Όταν το αντισημιτικό μίσος μπαίνει στο πιλοτήριο με μαχαίρι

Δεν χρειαζόταν το χθεσινό, σκηνών, τρομακτικό επεισόδιο με την πτήση της Flydubai για να διαπιστωθεί ότι η τρομοκρατία (και στον αέρα), έχει αλλάξει μεθόδους και «ηθική». Οριακό σημείο καμπής υπήρξε η τρομακτική 11η Σεπτεμβρίου του 2001 με την επίθεση στους «Δίδυμους Πύργους» όπου έχασαν τη ζωή τους 2.977 άνθρωποι.

Ως τότε στόχος ήταν ο δυτικός ιμπεριαλισμός και η πρωτεύουσα δύναμή του οι ΗΠΑ, ως προστάτιδα και του Ισραήλ. Και οι πρώτες αεροπειρατείες των παλαιστινίων ανταρτών, είχαν ένα πρακτικό αποτέλεσμα. Διεθνοποίησαν το παλαιστινιακό πρόβλημα.

Ωστόσο, είχαν ακόμη κάποια ηθική (στο δικό τους πλαίσιο εννοείται): Σέβονταν τη ζωή των αθώων πολιτών. Χαρακτηριστική ήταν η αεροπειρατεία του 1969, όπου πτήση της αμερικανικής TWA κατελήφθη από αντάρτες παλαιστίνιους, μεταξύ των οποίων και η περίφημη Λέιλα Χαλέντ, η πρώτη γυναίκα αεροπειρατής, και η οποία στη συνέχεια έγινε εμβληματική μορφή του παλαιστινιακού.

Το αεροσκάφος οδηγήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας. Οι αεροπειρατές αποβίβασαν τους επιβάτες και στη συνέχεια ανατίναξαν το ρύγχος του. Οι περισσότεροι των επιβατών αφέθηκαν αμέσως ελεύθεροι, ενώ μόνο δυο πολίτες Ισραηλινοί κρατήθηκαν 44 ημέρες έως ότου γίνει ανταλλαγή με κρατούμενους παλαιστίνιους.

Ενδεικτική επίσης ήταν η συμπεριφορά των αεροπειρατών σε πτήση της Pan Am του 1970. Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στο Κάιρο, αφού λόγω μεγέθους δεν μπορούσε να προσγειωθεί στον αρχικό προορισμό, σε αεροδρόμιο της Ιορδανίας. Μετά την προσγείωση οι αεροπειρατές πυροδότησαν τα εκρηκτικά και το ανατίναξαν, με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς.

Όμως το έκαναν αφού φρόντισαν να εκκενώσουν πρώτα το αεροσκάφος και να απομακρυνθεί σε απόσταση ασφαλείας και τελευταίος επιβάτης. Αποτέλεσμα μηδέν ανθρώπινες απώλειες.

Φυσικά, εκείνοι οι αντάρτες ήταν κοσμικοί, μέλη τη Αλ Φατάχ και του «Αριστερού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης» του αριστερού Ζωρζ Χαμπάς. Τώρα έχουμε πέσει στην άβυσσο του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού, που υποκινείται από τους Αγιαντολάδες του Ιράν (το οποίο δημιούργησε τις στρατιωτικές δυνάμεις, Χαμάς, Χεσμπολάχ, Χούθι), και μεσαιωνικούς ηγέτες του Περσικού Κόλπου. Κινητήριος μηχανισμός τα πετροδολάρια του κόλπου.

Ο παλαιστινιακός αγώνας έχει χάσει τον κοσμικό του χαρακτήρα και έχει ενταχθεί σε ένα θεοκρατικό πλαίσιο. Δεν έχει «μαχητές», έχει «μάρτυρες του Αλλάχ».

