Κυριάκος Μητσοτάκης: Βυζάντιο

Από τον μελωδό Θανάση Παπακωνσταντίνου μάθαμε —ακόμη και ο Τσίπρας εσχάτως— ότι «ψάλλεις στη Σιμωνόπετρα κι ακούγεται στον Άδη». Υπάρχει και αντίστροφη διαδρομή: κάποιος μιλάει «γαλλικά» στον Άδη και ακούγεται στο Μοσχάτο. Για την ακρίβεια: στα κεντρικά κομματικά γραφεία της ΝΔ.

Όταν ο «Θεός» Καραμανλής έμαθε πως τιμήθηκε —τρόπος του λέγειν— η 52η επέτειος από την ίδρυση του κόμματός του, τα «πήρε» όσο και ο Ιησούς όταν είδε πώς κατάντησαν «έμποροι και αργυραμοιβοί» τον Ναό των Ιεροσολύμων.

Πηγές κοντά στον Άγιο Πέτρο λένε ότι «κατέβαζε καντήλια» —και την ίδια στιγμή στα «Βραχώδη Όρη» της Φιλοθέης ακούστηκαν κόκκαλα να τρίζουν.

Αυτά τα «μεταφυσικά» δεν απασχολούν τον σημερινό αρχηγό της ΝΔ. Μίλησε χωρίς την παρουσία τριών πρώην αρχηγών του κόμματος και δύο πρώην Πρωθυπουργών, τον έναν εκ των οποίων ξέχασε να μνημονεύσει —από την πολλή συγκίνηση.

Στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ προ μηνών, είχε ξεχάσει ποιος την ίδρυσε! Ίσως γιατί προ δεκαετίας την… «επανίδρυσε» ο ίδιος —με κίνητρο να ξεριζώσει την επιρροή της… Ντόρας!

Ποτέ δεν παραλείπει να προβάλει ως οιονεί συνιδρυτή τον… πατέρα του. Παρότι ο Καραμανλής δεν ήθελε να τον βλέπει, όταν ίδρυε το κόμμα που πήρε τη θέση της ΕΡΕ.

Σήμερα ο —μακροβιότερος και από τον Ιδρυτή— 5ος Πρωθυπουργός της ΝΔ εμφανίζεται από τη μια ως σφραγιδοφύλακας και από την άλλη ως επίγονος του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κώστα Σημίτη —που ήταν αρχηγοί της… αντίπαλης παράταξης!

Η επέτειος ανέδειξε ότι και οι «Θεοί» κάνουν λάθη. Ο Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην κοινοτική Ευρώπη, αλλά έβαλε και τον Κώστα Μητσοτάκη στη ΝΔ. Με συνέπειες στην υστεροφημία του —και στα «κωδίκελα» μεταβίβασης της ηγεσίας της.

Ο Μητσοτάκης οργάνωσε επιτυχώς την πρώτη έφοδο άλωσης του κόμματος: από αποσυνάγωγος του 1974, Πρωθυπουργός το 1990.

Στα απομνημονεύματα —που εξιστόρησε στον Παπαχελά, προ δημοσίευση όταν δεν θα ζούσε ο ίδιος και όσοι αποκαθηλώνει— παρουσιάζει ως σημαντικότερο μεταπολεμικό πολιτικό όχι τον Καραμανλή —πόσο μάλλον τους Παπανδρέου— αλλά τον… εαυτό του! Παραδόξως, οι απόγονοί τους το κατάπιαν.

Ο Σαμαράς «διόρθωσε» τη ζημιά το 1993 και η κομματική βάση τον επιβράβευσε, με την ηγεσία απέναντι στην κόρη του Μητσοτάκη —που επιχείρησε ανεπιτυχώς τη δεύτερη έφοδο και έφαγε πόρτα.

Η τρίτη έφοδος έγινε από τον νεότερο Μητσοτάκη και αποδεικνύεται μοιραία για τους… Καραμανλήδες: ο φυσικός πολιτικός επίγονος του ιδρυτή βρίσκεται εκτός κόμματος και Βουλής, ο δεύτερος ανιψιός δεν τίμησε την πολιτική του ιδιότητα και ο τρίτος οδεύει προς το Ειδικό Δικαστήριο —με το ανάθεμα των Τεμπών.

Μισό αιώνα και κάτι από την 4η Οκτωβρίου 1974, ο Καραμανλισμός δεν μένει πια εδώ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι απλώς πρόεδρος της ΝΔ: του ανήκει! Ως προσωπικό του φέουδο και ας μην του το είχαν κάποτε. Ούτε καν οικογενειακό.

Απομόνωσε τη μεγάλη αδελφή, φόρτωσε στον ένα ανεψιό μια αμαρτία που τυπικά και ουσιαστικά βαρύνει τον ίδιο, παίζει με τα νεύρα του άλλου, και λειτουργεί ως «ο πωλών τοις μετρητοίς» – απέναντι στην αντιπολίτευση και τους λοιπούς εμπλεκόμενους στον δημόσιο βίο.

Ακριβώς 52 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ και 573 από την Άλωση, η επικυριαρχία του Νεομητσοτακισμού κάνει την Γ΄ Ελληνική Κληρονομική Δημοκρατία να μοιάζει όλο και περισσότερο με το Βυζάντιο.