Ελαιόλαδο: Πέφτουν οι τιμές με τη νέα σοδειά – Τι θα πληρώνουμε στο ράφι

Σε τροχιά σταθεροποίησης και αποκλιμάκωσης εισέρχεται η αγορά ελαιολάδου, καθώς η νέα σοδειά δημιουργεί προσδοκίες για επιστροφή σε πιο φυσιολογικά επίπεδα τιμών μετά από δύο διαδοχικές χρονιές χαμηλής παραγωγής.**

Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για επάρκεια ποσοτήτων στη Μεσόγειο, γεγονός που αναμένεται να περιορίσει τις πιέσεις στις τιμές και να λειτουργήσει προς όφελος των καταναλωτών. Ωστόσο, για τους παραγωγούς παραμένουν σημαντικές προκλήσεις, με κυριότερες το αυξημένο κόστος παραγωγής, την έλλειψη εργατικών χεριών και το διαχρονικό ζήτημα των χύμα εξαγωγών.

Στα 4 ευρώ το κιλό η τιμή παραγωγού

Οι πρώτες εκτιμήσεις για τη φετινή παραγωγή στη λεκάνη της Μεσογείου τοποθετούν τη συνολική ποσότητα μεταξύ 3 και 3,2 εκατομμυρίων τόνων.

Η πλήρης εικόνα αναμένεται να διαμορφωθεί μέσα στον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, καθώς η συγκομιδή, η οποία παραδοσιακά ξεκινά στα τέλη Οκτωβρίου, βρίσκεται πλέον προ των πυλών. Ανάλογα με την περιοχή και τις καιρικές συνθήκες, η διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί έως τον Ιανουάριο ή ακόμη και τον Φεβρουάριο.

Σε ό,τι αφορά την τιμή παραγωγού, τα μέχρι στιγμής δεδομένα δείχνουν ότι η αγορά κινείται σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Για το ελληνικό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, το βασικό σενάριο προβλέπει αρχική τιμή παραγωγού μεταξύ 3,80 και 4,20 ευρώ το κιλό, με τον μέσο όρο να διαμορφώνεται περίπου στα 4 ευρώ.

Παράλληλα, παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι το εύρος των τιμών μπορεί να κινηθεί από 3,60 έως 4,40 ευρώ το κιλό, ανάλογα με την περιοχή παραγωγής, την ποιότητα, την οξύτητα και τις διαθέσιμες ποσότητες.

Σε επίπεδο λίτρου, η τιμή στον παραγωγό υπολογίζεται μεταξύ 3,50 και 3,85 ευρώ, πριν προστεθούν τα κόστη τυποποίησης, συσκευασίας και μεταφοράς, καθώς και τα εμπορικά περιθώρια και ο ΦΠΑ.

Πόσο θα κοστίζει στο ράφι

Η αποκλιμάκωση των τιμών παραγωγού έχει ήδη αρχίσει να περνά στην τελική κατανάλωση.

Όπως ανέφερε ο πρόεδρος της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου, Μανώλης Γιαννούλης, η τιμή του προϊόντος έχει πλέον ομαλοποιηθεί και διαμορφώνεται αυτή την περίοδο περίπου στα 8,5 ευρώ το λίτρο στα σούπερ μάρκετ.

Το επώνυμο ελαιόλαδο από την προηγούμενη σοδειά πωλείται κατά μέσο όρο στα 7 ευρώ το λίτρο, ενώ χαμηλότερη αναμένεται να είναι και η τιμή του παραδοσιακού τενεκέ με βάση τα δεδομένα της νέας παραγωγής.

Τα πρώτα πιο σαφή στοιχεία από τα ελαιοτριβεία αναμένονται μέσα στον Οκτώβριο, όταν θα αρχίσει να διαμορφώνεται πιο καθαρή εικόνα για την πορεία της φετινής σοδειάς και τις τιμές.

«Αγκάθι» το κόστος και η έλλειψη εργατικών χεριών

Παρά τη θετική εικόνα σε επίπεδο τιμών, οι παραγωγοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σημαντικές πιέσεις.

Ο Μανώλης Γιαννούλης επισημαίνει ότι το κόστος παραγωγής και ειδικότερα τα ημερομίσθια έχουν αυξηθεί σημαντικά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, τα ποσά που απαιτούνται για τα εργατικά χέρια είναι πλέον «απαγορευτικά» σε σχέση με τις τιμές στις οποίες πωλείται το ελαιόλαδο.

Την ίδια στιγμή, η μεγάλη έλλειψη εργατικού δυναμικού δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη διαδικασία της συγκομιδής και περιορίζει το εισόδημα των παραγωγών.

Το διαχρονικό πρόβλημα των χύμα εξαγωγών

Σημαντικό ζήτημα για τον ελληνικό κλάδο παραμένει και το μοντέλο των εξαγωγών. Η διεθνής ζήτηση και προσφορά επηρεάζουν άμεσα την ελληνική αγορά, καθώς το ελαιόλαδο αποτελεί προϊόν με έντονα διεθνή εμπορικό χαρακτήρα.

Η Ελλάδα διατηρεί ισχυρή παρουσία στις εξαγωγές, με τις ποσότητες να πλησιάζουν τους 50.000 τόνους ετησίως. Την ίδια ώρα, η εγχώρια κατανάλωση υπολογίζεται περίπου στους 100.000 τόνους.

Ωστόσο, από την παραγωγή που κατευθύνεται στις διεθνείς αγορές, περίπου 50.000 τόνοι, δηλαδή σχεδόν η μισή ποσότητα, εξακολουθούν να εξάγονται χύμα και όχι ως τυποποιημένο ελληνικό προϊόν με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου, η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί βαθύτερες αλλαγές, με την έλλειψη κουλτούρας συνεργασιών να αποτελεί ένα από τα βασικά εμπόδια.

Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει από τη δεκαετία του 1980 για τη δημιουργία ισχυρών συνεργατικών σχημάτων, τα επιτυχημένα παραδείγματα παραμένουν περιορισμένα.

Η ενίσχυση των συνεργασιών θεωρείται, ως εκ τούτου, κρίσιμη για τους μικρούς παραγωγούς, προκειμένου να μπορέσουν να ενισχύσουν τη θέση τους στη διεθνή αγορά και να αυξήσουν την τυποποίηση του ελληνικού ελαιολάδου.