Η προπαγάνδα τους εξαπλώνεται στον δυτικό κόσμο μέσω των Μεντρεσέδων (ιερατικές σχολές), των τζαμιών (τα οποία στη Δύση δεν λειτουργούν μόνο ως χώροι λατρείας αλλά και ως πολιτιστικά κέντρα), του φιλανθρωπικού έργου σε υποβαθμισμένες γειτονιές, φυλλαδίων και βιβλίων σε κιόσκια δρόμων, αλλά και μοντέρνων μέσων όπως οι πλατφόρμες (You Tube, tik tok, Instagram, «X», κλπ).

Παράλληλα στήνουν κοινωνικές Οργανώσεων «για την καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας», στις οποίες στρατεύεται η νεολαία της δυτικής Αριστεράς (είναι αυτή που μηρυκάζει τη νέα χιτλερική «Τελική Λύση» με το σύνθημα «από το ποτάμι ως τη θάλασσα»).

Επίσης, ευνοούν τη δημιουργία παράλληλων δομών στις δυτικές μεγαλουπόλεις (π.χ. άτυπη αστυνομία για την τήρηση της Σαρίας μεταξύ μουσουλμάνων και επιτήρηση των νέων μουσουλμάνων στις νυχτερινές εξόδους εάν πίνουν αλκοόλ). Στοχεύουν βέβαια και στα ανώτερα πνευματικά στρώματα. Χρηματοδοτούν έδρες ισλαμικών σπουδών στα πανεπιστήμια της Δύσης.

Αυτή τη μεταλλαγή από το κοσμικό στο θεοκρατικό, αποτύπωσε και η χθεσινή προσπάθεια της ιδιότυπης αεροπειρατείας. Ασχέτως αν υπεισέρχονται και ψυχολογικοί παράγοντες του δράστη (δεν το γνωρίζουμε αυτή την στιγμή), το αντικειμενικό γεγονός είναι πως επηρεασμένος από το γενικό αντισημιτικό κλίμα, δεν θέλησε να καταλάβει το αεροπλάνο για να διατυπώσει παραδοσιακά αιτήματα, όπως π.χ. την απελευθέρωση κρατουμένων.

Μαχαίρωσε τον Ινδό συνάδελφό του επειδή ήθελε να συντρίψει το αεροπλάνο. Ήταν πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του αρκεί να σκότωνε 180 άμαχους Ισραηλινούς πολίτες μεταξύ των οποίων και παιδιά, σε μια μη στρατιωτική επιχείρηση. Μια ενέργεια που δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα επί του πεδίου της ισραηλινο-παλαιστινιακής διαμάχης. Απλώς θα είχε 180 νεκρούς.

Το περιστατικό είναι μεν ακραίο αλλά δεν είναι μοναδικό. Εντάσσεται σε μια αυξανόμενη επιθετικότητα, που δεν εκδηλώνεται μόνο στον αραβικό κόσμο αλλά και στη Δύση.

Ο νέος αντισημιτισμός, που καλλιεργείται και διαχέεται από τις μουσουλμανικές ελίτ, δεν εδράζεται στα παλιά φυλετικά χαρακτηριστικά. Χρησιμοποιεί όλον τον λαό του Ισραήλ, και τους Εβραίους της διασποράς όπου γης, ως συνυπεύθυνους για τις δράσεις της ισραηλινής κυβέρνησης (η κριτική στην οποία δεν είναι αντισημιτισμός).

Αυτό δείχνουν οι αριθμητικά αυξανόμενες επιθέσεις σε συναγωγές, εβραϊκά κοιμητήρια, σχολεία, εστιατόρια, πολιτιστικά κέντρα, γκρουπ τουριστών, γκράφιτι σε τοίχους, κ.α.

Η αντίδραση στην στοχοποίηση και ενοχοποίηση κάθε ισραηλινού και Εβραίου πολίτη λόγω εθνότητας και θρησκείας, είναι αντίδραση στον έρποντα ναζισμό που καλύπτεται με τη μορφή αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους.