Σέξι βιβλιοφάγος: Ο Αλεσάντρο Μικέλε ζήτησε από τους πάντες να έχουν μαζί τους ένα βιβλίο στο σόου Valentino

Η νέα συλλογή Valentino, που παρουσιάστηκε στη Bibliothèque Sainte-Geneviève στο Παρίσι, εξερεύνησε τη συσσώρευση και τη μνήμη, ενώ οι καλεσμένοι προσέφεραν βιβλία από τα ράφια τους για να δωρηθούν σε δημόσιες βιβλιοθήκες.

Ο Αλεσάντρο Μικέλε παρουσίασε τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 του Valentino στη Bibliothèque Sainte-Geneviève του Παρισιού, ως μια συνάντηση μεταξύ της ένδυσης και όσων παραμένουν άγνωστα.

Με τίτλο «Antibiblioteca», η επίδειξη είχε ως αφετηρία την ιδέα της «αντιβιβλιοθήκης», μιας συλλογής αδιάβαστων βιβλίων, η αξία των οποίων έγκειται στο περιεχόμενό τους. Σύμφωνα με τη διατύπωση του Μικέλε, η μόδα μπορεί να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Τα ρούχα δεν χρειάζεται να φορεθούν, να αποκτηθούν ή να καταναλωθούν για να έχουν νόημα. Μπορούν να υπάρχουν ως πιθανότητες.

Τα όρια της γνώσης

Ζητήθηκε από τους καλεσμένους, όπως ο Colman Domingo, η Clairo και ο Alexander Skarsgard να φέρουν ένα βιβλίο από τα δικά τους ράφια, επιλεγμένο με τη σκέψη ότι κάποιος άλλος μπορεί να θέλει να το διαβάσει, ενώ τα βιβλία στη συνέχεια δωρίστηκαν σε τοπικές βιβλιοθήκες.

Η ιδέα αντλεί έμπνευση από την περιγραφή του Νασίμ Νικόλαος Ταλέμπ για τη βιβλιοθήκη του Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο «Ο Μαύρος Κύκνος». Ο Ταλέμπ περιγράφει τα αδιάβαστα βιβλία της συλλογής του Έκο ως πιο πολύτιμα από τα βιβλία που έχει ήδη διαβάσει, καθώς αντιπροσωπεύουν τα όρια της γνώσης του και την πιθανότητα να ανακαλύψει κάτι πέρα από αυτά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Ζητήθηκε από τους καλεσμένους, όπως ο Colman Domingo, η Clairo και ο Alexander Skarsgard να φέρουν ένα βιβλίο από τα δικά τους ράφια, επιλεγμένο με τη σκέψη ότι κάποιος άλλος μπορεί να θέλει να το διαβάσει, ενώ τα βιβλία στη συνέχεια δωρίστηκαν σε τοπικές βιβλιοθήκες

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Σχεδόν άθικτα

Ο Αλεσάντρο Μικέλε επεκτείνει αυτό το επιχείρημα από τα βιβλία στα ρούχα. Κάθε συλλογή μόδας περιέχει αντικείμενα με διαφορετικό μέλλον.

Κάποια ρούχα θα εμφανιστούν για λίγο σε μια πασαρέλα, κάποια θα επιβιώσουν κυρίως μέσω φωτογραφιών και κινούμενων εικόνων, ενώ άλλα θα μπουν στις ντουλάπες και θα παραμείνουν σχεδόν άθικτα.

Η ύπαρξή τους δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με την πρακτική τους χρήση.

Ο Ταλέμπ περιγράφει τα αδιάβαστα βιβλία της συλλογής του Έκο ως πιο πολύτιμα από τα βιβλία που έχει ήδη διαβάσει, καθώς αντιπροσωπεύουν τα όρια της γνώσης του και την πιθανότητα να ανακαλύψει κάτι πέρα από αυτά

Η έννοια της δυνατότητας

Η ιδέα του Μικέλε θέτει επίσης υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο μετράμε την αξία της μόδας. Αν ένα ρούχο κρίνεται μόνο από το πόσο συχνά φοριέται ή από το πόσο χρήσιμο είναι, χάνουμε μεγάλο μέρος αυτού που μπορεί να προσφέρει η μόδα.

Ένα λουκ από την πασαρέλα μπορεί να γίνει εικόνα, ανάμνηση ή ιδέα. Μπορεί να υποδηλώνει ένα νέο σχήμα ή έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε το σώμα. Μπορεί να μείνει μαζί μας πολύ καιρό μετά την επίδειξη, ακόμα κι αν δεν φορεθεί ποτέ.

Αυτό συνδέεται με την έννοια της δυνατότητας του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν, την οποία ο Μικέλε χρησιμοποιεί για να περιγράψει τις δυνατότητες που παραμένουν ανοιχτές πριν κάτι γίνει πραγματικότητα.

Η ιδέα του Μικέλε θέτει επίσης υπό αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο μετράμε την αξία της μόδας. Αν ένα ρούχο κρίνεται μόνο από το πόσο συχνά φοριέται ή από το πόσο χρήσιμο είναι, χάνουμε μεγάλο μέρος αυτού που μπορεί να προσφέρει η μόδα

Κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμα

Μια επίδειξη μόδας συγκεντρώνει ρούχα που ίσως να μην εισέλθουν ποτέ στην καθημερινή ζωή, ενώ μας δείχνει πώς θα μπορούσε να μοιάζει αυτή η ζωή. Υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο σε αυτή την ιδέα.

Ένα βιβλίο που δεν έχει διαβαστεί δεν είναι άχρηστο επειδή δεν έχει ανοιχτεί, ακριβώς όπως ένα ρούχο που δεν έχει φορεθεί δεν στερείται αξίας επειδή παραμένει στην ντουλάπα ή υπάρχει μόνο ως εικόνα.

Και τα δύο ενέχουν τη δυνατότητα για κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμα.

Μια ήσυχη αντίθεση

Τα μακριά ξύλινα τραπέζια ανάγνωσης της Bibliothèque Sainte-Geneviève, οι πράσινοι φωτισμοί, τα σιδερένια κάγκελα και τα γεμάτα ράφια με βιβλία δημιούργησαν ένα περιβάλλον οργανωμένο γύρω από τη συγκέντρωση, τη μνήμη και τη συσσωρευμένη γνώση.

Με φόντο αυτή την αρχιτεκτονική, τα μοντέλα παρουσίασαν ένα άλλο είδος αρχείου. Τα ρούχα είναι προσωρινά, κινήθηκαν μέσα σε έναν χώρο που έχει κατασκευαστεί για να διαφυλάξει ό,τι προηγήθηκε.

Τα βιβλία παρέμεναν στα ράφια, ενώ η συλλογή του ιταλικού οίκου μόδας περνούσε ανάμεσά τους, δημιουργώντας μια ήσυχη αντίθεση μεταξύ μονιμότητας και εφήμερου χαρακτήρα.

Το αποτέλεσμα αποτέλεσε επίσης μια υπενθύμιση ότι η ίδια η μόδα είναι ένα αρχείο. Οι μορφές της επιστρέφουν, μεταλλάσσονται και αποκτούν νέες σημασίες.

Οι ιστορικές αναφορές μπορούν να μετατραπούν σε σύγχρονες προτάσεις, ενώ μια εικόνα από μια πασαρέλα μπορεί να συνεχίσει να κυκλοφορεί πολύ καιρό μετά την εξαφάνιση του ρούχου από το προσκήνιο.