Ο Τσίπρας πιέζεται (και μάλλον εκνευρίζεται)

Είναι μάλλον λογικό να αισθάνεται κάποιος αμηχανία όταν διαβάζει σε αρθρογραφία εφημερίδας που, υποτίθεται, δεν εμφορείται από το… αθάνατο πνεύμα του αυριανισμού, το ερώτημα: «Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας;».

Η αμηχανία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν διαβάζει κάποιος και την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας πίσω από τον αναιδή χαρακτηρισμό:

«(…) Δεν υπάρχει τίποτε μυστήριο στη στάση του Ανδρουλάκη και των εκπροσώπων του. Η γραμμή τους “φωνάζει”: Οξύνετε, οξύνετε, οξύνετε. Διχάστε, διχάστε, διχάστε. Συκοφαντήστε, συκοφαντήστε, συκοφαντήστε. Και βρίστε, βρίστε, βρίστε. Τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ! Μια εκστρατεία ολοφάνερα σχεδιασμένη και οργανωμένη (…) Το ερώτημα, συνεπώς, έρχεται και ξανάρχεται επίμονο. Πολιτική βλακεία ή κομματική στρατηγική;».

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο αρθρογράφος Καρτερός στην Εφ.Συν.

Εχει έως και ενδιαφέρον από ψυχολογικής άποψης να κατηγορεί ένας από τους πρωτεργάτες του αλησμόνητου «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρουλάκη, για όλα όσα διαχρονικά διακρίνουν τον ίδιον τον Τσίπρα.

Ο ίδιος ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει καφενειακό το ερώτημα που θέτει. Πράγματι είναι μία κουβέντα καφενειακού τύπου, απολύτως χαρακτηριστική της παραδοσιακής αριστερίστικης αερολογίας.

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που γράφεται ή ακούγεται κάτι τέτοιο από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Εχει προηγηθεί ο Κώστας Αρβανίτης, πάλαι ποτέ πρωτοπαλίκαρο του ΣΥΡΙΖΑϊκου ασκεριού, που είχε αποφανθεί σε δημόσια εμφάνισή του το 2015 ότι ο Αντώνης Σαμαράς «είναι μαλάκας».

Παρά την όποια αμηχανία λοιπόν, η «εκτσογλανισμένη» αυτή φρασεολογία (για να θυμηθούμε και τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Βαγγέλη Βενιζέλου) στο ευρύτερο περιβάλλον του Τσίπρα, δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Απλώς το ξαναβρίσκουμε μπροστά μας.

Πλην όμως, οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές.

Οταν ο Αρβανίτης έλεγε «μαλάκα» τον Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλαυνε προς την εξουσία και δεν λογάριαζε τίποτε. Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μην δίνετε.

Σήμερα, που ο Καρτερός αναρωτιέται αν είναι «βλάκας» ο Ανδρουλάκης, δεν γνωρίζει στην πραγματικότητα πού πατάει και πού βρίσκεται ο Τσίπρας. Εμφανίζεται με κάτι ποσοστά γύρω στο 15% σε κάποιες μετρήσεις, τουλάχιστον δέκα μονάδες πίσω από τον Μητσοτάκη και με ένα μικρό προβάδισμα από τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Τσίπρας μοιάζει να έχει πιάσει «ταβάνι», ενώ ο Ανδρουλάκης παρουσιάζει κάποια στοιχεία ανάκαμψης. Και υπό αυτές τις συνθήκες, ορισμένοι δημοσκόποι αρχίζουν και «βλέπουν» το ΠΑΣΟΚ ως επάξιο διεκδικητή της θέσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν αυτές οι εκτιμήσεις επαληθευτούν, θα έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό δεδομένο.

Ενα στοιχείο του θα είναι ότι ο Τσίπρας θα έχει αποτύχει παταγωδώς και στις πολλές ήττες του από τον Μητσοτάκη, θα προσθέσει και άλλη μία από τον Ανδρουλάκη.

Ένα άλλο θα είναι ότι, όπως φαίνεται, η συνεργασία ΕΛ.Α.Σ. – ΠΑΣΟΚ την οποία μπορεί να οραματίζονται διάφοροι, δεν υπάρχει κάποια πιθανότητα να συμβεί, όταν έχουν προηγηθεί τέτοιοι χαρακτηρισμοί.

Ωσπου πάντως η πραγματικότητα να δώσει απαντήσεις για όλα, η ασφαλέστερη υπόθεση για τους λόγους του εκχυδαϊσμού των επιθέσεων κατά του Ανδρουλάκη είναι ότι το δημοσκοπικό «ξεφούσκωμα» του Τσίπρα έχει αρχίσει να δημιουργεί πίεση. Και αυτή η πίεση προκαλεί νεύρα.

Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google**