Αναγκαίος δρόμος η οργάνωση και σύγκρουση, η απόρριψη του «κοινωνικού εταιρισμού»

Με επιτυχία η εκδήλωση του ΚΚΕ στη Στουτγκάρδη με τίτλο «Ο βρυχηθμός της αυτοκινητοβιομηχανίας στη Γερμανία»

Με τη συμμετοχή Ελλήνων, Γερμανών και άλλων εργαζομένων και αγωνιστών συνδικαλιστών από εταιρείες του κλάδου, η συζήτηση επικεντρώθηκε στις καταιγιστικές εξελίξεις για τα δικαιώματα των εργαζομένων και στην ταυτόχρονη στροφή της γερμανικής οικονομίας στην πολεμική προετοιμασία και οικονομία.

Η εκδήλωση άνοιξε με την παρουσίαση του βίντεο της ΚΝΕ «Τι σχέση έχει ο μισθός σου με τον πόλεμο». Ακολούθησαν η εισηγητική ομιλία και παρεμβάσεις εργαζομένων, που μετέφεραν την πείρα τους από τις αλλαγές στις αυτοκινητοβιομηχανίες και στις εταιρείες - δορυφόρους τους, αλλά και από το τσάκισμα κατακτήσεων χρόνων.

Οπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε στην εισήγηση, «το μάρμαρο το πληρώνουν οι λαοί όχι μόνο από τα κανόνια και τις μπότες, αλλά και από τις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με την κατακρήμνιση των όρων ζωής, με τους "δύσκολους χειμώνες" που έρχονται, όπως είπε και ο Μητσοτάκης πρόσφατα. Δεν υπάρχει χώρα όπου οι εργαζόμενοι σήμερα να ζουν καλύτερα απ' ό,τι πριν 5 ή 10 χρόνια».

Στον χώρο διακινήθηκαν ο «Ριζοσπάστης» με την Απόφαση της ΚΕ, η Απόφαση του 22ου Συνεδρίου μεταφρασμένη στα Γερμανικά και επιμελημένη έκδοση στα Γερμανικά για τη Γερμανική Επανάσταση του 1918.

Η εισηγητική ομιλία αναφέρθηκε στην κατάσταση της γερμανικής οικονομίας και στη στροφή της προς την πολεμική παραγωγή, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Οπως σημειώθηκε, «το δήθεν "θαύμα" του γερμανικού παραγωγικού μοντέλου, που για δεκαετίες αποτελούσε πυξίδα για όλη την ΕΕ και παρουσιαζόταν στην Ελλάδα ως επιτυχημένο και αλώβητο, συνθλίβεται κάτω από τις συμπληγάδες του παγκόσμιου ανταγωνισμού αλλά και τη ραγδαία αύξηση του κόστους παραγωγής, λόγω της μη εισαγωγής του φτηνότερου ρωσικού φυσικού αερίου».

Η εισήγηση τόνισε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί με γνώμονα την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων, σε βάρος των εργαζομένων, που παράγουν τον πλούτο, ανεξάρτητα από τη χώρα και την κυβέρνηση. Οι εξελίξεις - επισημάνθηκε - καταρρίπτουν τα επιχειρήματα περί «καλού» και «κακού» καπιταλισμού και περί διαφορετικής διαχείρισης.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα της στροφής του κλάδου αποτέλεσαν η αύξηση των διαστάσεων της γραμμής παραγωγής στο εργοστάσιο της «Mercedes» στο Sindelfingen και η πώληση των εργοστασίων της VW στο Osnabrueck σε ισραηλινό μονοπώλιο στρατιωτικών εξοπλισμών. Για την τελευταία εξέλιξη, η εισήγηση κατήγγειλε τη στάση της σοσιαλδημοκρατικής συνδικαλιστικής ηγεσίας, που χαιρέτισε την πώληση ως σωτηρία για τους εργαζόμενους.

Με αφορμή τη φράση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μ. Ρούτε, ότι «το βουητό των μηχανών πρέπει να γίνει βρυχηθμός», η εκδήλωση ανέδειξε τη σύνδεση των απαιτήσεων για αύξηση της παραγωγικότητας με τον διεθνή ανταγωνισμό και την πολεμική προετοιμασία.

Οπως αναφέρθηκε, την ίδια περίοδο που ο Ρούτε καλούσε σε αύξηση της παραγωγικότητας της ευρωπαϊκής βιομηχανίας απέναντι στην Κίνα η διοίκηση της «Mercedes» ανακοίνωνε την «πρωτοβουλία αύξησης της παραγωγικότητας» (Produktivitat Offensive), με το επιχείρημα ότι οι εργαζόμενοι «πρέπει να παράγουν περισσότερα με τα ίδια χρήματα».

Η εισήγηση συνέδεσε αυτές τις εξελίξεις με την «ευρωπαϊκή κανονικότητα», που όπως σημείωσε διαμόρφωσαν διαδοχικές κυβερνήσεις των CDU, SPD, Πρασίνων και κυβερνήσεων συνεργασίας. Στο επίκεντρο βρίσκονται η επέκταση του ημερήσιου χρόνου εργασίας μέχρι και στις 13 ώρες, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, οι περικοπές στην Υγεία και η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια.

