ηλεκτρονικό εμπόριο**

Το ενδιαφέρον εντοπίζεται για το εργόχειρο σε διάφορες περιοχές, δείχνει η εμπειρία της ηλεκτρονικής πώληση σύμφωνα με τον κ. Νικολάου, όπου δεν υπάρχουν φυσικά καταστήματα. «Πολλή ζήτηση υπάρχει και σε νησιά και σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας κ.α. Είναι δύσκολο το είδος, μεγάλη η γκάμα, πιο απαιτητικό το κοινό και το διαδίκτυο δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο από το εξωτερικό συνήθως, οπότε ζητούν το προϊόν που βλέπουν».