«Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0»: 5 λόγοι που δεν πρέπει να το χάσεις

«Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0»: 5 λόγοι που δεν πρέπει να το χάσεις

Η παράσταση-γροθιά στη λήθη επιστρέφει για δεύτερο χρόνο και εγκαινιάζει τη βραδινή σκηνή στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

«Κάνω θέατρο γιατί δεν μ’ αρέσει ο κόσμος όπως είναι οργανωμένος. Δεν θέλω να υποταχτώ στον κοινό νου, δεν τη θέλω αυτή τη συναίνεση που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Αν υπάρχει μήνυμα στα έργα μου, αυτό είναι το πολιτικώς μη ορθό».*

Με τα λόγια αυτά του Rodrigo Garcia στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης, η παράσταση «Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0» συνεχίζει για δεύτερη χρονιά τη διαδρομή της, εγκαινιάζοντας τη νέα θεατρική σεζόν στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης με το σύνθημα: «Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει».

Αυτή η πολιτική εγρήγορση, μεταφράζεται πάνω στη σκηνή σε μια καταιγιστική παράσταση και κάποια από τα καρέ της έχουν (μάλλον) ως εξής:

τρεις ηθοποιοί, ένα δέντρο, ένα πλυντήριο, μια οικογένεια σε διαρκή αποδιοργάνωση, εναλλασσόμενοι ρόλοι, βροχή, σημαίες, οπτικοακουστικά ερεθίσματα και η τηλεόραση να προβάλλει μέρες ίδιες και μέρες διαφορετικές.

Μέσα από εναλλαγές άκρατης αισιοδοξίας και βαθιάς απαισιοδοξίας, από την περίοδο που «το χρήμα ήταν άπλετο» μέχρι τη στιγμή που «τελείωσε» και το κύμα μας εξέβρασε στην πραγματικότητα, καλούμαστε ως θεατές να παρατηρήσουμε όλα όσα πέρασαν, αλλά κυρίως όλα όσα έρχονται.

Ποιος φταίει, ποιος δεν φταίει, τι κρίνουμε και τι προσπερνάμε, τι σκέφτεσαι και πώς αυτό μετουσιώνεται σε πράξη – που όμως στην προκειμένη τίποτα από όλα αυτά δεν προλαβαίνει να μπει σε καλούπια. Όχι σε αυτή την παράσταση, όχι όσο αυτή εκτυλίσσεται.

Γιατί δεν προλαβαίνεις, γιατί κυοφορεί μια punk αισθητική η σκηνοθεσία του Χριστόφορου Χριστοφορίδη και επιβάλλει έναν ασταμάτητο ρυθμό στα όσα διαδραματίζονται επί σκηνής.

Σε αυτό τον καταιγιστικό ρυθμό συμβαίνουν πολλά καθώς η παράσταση: χαρτογραφεί τη σύγχρονη ελληνική ιστορία από τη χούντα μέχρι σήμερα. Από τη μεταπολίτευση, τα δανεικά, την κρίση, τη βία πίσω από κλειστές πόρτες, το νεποτισμό, τις κρατικές δολοφονίες και μια δημοκρατία η οποία βρίσκεται σε διαρκή διατίμηση.

Επομένως, το να διαχειριστεί κανείς τα όσα πρόκειται να αντικρίσει τη στιγμή που συμβαίνουν επί σκηνής ολοένα και δυσκολεύει, μα αυτό σημαίνει κιόλας πως δύσκολα καλουπώνεται το θέαμα.

Κι αυτό είναι εντάξει, καθώς το θέατρο αποδεικνύει τη σχέση του με τον τρόπο που συσχετίζεται με το μνημονικό μας – τη διάρκεια που τα ερωτήματα επιμένουν να τίθενται στο μυαλό του θεατή αφότου υποχωρήσει από την πλατεία τη θεατρική.

Κι αυτός είναι σίγουρα ένας στόχος που επιδιώκει η συγκεκριμένη παράσταση.

Για όσους επιμένουν να ζητούν λόγους πριν εκτεθούν σε μια τέτοια σκηνική εμπειρία, ξεχωρίσαμε 5 λόγους για να προλάβετε την επιστροφή της παράστασης**

Μια παράσταση που ξεβολεύει**

Δεν πρόκειται σίγουρα για μια παθητική θέαση. Η παράσταση σπάει τον «τέταρτο τοίχο» και καταργεί την απόσταση σκηνής και πλατείας και εμπλέκει τον θεατή σε μια ηλεκτρισμένη, βιωματική εμπειρία.

Εξάλλου όπως αναφέρει και ο σκηνοθέτης της παράστασης: «Ο ρυθμός του κειμένου είναι σχεδόν παλμικός.»

Ενώ συνεχίζει υπογραμμίζοντας τη σημασία που αποκτάει αυτή η λογική στο παραστάσιμο γεγονός: «αυτός ο ρυθμός είναι που επιτρέπει στο κοινό να περάσει από τη σκέψη στο συναίσθημα και πίσω ξανά.

