Κβαντική πολιτική

00:01 30/09

Όταν επιλέγουµε να προχωράµε µπροστά παρά τη σωµατική κόπωση, ανακαλύπτουµε τον πραγµατικό µας εαυτό.

Άρθρο του Kilian Jornet**

To βίντεο προβλήθηκε στο πρόσφατο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τις ενδιάμεσες εκλογές στο Ντάλας. "Στις 14 Ιουνίου 1946", ξεκινάει το voice over, "ο Θεός κοίταξε από ψηλά αυτόν τον παράδεισο και είπε: "Χρειάζομαι έναν φροντιστή”". Έτσι, συνεχίζει το βίντεο, "ο Θεός μας έδωσε τον Τραμπ". Το βίντεο εξήγησε στη συνέχεια, το πόσο είχε ανάγκη ο Θεός για κάποιον που θα "ξυπνάει πριν από την αυγή", "θα τρώει βραδινό" και "θα πολεμά τους μαρξιστές".

Θα μου πείτε και δικαίως, πώς είναι δυνατόν κάποιος νοήμων άνθρωπος να πιστεύει αυτή την ανοησία, ποιος μπορεί να επηρεαστεί από αυτή την ανοησία και σε τι είδους deplorable ψηφοφόρους (για να θυμηθούμε και την Χίλαρι Κλίντον) απευθύνεται αυτό το βίντεο ανοησία. Απάντηση: Στους ψηφοφόρους του Τραμπ.

Όχι πως οι Αμερικανοί έχουν όμως το μονοπώλιο της ανοησίας. Θυμίζω σε όσους το έχουν ξεχάσει, ότι πριν από λίγο καιρό, χιλιάδες Ελληνες πίστεψαν ότι μια κυρία που ασκεί την "κβαντική ιατρική" και κάνει και βιοανάδραση, θα φέρει τη Δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, ότι θα αναστηλώσει τους θεσμούς και ότι ίσως να αναλάβει και την πρωθυπουργία. Αφού κερδίσει τις εκλογές με απόλυτη πλειοψηφία. Η την Προεδρία της Δημοκρατίας που θέλει και ο Λαζόπουλος.

Και όχι μόνο πίστεψαν ότι η παιδίατρος που κάνει και "βιοσυντονισμό" και ασκεί και ολιστική ιατρική, θα αποκαταστήσει τους θεσμούς που ρήμαξε ο Μητσοτάκης, αλλά πίστεψαν και στο ξυλόλιο και στο "μπάζωμα", στην πυρόσφαιρα και στον Κοκοτσάκη, πίστεψαν και ότι ο Μητσοτάκης κρύβει τους νεκρούς και ότι βαγόνια εξαερώθηκαν και δεν τα βρίσκουμε πουθενά.

Αλλά εδώ το ερώτημα δεν είναι ποιοι είναι αυτοί οι ψηφοφόροι - η απάντηση είναι ότι και εδώ και στις ΗΠΑ, αυτοί είναι οι ψηφοφόροι - το ερώτημα είναι πού πήγαν αυτοί οι ψηφοφόροι. Τι απέγινε δηλαδή όλο αυτό το φορτίο της οργής και της απογοήτευσης για την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Οργή για την εγκατάλειψη των σιδηροδρόμων και την επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας, οργή για το πέπλο προστασίας που προσφέρθηκε στον Κώστα Καραμανλή και απογοήτευση για μια Ελλάδα που δεν αλλάζει.

Η ανάλυση και σοβαρών ανθρώπων εκείνο τον καιρό ήταν ότι η υπόθεση και η συγκίνηση για τον τόσο άδικο θάνατο όλων αυτών των νέων ανθρώπων, θα φέρει μια μεγάλη ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό και ότι θα μιλάμε πλέον για την Ελλάδα πριν και την Ελλάδα μετά τα Τέμπη. Ηταν η καμπή που θα μεταμόρφωνε τον ελληνικό πολιτικό χάρτη. Ετσι την ψώνισε a propos και η Καρυστιανού.

Τώρα, οι μάρτυρες καταθέτουν στη δίκη σε άδεια αίθουσα. Και αν δεν τσακωθεί η Ζωή με τους κλητήρες (μέχρι στιγμής μόνο με αυτούς δεν έχει τσακωθεί άλλωστε) ούτε μονόστηλο δεν παίζει στις εφημερίδες.

Τι απέγινε το κίνημα; Και γιατί αυτή η οργή και η απογοήτευση δεν αποτυπώνεται στην ισορροπία των κομμάτων; Που διοχετεύθηκε το συναίσθημα; Τι θα ψηφίσουν οι διαδηλωτές του "Δεν Εχω Οξυγόνο"; Είναι όλοι τους αυτοί οι ψηφοφόροι που επιλέγουν την αποχή;

Και έστω η Μαρία Καρυστιανού απεδείχθη ακατάλληλη, θα μας αφήσει για τα ξένα θυμωμένη με την αχαριστία μας, γιατί δεν μετακινήθηκε όλος αυτός ο κόσμος σε κάποιο άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης; Απάντηση δεν έχω, προφανώς όμως οι επιλογές δεν είναι ελκυστικές, δεν πείθουν. Πιθανώς γιατί και το ΠΑΣΟΚ και ο Τσίπρας έχουν κυβερνήσει, για να μείνουμε στους βασικούς υποδοχείς της δυσαρέσκειας και δε θα έλεγα ότι επί των ημερών τους ο σιδηρόδρομος απογειώθηκε.

Πονηρός όμως ο Αλέξης Τσίπρας, αφού οι θυμωμένοι δεν τον ακούν και δεν τον πιστεύουν πιά, αφού τον βλέπουν ως κατεστημένο - οι δημοσκοπήσεις του δίνουν ένα φτωχό μάξιμουμ 15% που είναι ο παλαιός, στενός πυρήνας του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ - ξανοίγεται να πείσει τους μετριοπαθείς. Αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι.

Η επιχείρηση ήταν ωραία στη σύλληψη - άλλωστε το κέντρο δίνει τη νίκη στις εκλογές, λέει το παλαιό manual - αλλά είναι δύσκολη στην εφαρμογή. Δύσκολη, γιατί αυτό το κοινό που προσπαθεί να προσεταιριστεί ο κ. Τσίπρας, είναι το παλαιό κοινό του Μένουμε Ευρώπη, οι ψηφοφόροι που δεν ξεχνούν την περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε την υπερήφανη διαπραγμάτευση, ούτε τη διχαστική ρητορική του. Είναι δηλαδή το κοινό που καθόλου δεν συγκινείται με το δήθεν rebranding του προέδρου. Ξέρει καλά ποιος είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Συνεπώς καθόλου δεν εκπλήσσει ότι σε αυτούς τους κρίσιμους ψηφοφόρους, ακόμα και σήμερα που μιλάμε και παρά τη φθορά της κυβέρνησης και τη δεξιά στροφή λόγω Σαμαρά, ο Μητσοτάκης είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός (40,5%) έναντι του Τσίπρα, ο δε Τσίπρας (6,7%) υστερεί ακόμα και έναντι του Ανδρουλάκη (20,8%). Τα ίδια και στην πρόθεση ψήφου όπου η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτη με 22,8% το ΠΑΣΟΚ δεύτερο με 21,2% και τρίτη η ΕΛΑΣ με 11,3%.

Το τελευταίο χαρτί του κ. Τσίπρα είναι το "ή εμείς ή κανείς". Η επιχείρηση δηλαδή καταλήστευσης του ΠΑΣΟΚ στον β΄γύρο, δήθεν για την πολιτική αλλαγή. Προϋπόθεση όμως είναι να ξεκολλήσει από το 15%. Προς το παρόν μοιάζει πολύ δύσκολο.