Medwatch: Άλλη μια εφαρμογή στον επικοινωνιακό αγώνα της κυβέρνησης

Κάθε φορά που η ανυπαρξία προληπτικών ελέγχων καταλήγει σε τραγωδία, το κράτος επιστρατεύει μια νέα εφαρμογή. Μετά τις αποκαλύψεις για τα παράνομα «κέντρα ευεξίας» στο Κολωνάκι που ήρθαν στο φως από την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Άδωνις Γεωργιάδης προέταξε την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απάντηση σε ένα χρόνιο θεσμικό έλλειμμα.

Το σύστημα Medwatch υπόσχεται αυτόματους «AI agents» που θα σαρώνουν 24 ώρες το 24ωρο τις αναρτήσεις γιατρών στα κοινωνικά δίκτυα, αναζητώντας παράνομες διαφημίσεις θεραπειών. Παράλληλα, σχεδιάζεται εφαρμογή που μεταφέρει την ευθύνη της διασταύρωσης των αδειών στους ίδιους τους ασθενείς. Με τη δημόσια παραδοχή ότι η επιτόπια εποπτεία των ιδιωτικών δομών «δεν είναι τεχνικά εφικτή», ο ελεγκτικός ρόλος της πολιτείας εκχωρείται ουσιαστικά στους πολίτες και στους αλγόριθμους.

Η εικόνα της παρουσίασης ενίσχυσε τις αντιδράσεις. Ο υπουργός Υγείας εμφανίστηκε στο ίδιο πάνελ με την πρόεδρο της Διοικούσας Επιτροπής του ΠΙΣ, Ματίνα Παγώνη, και τον πρόεδρο του ΙΣΑ, Γιώργο Πατούλη. Η επιλογή να πλαισιωθεί η πρωτοβουλία από την ηγεσία του συνδικαλιστικού οργάνου που κατέχει τη διοικητική εποπτεία των ιατρείων, εκλήφθηκε ως προσπάθεια σχετικοποίησης των ευθυνών για τη διαχρονική απουσία επιθεωρήσεων.

Σε μια προσπάθεια επανατοποθέτησης, ο κ. Γεωργιάδης αμφισβήτησε ανοιχτά την επιλογή κατάργησης του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ) και τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων του στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας. Η μετατόπιση αυτή στρέφεται εμμέσως κατά της αρχικής νομοθετικής επιλογής της κυβέρνησης από τον Αύγουστο του 2019, αναδεικνύοντας τις εσωτερικές αντιφάσεις στην αρχιτεκτονική του ελεγκτικού μηχανισμού.

Την ίδια στιγμή, η επικοινωνιακή γραμμή της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, εστιάζει στην αποσυμφόρηση της πολιτικής πίεσης. Με αναφορές σε «τοξικότητα» και επικλήσεις στην αναμονή της δικαστικής έρευνας, παρέχεται κάλυψη στα εμπλεκόμενα στελέχη, ενώ οι τηλεφωνικές επαφές του Θάνου Πλεύρη με τον κατηγορούμενο γιατρό παρουσιάζονται ως θεσμικό ενδιαφέρον, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή τακτική προστασίας του πολιτικού προσωπικού.