Τα παιδιά και τα σχολεία δεν είναι στόχοι – Γράφει ο Τέρενς Κουίκ

Υπάρχουν Παγκόσμιες Ημέρες που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Υπάρχουν όμως και κάποιες που αισθάνομαι ότι έχουμε υποχρέωση να τις προβάλουμε. Η Παγκόσμια Ημέρα για την Προστασία της Εκπαίδευσης από Επιθέσεις, είναι μία από αυτές.

Τη χειροκροτώ.

Γιατί ένα σχολείο πρέπει να είναι άσυλο ζωής. Ένα παιδί που μπαίνει στην τάξη του δεν μπορεί να αναρωτιέται αν θα επιστρέψει το μεσημέρι στο σπίτι του.

Κι όμως, ο ΟΗΕ κατέγραψε το 2025 1.680 επιθέσεις εναντίον σχολείων, αύξηση 33% μέσα σε έναν χρόνο. Συνολικά, την τελευταία διετία καταγράφηκαν περισσότερες από 8.500 επιθέσεις εναντίον σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών. (UNESCO)

Από το Σαχέλ μέχρι το Ιράν**

Στην υποσαχάρια Αφρική και ιδιαίτερα στο Σαχέλ, ένοπλες οργανώσεις περνούν σύνορα, επιτίθενται σε χωριά, καίνε σχολεία, σκοτώνουν ή απαγάγουν εκπαιδευτικούς και παιδιά. Εκατοντάδες παιδιά έχουν απαχθεί σε Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο και Νίγηρα. (UNICEF)

Και πριν από λίγους μήνες είδαμε τη φρίκη να χτυπά ένα σχολείο στο Μινάμπ του Ιράν, στην αρχή του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν. Έρευνα του Associated Press κατέληξε ότι υπάρχουν στοιχεία πως αμερικανικός πύραυλος έπληξε το σχολείο, με τραγικό απολογισμό περισσότερα από 100 παιδιά, σύμφωνα με τις ιρανικές αρχές. Οι ΗΠΑ δεν έχουν αναλάβει επισήμως την ευθύνη. (AP News)

Και ένας διευθυντής που έγινε ασπίδα**

Υπάρχουν όμως και οι φυσικές καταστροφές. Στο Νεπάλ, ο διευθυντής Ρατζέντρα Νταουάντι, όταν κατάλαβε ότι ερχόταν η καταστροφική πλημμύρα, δεν περίμενε. Χτύπησε το κουδούνι και απομάκρυνε περίπου 900 μαθητές προς ασφαλέστερο, ψηλότερο σημείο. Λίγο αργότερα τα νερά σάρωσαν το σχολείο. (AP News)

Αυτός ο άνθρωπος απέδειξε ότι η προστασία των παιδιών δεν απαιτεί πάντοτε μεγάλες διακηρύξεις. Απαιτεί ευθύνη, σχέδιο και απόφαση.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο ΟΗΕ, η UNESCO, η UNICEF και κυρίως οι κυβερνήσεις πρέπει να εντείνουν ακόμη περισσότερο την προσπάθεια. Να υπάρχουν σχέδια εκκένωσης, ασφαλείς χώροι, προειδοποιήσεις, εκπαίδευση εκπαιδευτικών και πραγματική διεθνής λογοδοσία όταν ένα σχολείο γίνεται στρατιωτικός στόχος.

Γιατί απέναντι σε ένα παιδί δεν υπάρχουν εχθρικές σημαίες.

Υπάρχει μόνο η υποχρέωση να το κρατήσουμε ζωντανό.**