Τα παραδείγματα, τονίστηκε, επιβεβαιώνουν ότι η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και η επέκταση της δουλειάς «ήλιο με ήλιο» συνδέονται και με τις ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα μπροστά στο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Με συγκεκριμένα παραδείγματα έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, με προεξάρχουσες τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του SPD, στην προώθηση της «εθνικής ομοψυχίας», της «κοινωνικής συνοχής», των νέων «μεγάλων ιδεών» του κεφαλαίου, της ταξικής συνεργασίας και της ένταξης της εργατικής τάξης «κάτω από ξένες σημαίες».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η ηγεσία της IG Metall, του μεγαλύτερου συνδικάτου της Γερμανίας, που συντάχθηκε με το οικονομικό φόρουμ του SPD και τον Γερμανικό Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ασφαλείας και Αμυνας υπέρ της ανάπτυξης της εγχώριας πολεμικής οικονομίας.

Η εισήγηση κατήγγειλε τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», που περιορίζει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων σε «κοστολογημένα» και «ρεαλιστικά» αιτήματα, με κριτήριο τη διατήρηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Τα αποτελέσματα, όπως επισημάνθηκε, αποτυπώνονται στις νέες απολύσεις και αναδιαρθρώσεις στην «Porsche» και στη VW, στις μεταφορές εργοστασίων σε χώρες με χαμηλότερους μισθούς και στις πιέσεις για περικοπές μισθών και επιδομάτων.

Παράλληλα αναδείχθηκε ότι η απομάκρυνση από τη διεκδίκηση με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων οδηγεί σε ήττες, απογοήτευση και μοιρολατρία, διαμορφώνοντας - μαζί με το αναγκαίο σπρώξιμο από το ίδιο το σύστημα - το έδαφος για την ενίσχυση δυνάμεων όπως η ακροδεξιά AfD, ακόμα και μέσα στα συμβούλια των εργαζομένων, όπως στη «Mercedes», στην «Porsche», στην «Krupp» και αλλού. «Τόσο "αντισυστημικές" και "αγωνιστικές" δυνάμεις, που ούτε άχνα δεν βγάζουν για τις ΣΣΕ στα αιτήματά τους, αλλά θέτουν αιτήματα περί προστασίας της ανταγωνιστικότητας και της προστασίας των ομίλων. Φυσικά, στα περί μετανάστευσης ταυτίζονται σε πολλά σημεία με το SPD, την CDU και τη μεταναστευτική πολιτική τους», επεσήμανε ο ομιλητής.

Εξάλλου, με αφορμή τις εκλογές σε γερμανικά κρατίδια και την άνοδο της AfD στις εκλογές των επιχειρησιακών συμβουλίων, η εισήγηση στάθηκε στον τρόπο αντιμετώπισης της ακροδεξιάς.

Οπως τονίστηκε, «τον φασισμό και την ακροδεξιά δεν τους τσακίζουν τα "δημοκρατικά", "προοδευτικά", "αντιφασιστικά" ή άλλα τέτοια μέτωπα, που υπερασπίζονται και σώζουν την αστική δημοκρατία, και αξιοποιούνται για να αναδιαμορφώνεται και να καμουφλάρεται ξανά το αστικό πολιτικό σύστημα».

Αντίθετα «τον φασισμό τον τσάκισε το εργατικό κίνημα», μέσα από την οργάνωση στους χώρους δουλειάς, τα ισχυρά σωματεία, τη συλλογική δράση, την ταξική αλληλεγγύη και την ενότητα των εργαζομένων ανεξάρτητα από εθνικότητα.

Παράλληλα αναδείχθηκε ότι οι εξελίξεις αυτές κάνουν ακόμα πιο αναγκαία από τη μεριά του εργατικού κινήματος την απάντηση στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», αλλά και τη συστράτευση με το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές και στη Γερμανία.

Οπως σημειώθηκε, «όλα αυτά που σήμερα βιώνουν και οι εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία δεν θα ήταν υπαρκτά προβλήματα αν το σύνολο των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, η βαριά βιομηχανία, τα εργοστάσια, η Ενέργεια, οι πρώτες ύλες, τα logistics κ.ο.κ. δεν αποτελούσαν ατομική ιδιοκτησία, αλλά ήταν κοινωνικοποιημένα και υπάγονταν κάτω από τον κεντρικό σχεδιασμό του εργατικού κράτους».

Και τονίστηκε πως «είναι το νέο. Είναι κοινωνία και οικονομία συθέμελα διαφορετική, που απαιτεί μια άλλη εξουσία. Μια εξουσία που χτίζεται μέσα από την οργάνωσή της στην παραγωγή, μέσα στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στην επιχείρηση, λαμβάνει τις αποφάσεις και ελέγχει τις αποφάσεις με μοναδικό κριτήριο αν βελτιώνεται το επίπεδο ευημερίας συνολικά του λαού. Η εξουσία είναι πλέον των εργατών, ασκείται μέσω οργάνων που γεννάει η επαναστατική πάλη (...)

