Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα: Οι εργαζόμενοι άλλαξαν τα… δεδομένα μίσθωσης

Τίποτε δεν πάει εντελώς χαμένο… Μετά τις διαμαρτυρίες εργαζομένων της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) για τη διαδικασία μετακόμισης σε κτίριο χωρίς πρόσβαση στο Μετρό και με υψηλότατο ενοίκιο, ο ιδιοκτήτης αναγκάστηκε να το ψαλιδίσει κατά 1.500 ευρώ τον μήνα.

Η «Εφ.Συν.» ασχολήθηκε τον περασμένο Ιούλιο με την περιπετειώδη μετακόμιση της Αρχής που υποτίθεται ότι διαφυλάσσει τα πολύτιμα προσωπικά μας δεδομένα. Στο δημοσίευμα εκείνο («Μετακομίζει γιατί… χαρίζει»-3/7/2026), αναφέραμε μεταξύ άλλων ότι η ΑΠΔΠΧ που εδώ και χρόνια στεγάζεται στο κτίριο Θων (Κηφισίας & Αλεξάνδρας), αναζητά νέα στέγη καθώς οι ιδιοκτήτες του ζητούν την έξωσή της. Προσπάθησε να βρει νέα στέγη από το 2020 αλλά οι έξι διαγωνισμοί που έκανε απέβησαν άγονοι. Ετσι, κατέληξε σε μια διαδικασία επείγοντος χαρακτήρα μέσω της οποίας επέλεξε ένα ακίνητο στο Μαρούσι, κοντά στα Σίδερα Χαλανδρίου και χωρίς πρόσβαση στο Μετρό με εξαπλάσιο μίσθωμα από εκείνο στους Αμπελοκήπους.

Ο Σύλλογος Επιστημονικού Προσωπικού της Αρχής διαμαρτυρόταν από τον Οκτώβριο του 2025 για την επιλογή αυτή, αλλά η αρμόδια Επιτροπή Στέγασης της ΑΠΔΠΧ επέμεινε στο συγκεκριμένο ακίνητο με απόφασή της στις 17 Απριλίου 2026. Ο Σύλλογος κατέθεσε προσφυγή προβάλλοντας «σοβαρούς λόγους νομιμότητας» και «δημοσίου συμφέροντος», η οποία όμως απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους ως εκπρόθεσμη. Στο πλευρό του Συλλόγου βρέθηκε και η Ομοσπονδία των Εργαζομένων Ανεξάρτητων Αρχών. Στον αντίποδα, η διοίκηση της Αρχής στην οποία απευθύνθηκε η «Εφ.Συν.» μιλούσε για «ολιγομελή ομάδα εργαζομένων» που αντιδρά, ενώ άλλοι εργαζόμενοι έχουν δηλώσει την ευαρέσκειά τους για τη μετακόμιση στο Μαρούσι.

Ομως, όταν γράφονταν όλα αυτά εκκρεμούσε η τελική έγκριση της νέας μίσθωσης από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής. Και εδώ η διαδικασία μπλόκαρε σε πρώτο στάδιο, καθώς τον περασμένο Ιούλιο, η Αποκεντρωμένη αποφάσισε να επιστρέψει τον φάκελο στην ΑΠΔΠΧ, ζητώντας επιπλέον στοιχεία και τεκμηρίωση από την Επιτροπή Στέγασης. Τελικά, έναν μήνα αργότερα, παραμονές Δεκαπενταύγουστου, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής έδωσε την έγκρισή της, λαμβάνοντας υπόψη και ότι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου μείωσε το ενοίκιο από τα 60.500 στα 59.000 ευρώ.

Με άλλα λόγια, το Δημόσιο θα «γλιτώσει» 1.500 ευρώ τον μήνα ή 18.000 ετησίως από τα ποσά που θα πληρώνει για τη μίσθωση διάρκειας 12 ετών. Αρα το όφελος σε βάθος χρόνου θα είναι τουλάχιστον 216.000 ευρώ, δεδομένου ότι μετά τα τρία χρόνια προβλέπεται αναπροσαρμογή του τιμήματος. Προφανώς, πουθενά η τελική απόφαση μείωσης του μισθώματος δεν αποδίδει εύσημα στις διαμαρτυρίες των εργαζομένων…

μεσότιτλος

Εχει όμως ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο ιδιοκτήτης κατέληξε να προτείνει από μόνος του το ψαλίδι. Οπως αναφέρεται στο δημόσιο έγγραφο:

Στην τελική φάση της διαπραγμάτευσης, η Επιτροπή Στέγασης αξιολογούσε τρία ακίνητα. Το συγκεκριμένο στο Μαρούσι με μίσθωμα 59.000 ευρώ (τόσο ήταν και αρχικά), ένα άλλο στο κέντρο της Αθήνας με 59.922 και ένα τρίτο επίσης στο Μαρούσι έναντι 68.000 ευρώ.

Στις 16/4/26, παραμονή σύνταξης του τελικού Πρακτικού, ο υποψήφιος μισθωτής αύξησε το μίσθωμα από τα 59.000 στα 60.500 ευρώ με τη δικαιολογία ότι θα προβεί στις απαραίτητες ενεργειακές παρεμβάσεις, ώστε τα κτίρια να καλύπτουν τις ελάχιστες απαιτήσεις του νόμου και να εφοδιαστεί με πιστοποιητικό κατηγορίας Β΄. Παρά την αύξηση αυτή η επιτροπή επέλεξε αυτό το κτίριο, απορρίπτοντας το ελαφρώς φτηνότερο στο κέντρο της Αθήνας (Πανεπιστημίου), επειδή εκείνο ήταν μικρότερου εμβαδού.

Μετά την αρχική απόφαση της Αποκεντρωμένης τον Ιούλιο να μην εγκρίνει και να ζητήσει διευκρινίσεις, η Επιτροπή Στέγασης έστειλε τα νέα δεδομένα. Το ένα από αυτά ήταν η απόφαση του ιδιοκτήτη στο Μαρούσι να επιστρέψει στο μίσθωμα των 59.000 ευρώ. Το άλλο ήταν η διαπίστωση ότι το κτίριο στην Πανεπιστημίου ήταν ακόμη μικρότερο (είχαν υπολογιστεί βοηθητικοί χώροι) από ό,τι αρχικά είχε δηλωθεί και υπήρχε κίνδυνος να μην αρκεί για να χωρέσουν οι υπάλληλοι.

Η Αποκεντρωμένη δέχεται επίσης ότι λόγω της πίεσης του χρόνου μετά την έκδοση τελεσίδικης απόφασης έξωσης της Αρχής από την έδρα της δεν υπήρχε η δυνατότητα εκκίνησης έρευνας για νέο ακίνητο. Δέχθηκε επίσης ότι τα άλλα δύο ακίνητα που προσφέρθηκαν παρουσίαζαν ζητήματα τόσο ως προς την εκτέλεση εργασιών επισκευής όσο και ως προς τη διαμόρφωση του χώρων σύμφωνα με τις ανάγκες της Αρχής, εντός του περιορισμένου χρονικού περιθωρίου που υφίσταται.