Το ψωμί

Αν ακούσει κανείς τον Τσίπρα (και εν μέρει το Ανδρουλάκη), θα πιστέψει ότι έχουν τη λύση της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης στο τσεπάκι τους. Ότι αν σήμερα βρίσκονταν στη θέση του Κυριάκου, το φυσικό αέριο, το ντίζελ και η αμόλυβδη θα έρεαν στη χώρα άφθονα και πάμφθηνα. Αλλά και κάποια δελτία ειδήσεων που παρακολούθησα, στην ίδια γραμμή ήταν. Τα έβαλαν με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τον Επίτροπο Ενέργειας, γιατί, «αντί ν’ αλλάξουν πολιτική, μας συμβουλεύουν να κρυώνουμε ανάβοντας λιγότερη ώρα το καλοριφέρ».

Τι είδους «αλλαγή πολιτικής» ζητούν τα κανάλια μας δεν εξηγήθηκε με λεπτομέρειες, σίγουρα πάντως απαιτούν μείωση ή και μηδενισμό των ειδικών φόρων που βαρύνουν τα καύσιμα πανευρωπαϊκά. Να λοιπόν που τα λεφτόδεντρα δεν είναι μόνο ελληνικά αλλά και ευρωπαϊκά. Δεν φύονται μόνο στις πεδιάδες της μεσογείου, αλλά και στις πλαγιές της κεντρικής Ευρώπης και στις στέπες του ευρωπαϊκού αρκτικού κύκλου. Λες και αν ο ειδικός φόρος κατανάλωσης και ο ΦΠΑ μηδενιστούν πανευρωπαϊκά, θα ανοίξουν αυτομάτως τα Στενά του Ορμούζ και θα λουφάξουν οι Χούθι στις σπηλιές τους.

Αυτό που παρακολουθούμε στην χώρα το τελευταίο διάστημα, είναι ο ορισμός του παραλογισμού. Ενώ βρισκόμαστε μέσα στη δίνη μιας τεράστιας και παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης, εμείς κατακεραυνώνουμε όποιον τολμήσει να πει ότι χρειάζεται ένας στοιχειώδης περιορισμός. Δεν υπάρχουν καύσιμα να καταναλώσουμε, αλλά καταχεριάζουμε όποιον διανοηθεί να συμβουλεύσει ή να προτείνει τρόπους οικονομικής διαχείρισης της έκτακτης κατάστασης.

Είμαστε από άποψη εθνικού μεγέθους ένα καρυδότσουφλο μέσα στην τρικυμία των ωκεανών, αλλά βάζουμε τα γυαλιά στα θωρηκτά και τα αεροπλανοφόρα που γύρω μας αδυνατούν να τα βάλουν με τα κύματα. Εμείς στη βαρκούλα έχουμε τη λύση. Μπράβο μας.

Μοιάζουμε με νοικοκυριό που μια μέρα δεν κατάφερε να αγοράσει φρέσκο ψωμί γιατί έκλεισε ο φούρνος της γειτονιάς, αλλά αντί αυτοί που κάθονται γύρω απ’ το τραπέζι να μοιραστούν όσες φέτες έχουν απομείνει και να τη βγάλουν ως αύριο, βάζουν τις φωνές απαιτώντας ζεστά καρβέλια πάνω στο τραπέζι. Λες και τα ουρλιαχτά ή η μουρμούρα θα φέρουν δια μαγείας τον ψωμά στην εξώπορτα με πέντε λαχταριστές φρατζόλες ανά χείρας. Δεν εκπαιδεύουμε σωστά την κοινωνία μας, πατριώτες. Ούτε οι πολιτικοί, ούτε τα μέσα ενημέρωσης.

Κανένας δεν τολμά να πει στον νεοέλληνα ότι οι πόροι είναι περιορισμένοι, μήτε ότι στο (εγχώριο ή διεθνές) ζόρι υποχρεωτικά περιοριζόμαστε λιγάκι, μήτε ότι οι προαιώνιοι νόμοι της αγοράς δεν αλλάζουν επειδή εμείς μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, από τον καιρό του Χαμουραμπί, όταν η προσφορά ενός προϊόντος λιγοστέψει, η τιμή του αυτόματα ανεβαίνει. Το γεγονός ότι εμείς διαδηλώνουμε φωνάζοντας «το απαιτούμε» και «το δικαιούμαστε», δεν σημαίνει ότι θα γίνει φθηνότερο. Αμ δε.

Αλλά τι τα θέτε; Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας, ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο. Εδώ έβλεπα ρεπορτάζ από έναν επαρχιακό δρομάκο στην Κρήτη, όπου έριξε πολλή βροχή και ένα ρυάκι που σχηματίστηκε στο βουνό κατέβασε πέτρες στο οδόστρωμα. Ένας οδηγός είχε βγει απ’ το αμάξι του και απομάκρυνε τα χώματα απ’ την άσφαλτο για να περάσει, με το super από κάτω να αναρωτιέται «είμαστε ευρωπαϊκή χώρα εμείς;». Σωστά, διότι στην Ευρώπη, όταν βρέχει καταρρακτωδώς δεν παρασύρονται χαλίκια και πέτρες. Βρίσκεται αστραπιαία στο σημείο το κράτος και τα συγκρατεί, δεν τ’ αφήνει να φτάσουν στο οδόστρωμα…

Δεν θα μας βγει σε καλό αυτή γενικευμένη υπερβολή πατριώτες, να το ξέρουμε. Το σύνθημα «τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα» το φώναζαν οι επαναστάτες ρομαντικοί φοιτητές του Μάη του ’68, αλλά τελικά οι Γάλλοι ψήφισαν τον Ντε Γκόλ που κατέστειλε την εξέγερση. Μην ξεχνιόμαστε.