Γιατί (ακόμη) ένας σεξιστικός μονόλογος δεν χωράει στην τηλεόραση

Γιατί (ακόμη) ένας σεξιστικός μονόλογος δεν χωράει στην τηλεόραση

Δεν χρειάζεται να λογοκρίνουμε ένα αστείο για να αναρωτηθούμε γιατί εξακολουθεί να θεωρείται αστείο και τι αποκαλύπτει αυτό για την κοινωνία που γελάει μαζί του.

«Είχα να πάω τόσο καιρό στο γυμναστήριο που δεν ήξερα πως οι γυναίκες ντύνονται πλέον σαν πουτ@νες».**

Αυτή η ατάκα ακούστηκε πριν από μερικές ημέρες στην διασημότερη prime time εκπομπή των ΗΠΑ, όπου ένας (ας το πούμε) κωμικός βρήκε χώρο για να εκφράσει μέσα από δήθεν αστεία, τις σεξιστικές απόψεις του.

Ο Shane Gillis, ως guest οικοδεσπότης στο Saturday Night Live, πήρε ξανά το βήμα απλά για να μας πει ότι δεν συμπαθεί και πολύ της γυναίκες.

Γιατί πέρα από αυτό, δεν υπήρχε κανένα άλλο μήνυμα στον μονόλογό του, στον οποίο αναφέρθηκε στα πολύ κοντά σορτσάκια που φοράνε οι γυναίκες στο γυμναστήριο και που αυτά, κατά τη δική του γνώμη, τις κάνουν… πουτ@νες.

Είναι σίγουρο ότι τα κοντά σορτσάκια δεν κάνουν τις γυναίκες πουτ@νες. Είναι επίσης σίγουρο, ότι οι άνδρες που έχουν αυτήν την αντίληψη είναι μισογύνηδες.**

Το να ακούγονται τέτοιες προβληματικές και άκρως σεξιστικές εκφράσεις σε μία από τις διασημότερες εκπομπές, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και παγκοσμίως, μετράει.

Και εννοείται ότι μετράει αρνητικά, γιατί αυτή η γλώσσα ενισχύει τις ίδιες νοοτροπίες που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογηθούν τα σχόλια και σφυρίγματα στον δρόμο όταν μία γυναίκα φοράει κάτι κοντό, τα «κατά λάθος» αγγίγματα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα επίμονα βλέμματα, η σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι και ο βιασμός.

Όταν οι γυναίκες υποβιβάζονται επανειλημμένα σε σεξουαλικά αντικείμενα, όταν τα ρούχα τους αντιμετωπίζονται ως πρόσκληση για την προσοχή των ανδρών και όταν o εξευτελισμός τους στην τηλεόραση θεωρείται ως «ένα ακόμα κακό αστείο», τότε, κάπως έτσι, ενισχύονται οι νοοτροπίες και συμπεριφορές που συμβάλλουν στην κουλτούρα του βιασμού.

Όσο περισσότερο, οι άνδρες ακούν άλλους άνδρες να μιλάνε για τις γυναίκες ως σεξουαλικά αντικείμενα, τόσο πιο φυσιολογικό γίνεται να τις αντιμετωπίζουν και ως αντικείμενα, όχι ως ανθρώπινες οντότητες.

Οπότε, η ερώτηση είναι: γιατί συνεχίζουμε να ανεχόμαστε αυτού του είδους τον μισογυνισμό και να τον βαφτίζουμε «κωμωδία»;

Σε αυτό το σημείο, πολλοί προς υπεράσπιση του κωμικού μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε το υποτιθέμενο αστείο του, στράφηκαν στην ελευθερία του λόγου και υποστήριξαν πως δεν μπορούμε να λογοκρίνουμε κανέναν, απλά και μόνο επειδή η άποψή του μας προσβάλλει. «Η κωμωδία θα πρέπει να προκαλεί και να μας κάνει να νιώθουμε άβολα· αυτό είναι και που την κάνει υπέροχη».

Σίγουρα – μόνο που η ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει και ελευθερία από την οποιαδήποτε κριτική θα φέρει αυτός ο λόγος.

Άρα ναι, ο Shane Gillis έχει το δικαίωμα να κάνει το αστείο και εμείς, γυναίκες και άνδρες, έχουμε το δικαίωμα να προσβληθούμε από αυτό γιατί το βρίσκουμε βαρετό, τεμπέλικο, σεξιστικό και μισογυνιστικό.

Και επιστρέφοντας στην αρχική συζήτηση που δυστυχώς, σε πάρα πολύ κακό timing, άνοιξε ξανά λίγες ημέρες μετά τις καταγγελίες για ομαδικό βιασμό στο πανεπιστήμιο του Cornell, η πρόληψη της έμφυλης βίας και των σεξουαλικών επιθέσεων μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο μισογυνισμός αρχίσει να καταπολεμείται από τις ρίζες του.

Και η καταπολέμηση αυτή, συμπεριλαμβάνει «ακόμα ένα κακό αστείο», το οποίο δεν χωρά σε καμία εκπομπή, σε κανέναν διάλογο και σε καμία διαδικτυακή πλατφόρμα.

Χρειαζόμαστε χώρους, όπου ο μισογυνισμός και ο σεξισμός αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα και δεν χρησιμοποιούνται ως «punchline», για να προκαλέσουν γέλιο και να φέρουν προβολές.