Η δίκη της μαρίδας στη χώρα των αθώων

Η δίκη της μαρίδας στη χώρα των αθώων

Θα ήθελα να πιστέψω πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη και πως θα τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι. Μα, αδυνατώ, σ' αυτή τη χώρα

Η δίκη των Τεμπών συνεχίζεται, την παρακολουθείς και συγκλονίζεσαι από τις καταθέσεις των συγγενών των 57 θυμάτων.

Σαν να ζεις σε μια αρχαία τραγωδία.

Η ψυχική οδύνη αυτών των ανθρώπων αγγίζει τον ουρανό.

Δεν είναι εύκολο να συλλάβει ακόμη ο νους το μέγεθος της δολοφονίας, όλα όσα προηγήθηκαν, αλλά και ακολούθησαν με τις εγκληματικές ευθύνες, τη συνενοχή, τη συγκάλυψη.

Παρακολουθώ παγωμένος τις καταθέσεις των γονέων, των αδελφών, των συγγενών. Οι λεπτομέρειες που τσακίζουν και που γι΄αυτούς τους ανθρώπους θα τους στοιχειώνουν μια ολόκληρη ζωή.

Απ’ όλα όσα διαμείβονται όλο αυτο το διάστημα στη δίκη των Τεμπών προσωπικά κράτησα περισσότερο απ΄όλες μια φράση του πατέρα της Ιφιγένειας Μήτσκα, Σωτήρη.

«Το χαρακτήρισα η δίκη της μαρίδας, γιατί οι καρχαρίες απουσιάζουν. Έχουν βρει έναν τρόπο και δε δικάζονται ποτέ. Δεν λογοδοτούν σε κανένα».*

Έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση με τον άτυχο πατέρα. Ενώ παρακολουθώ την εξέλιξη της δίκης, ενώ συγκλονίζομαι με όσα ακούω και θα ήθελα όσο τίποτα τη δικαίωση αυτών των ανθρώπων, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι ακόμη κι αν κάποιοι καταδικαστούν, στελέχη του ΟΣΕ ή άλλοι κατηγορούμενοι, δε θα πρόκειται για τους πιο «σοβαρούς» ενόχους, αυτούς που ενώ γνώριζαν τι συμβαίνει, δε θα λογοδοτήσουν ποτέ.

Θα ήθελα κι εγώ, μαζί με τον κ. Μήτσκα, να μάθω ποιος είναι ο κύριος που λέει κάντε όλα λαμπίκο στο σημείο του δυστυχήματος.

Θα ήθελα κι εγώ να ελπίζω ότι η παραπομπή Τριαντόπουλου θα οδηγήσει σε κάποια άκρη του νήματος και σε ό,τι αφορά στις πολιτικές ευθύνες.

Θα ήθελα να δω να παραπέμπονται κι άλλα πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονται ξεκάθαρα.

Θα ήθελα να δω να μη χρειάζεται να περάσουν 3 χρόνια για να ανοίξει το τηλέφωνο του σταθμάρχη, να μην έχουν «καεί» τα βίντεο της αναχώρησης της εμπορικής αμαξοστοιχίας και να μην έχουν χαθεί σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης.

Θα ήθελα ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης άτεγκτο, που δε θα αφήνει έξω τα μεγάλα κεφάλια και δεν θα αθωώνει τους ενόχους.

Πρωτίστως όμως θα ήθελα μια χώρα που δε θα την πλήρωναν μονίμως οι αθώοι.

Που τα 57 θύματα των Τεμπών θα έφταναν στον προορισμό τους ή δε θα έμπαιναν ποτέ στο τρένο αν γνώριζαν τα πραγματικά του προβλήματα.

Που τα θύματα στο Μάτι θα είχαν προλάβει να ενημερωθούν και θα είχαν φύγει εγκαίρως από το δύσβατο σημείο τους.

Που τα θύματα της Μάνδρας δε θα πνίγονταν επειδή δεν είχαν γίνει τα απαραίτητα αντιπλυμμηρικά έργα, λόγω του μπαζώματος των ρεμάτων.

Που ο 16χρονος που έπαιζε μπάλα στη Θάσο δε θα σκοτωνόταν αν τα γήπεδα ήταν ΟΚ.

Που αν γίνονταν οι απαραίτητοι έλεγχοι, δε θα σκοτωνόταν ο 19χρονος στο λούνα παρκ στη Χαλκιδική.

Που πολλά από τα θύματα τροχαίων θα ζούσαν αν οι δρόμοι δεν ήταν τόσο χάλια.

Που η Κυριακή Γρίβα ίσως ζούσε αν δεν ολιγωρούσαν οι αστυνομικές αρχές.

Που για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, κάποιοι θα είχαν προλάβει το έγκλημα αν λειτουργούσαν οι μηχανισμοί ελέγχου και ορισμένοι ενδιαφέρονταν για τον συνάνθρωπό τους.

Και πόσα ακόμη, εκατοντάδες παραδείγματα.

Πόσα ακόμη τέτοια δυνητικά εγκλήματα βλέπω ακόμη μπροστά μου, σήμερα.

Σε αυτή τη χώρα των αθώων, που έλεγε και ο μέγιστος ποιητής Μάνος Ελευθερίου γράφοντας για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, εδώ που αν είσαι αθώος θα την πληρώσεις κι αν είσαι «σημαίνων» ένοχος πιθανώς θα τη γλιτώσεις ως αθώος για να την πληρώσουν οι μαρίδες.

Μακάρι να μην χρειαζόταν να τραγουδάμε για τα παιδιά μας που χάθηκαν.

«Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων*

Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ*

δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων*

γι’ αυτούς που ζούνε αγκαλιά μ’ έναν χαφιέ…*

…Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι…*

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία*

Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής»*

Μάνος Ελευθερίου.*