Είναι ένας τρόπος να αναδειχθούν τα θέματα της μνήμης, της ευθύνης και της συλλογικής εμπειρίας χωρίς να γίνουν απλώς θεωρητικές έννοιες.»

Κι όλα αυτά υπό την εξαιρετική κινησιολογία του Τάσου Παπαδόπουλου στους τρεις ηθοποιούς – σμπρώχνοντας τους έτσι στο σπάσισμο της θεατρική «ευπρέπειας» και την πολιτικής ορθότητας, προσφέροντας μια παράσταση γεμάτη αστείρευτη ενέργεια.

Ένας συλλογικός «καθρέφτης» επί σκηνής**

Τρεις ηθοποιοί, τρεις χαρακτήρες που διατηρούν την προσωπική τους φωνή αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν επί σκηνής μια κοινή ενέργεια, σαν έναν καθρέφτη μιας κοινωνίας που μιλάει μέσα από πολλά στόματα.

Σε αυτό, βέβαια, συνέδραμε και η δραματουργική δουλειά της Ελευθερίας Καμπαγιοβάνη η οποία, όπως σημειώνει ο *Χριστόφορος Χριστοφορίδης: «*συνέβαλε στη δομή και στον τρόπο που οι φωνές αυτές συναντιούνται και συγκρούονται.»

Έτσι, η παράσταση δεν λειτουργεί μόνο ως ατομική ερμηνεία, αλλά ως μια συλλογική παρουσία που κοιτάζει τον θεατή και του επιστρέφει την εικόνα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Ένα ταξίδι στο Ιστορικό παρελθόν της χώρας**

Η παράσταση χαρτογραφεί τη σύγχρονη ελληνική ιστορία από τη χούντα μέχρι σήμερα.

Με την νέα γενιά να βρίσκεται κάπου στη μέση και τις συνέπειες των όσων συνέβησαν να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας, και αφήνει να αιωρηθεί ένα οξύμωρο σχήμα.

Οι επιλογές του τότε που διαιωνίζονται μέχρι και σήμερα προβάλλονται σε ένα πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό που επιμελήθηκαν οι Βασίλης Αραμπατζής και Χριστόφορος Χριστοφορίδης.

Οι νεότεροι θεατές καλούνται να αντικρίσουν τα όσα ενδεχομένως έχουν ακούσει και οι παλαιότεροι να θυμηθούν στα όσα υπήρξαν συμμέτοχοι, παρατηρητές, αντιτιθέμενοι.

Μια ευθύνη απέναντι στην απόφαση της αλλαγής ή της διατήρησης*

Η παράσταση, διατηρόντας το πνεύμα του Rodrigo Garcia δεν έχει ως σκοπό να δαχτυλοδείξει “υπαίτιους”, αλλά να αναδείξει το εξής, όπως αναφέρει άλλωστε και ο σκηνοθέτης Χριστόφορος Χριστοφορίδης:

«Από τη μία κουβαλάμε μια μνήμη που δεν είναι δική μας εμπειρία, από την άλλη έχουμε την ευθύνη να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να την αναπαράγουμε ή αν θα προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε.»*

Για λίγες μόνο παραστάσεις**

Μετά την περσινή θετική ανταπόκριση του κοινού, επιστρέφει για ένα νέο κύκλο παράστασέων, περιορισμένο σε αριθμό.

Μια βραχυπρόθεσμη επιστροφή για όσους θέλουν να θυμηθούν και κυρίως, να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα σε όσα προτίμησαν να ξεχάσουν:

«Ίσως το πιο δύσκολο βήμα είναι η αυτογνωσία. Η αναγνώριση ότι όλοι συμμετέχουμε με κάποιο τρόπο στην πραγματικότητα που ζούμε.*

Από εκεί και πέρα, η αλλαγή δεν είναι κάτι θεαματικό είναι μικρές στάσεις και επιλογές που διαμορφώνουν σταδιακά έναν διαφορετικό τρόπο να υπάρχουμε μαζί και η φωνή μέσα μας πρέπει να αναπαράγει την ερώτηση γιατί δεν θυμώνουμε;», Χριστόφορος Χριστοφορίδης*

Συντελεστές: Κείμενο: Rodrigo Garcia | Σύλληψη/σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφορίδης | Δραματουργική επεξεργασία/διασκευή: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη, Χριστόφορος Χριστοφορίδης | Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος | Φωτισμοί: Αθηνά Μπανάβα | Κατασκευή σκηνικού: Κατερίνα Λιόλιου | Σχεδιασμός οπτικοακουστικού υλικού: Βασίλης Αραμπατζής, Χριστόφορος Χριστοφορίδης | Δημιουργία trailer: Πάρης Γρηγοράκης | Γραφιστικός σχεδιασμός: Λευτέρης Κωνσταντίνου (elaris) | Παραγωγή: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης & Twimagination | Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη*

Επί σκηνής: Αλεξάνδρα Κασιούμη, Αλέξης Κότσυφας, Βασιλική Σγούρου.*

Από 10 Οκτωβρίου για δύο Σάββατα στις 21:00 και δύο Κυριακές στις 20:00 | Ηλεκτρονικά εισιτήρια: εδώ*