Περικλής Κοροβέσης: Η οικογένειά του σκόρπισε την τέφρα του στη θάλασσα της Ακράτας

Στις 4 Οκτώβρη και ημέρα Κυριακή του 2026, ακριβώς 5 χρόνια και 176 μέρες από το φευγιό του (11 Απρίλη 2020), ο Περικλής Κοροβέσης επέστρεψε ως ύλη στη θάλασσα της Ακράτας που τόσο του άρεσε να βλέπει και να περνάει εκεί τον χρόνο του, διαβάζοντας και γράφοντας όπως έκανε σε όλη του τη ζωή.

Εξι η ώρα το απόγευμα συναντήθηκαν η σύντροφός του Μαρία Κατεργάρη, ο γιος του Χριστόφορος που ήρθε από τη Σουηδία, καθώς και οι φίλοι και συνοδοιπόροι του Δημήτρης Παπαχρήστος, Γιώργος Σταματόπουλος, Φώτης Παναγόπουλος, Νίκος Παπαχριστόπουλος κ.ά., στο σύνολο περίπου 25 άτομα, στο μικρό ψαράδικο λιμανάκι στα Μαύρα Λιθάρια, που βρίσκεται στα σύνορα του Νομού Κορινθίας με τον Νομό Αχαΐας.

Οχτώ με εννιά άτομα επιβιβάστηκαν σε ένα μικρό καϊκάκι μαζί με την τέφρα του. Ολοι εμείς οι υπόλοιποι γυρίσαμε στην Ακράτα. Στην παραλία μπροστά από το σπίτι που νοίκιαζε επί δεκαετίες περιμέναμε το καΐκι και όταν έφτασε σε απόσταση 30 περίπου μέτρα από την ακτή, ο γιος του Χριστόφορος έριξε την τέφρα του στη θάλασσα που τόσο πολύ αγαπούσε. Ηταν μια λιτή αλλά εξαιρετικά συγκινητική στιγμή.

Εκρηκτικό σύνολο

Ο Περικλής Κοροβέσης δεν ήταν άλλος ένας συγγραφέας -λογοτέχνης. Δεν ήταν άλλος ένας αγωνιστής. Δεν ήταν άλλος ένας ποιητής. Δεν ήταν άλλος ένας πολιτικός. Ηταν όλα αυτά μαζί και ακόμα παραπάνω. Ηταν ένα εκρηκτικό σύνολο, ένας άνθρωπος χαρισματικός και αυτόφωτος, αντιήρωας και αντισυμβατικός, χωρίς να επιδιώκει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Δεν ήξερε αν ήταν αριστερός ή αναρχικός, αυτό που ήθελε ήταν να μην πεθάνει μαλάκας, όπως χαρακτηριστικά έλεγε – και τα κατάφερε!

Ηταν αυτός που συνέβαλε αποφασιστικά με την καταγραφή που έκανε από τα βασανιστήρια που υπέστη στο ΕΑΤ-ΕΣΑ στο βιβλίο του «Ανθρωποφύλακες», που κυκλοφόρησε το 1969, στην αρχή σε λίγα αντίτυπα στη Γενεύη και κατόπιν μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και συνέβαλε στο να μάθει ο κόσμος για την αιματοβαμμένη δικτατορία των συνταγματαρχών. Είχε αποφυλακιστεί με την αμνηστία του 1968 και μετά, με τη βοήθεια της Αμαλίας Φλέμιγκ, κατάφερε να φτάσει στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας.

Μεγάλη σημασία είχε και η κατάθεσή του στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και όσων άλλων κατάφεραν να φτάσουν και να καταθέσουν στο Στρασβούργο, όπως η Κίττυ Αρσένη. Αυτό έκανε τους χουντικούς να αποχωρήσουν από μόνοι τους, σίγουροι για την καταδίκη τους.

Απροσκύνητος

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς στις 20 Ιουλίου του 1941. Σπούδασε θέατρο δίπλα στον Δημήτρη Ροντήρη, αλλά και στο Παρίσι, έγραφε στις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία», «Εφημερίδα των Συντακτών», «Εποχή», στα περιοδικά «Δίφωνο», «Γαλέρα» κ.ά.

Μετά τη δικτατορία παρέμεινε έντονα πολιτικοποιημένος ως πολιτικός και ακτιβιστής της Αριστεράς. Η χούντα και το σύστημα που γεννάει τις χούντες δεν τον συγχώρεσε ποτέ για την αντιστασιακή του δράση, αμόλησε τα τσιράκια του να τον στοχοποιήσουν.

Στις 29 Σεπτέμβρη του 1989 με πρωτοσέλιδό της στο «Εθνος» γνωστή «έγκριτη δημοσιογράφος» φωτογραφίζει τον Περικλή Κοροβέση ως τον εκτελεστή του Παύλου Μπακογιάννη! Σε μια παλιότερη συνέντευξή του είχε πει: «Με γοητεύει η ειλικρίνεια του βιώματος στους ανθρώπους. Αντιπαθώ την επίδειξη προσωπικότητας, μου θυμίζει εξουσία που αγιογραφεί εαυτήν. Κι εγώ δεν έχω μάθει, ξέρεις, να προσκυνώ, θέλω ισότιμους συνομιλητές απέναντί μου».