Το Κόμμα μας είναι έτοιμο να αναλάβει αυτήν τη μέγιστη ευθύνη: Να ηγηθεί της πάλης και να κυβερνήσει ο λαός χωρίς τα μονοπώλια και τα παράσιτα τους καπιταλιστές».

Ο εισηγητής, αφού έκανε εκτενή αναφορά στα 60 λιμάνια που απεργούν διεθνώς στις 30 Οκτώβρη με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», συνέχισε συνοψίζοντας ως αναγκαίο δρόμο την οργάνωση και τη σύγκρουση στους χώρους δουλειάς, με επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων και την απόρριψη του «κοινωνικού εταιρισμού» και των «αντοχών» της οικονομίας. Παράλληλα έθεσε ως στόχο την ενίσχυση της πρωτοπόρας δράσης των εργαζομένων, την αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα και της διεύρυνσης του κομματιού των πρωτοπόρων εργατών και εργατριών που παλεύουν και διαδίδουν τη ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού, «όχι κάπου εκτός, αλλά εκεί που χτυπάει η καρδιά των αγώνων και μέσα στο καμίνι αυτών των αγώνων, παρασύροντας ολοένα και περισσότερους».

Τέλος, απευθύνθηκε κάλεσμα στους Ελληνες εργαζόμενους μετανάστες να ενισχύσουν το ΚΚΕ στις επόμενες εκλογές. Οπως τονίστηκε, η απαίτηση να «φύγει ο Μητσοτάκης» πρέπει να συνοδεύεται από την απαίτηση να φύγει και η πολιτική την οποία υπηρετεί, η πολιτική του κέρδους και του πολέμου. Και η εισήγηση προειδοποίησε να μην επαναληφθούν οι αυταπάτες της περιόδου 2015 - 2019 για τις «προοδευτικές κυβερνήσεις», αναφέροντας ότι η ενίσχυση του ΚΚΕ έχει και διεθνή διάσταση, καθώς συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος.

Σημαντικές ήταν οι παρεμβάσεις εργαζομένων από μεγάλες εταιρείες του κλάδου, που μετέφεραν συγκεκριμένα παραδείγματα από την καθημερινότητα στους χώρους δουλειάς.

Εργαζόμενος στον όμιλο της «Volkswagen»** αναφέρθηκε στην καταγγελία 10 Συλλογικών Συμβάσεων που αφορούν μισθολογικά ζητήματα, και στη στροφή προς την πολεμική οικονομία. Οπως είπε, «η "Audi" προωθεί εργαζομένους της ως δανεικούς σε άλλες εταιρείες της περιοχής, κυρίως σε βιομηχανίες πολεμικού εξοπλισμού, με σκοπό φυσικά να μείνουν εκεί οριστικά».

Κατήγγειλε τη συνδικαλιστική ηγεσία που όπως είπε ξεπουλά απεργίες με σχεδόν καθολική συμμετοχή, υπογράφοντας την επόμενη μέρα συμφωνίες με την εργοδοσία. Ανέδειξε επίσης ότι στη «Volkswagen» τίθεται ως στόχος η επίτευξη κερδοφορίας τουλάχιστον 9%, προκειμένου η επιχείρηση να θεωρείται βιώσιμη. Κλείνοντας υπογράμμισε την ανάγκη οργάνωσης των εργαζομένων, δημιουργίας πυρήνων αγώνα και αλλαγής των συσχετισμών στα συνδικάτα και στα εργασιακά συμβούλια, παραπέμποντας στην απεργία των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη.

Τη δική του πείρα μετέφερε μαθητευόμενος στα χυτήρια της «Mercedes», ο οποίος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην εντατικοποίηση και στη μείωση του κόστους, παράλληλα με το χτύπημα κατακτήσεων δεκαετιών, όπως η κατάργηση του 35ωρου και η αύξηση του χρόνου εργασίας στις 40 ώρες χωρίς αύξηση του μεροκάματου.

Περιέγραψε τις ελλείψεις σε εργαλεία και υλικά, αλλά και τους περιορισμούς ακόμα και στην πρόσβαση στις τουαλέτες κατά τη διάρκεια της εργασίας. Επίσης ανέδειξε τις δυσκολίες διαβίωσης των μαθητευόμενων, επισημαίνοντας ότι πολλοί αναγκάζονται να κάνουν και δεύτερη δουλειά, παρότι εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους, ενώ ο μισθός τους δεν επαρκεί για βασικές ανάγκες.

Τέλος, εργαζόμενη σε εργολαβική εταιρεία που παρέχει υπηρεσίες στην αυτοκινητοβιομηχανία, εκλεγμένη στο επιχειρησιακό συμβούλιο, αναφέρθηκε στις απολύσεις στον χώρο της. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη στροφή της εταιρείας προς την πολεμική οικονομία, σημειώνοντας πως ενώ μέχρι πρότινος ο κανονισμός της απαγόρευε την ανάληψη έργων που σχετίζονται με την πολεμική βιομηχανία, τα τελευταία δύο χρόνια άλλαξε και πλέον αναλαμβάνονται πρότζεκτ για εταιρείες του πολέμου.