Κωμική εκτροπή

Δεν ξέρω αν το χουμε συνειδητοποιήσει, αλλά ένα περίπου 70% των πολιτικών δυνάμεων του τόπου αλλά και του εκλογικού μας σώματος, ομνύει (και ελπίζει) σε πολιτική εκτροπή. Όταν ψάχνουν τρόπους να διώξουν τον μακράν πρώτο σε ψήφους (ακόμα και με το περίφημο 25%), για να φέρουν στη θέση του κάποιον που είτε έχει πολύ χαμηλότερο ποσοστό, είτε δεν έχει μπει καν στην κρίση του ελληνικού λαού ως ηγέτης, τότε τι άλλο από εκτροπή είναι;

Βαριές κουβέντες, θα πείτε, ε όχι και εκτροπή. Εντάξει, αφού όλα στον κόσμο μας έχουν γίνει χυλός, γιατί να μην θεωρείται απόλυτα λογικό να εκδιωχθεί ο ψηφισμένος για να μας κυβερνήσει ένας μη ψηφισμένος; Σιγά το πράμα. Το βασικό είναι ότι βαρεθήκαμε τον Μητσοτάκη, την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας θα κοιτάξουμε τώρα;

Όταν ο Τρικούπης έγραψε το ιστορικό άρθρο του «τις πταίει;» (1874) για την «αρχή της δεδηλωμένης» και όταν ο Γεώργιος Α’ την κατοχύρωσε με τον περίφημο «λόγο του Θρόνου» (1875), όλοι μίλησαν για καθοριστική καμπή της ελληνικής Δημοκρατίας. Ενάμισι αιώνα αργότερα, κόμματα, υποκόμματα, πρώην και νυν αρχηγοί, όχι μόνο γράφουν τη δεδηλωμένη στα παλιά τους τα παπούτσια, αλλά το λένε και δημοσίως τανυζόμενοι ως διάνοι στο κοτέτσι.

Προδικτατορικά ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους και τα ‘κανε λαμπόγυαλο διότι το παλάτι ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις και ερήμην των εκλογικών αποτελεσμάτων διόριζε πρωθυπουργούς κατά την κρίση του Άνακτος. Και μνημονεύουμε αυτές τις αντιστασιακές στιγμές, ως ιστορικές στιγμές λαϊκής ανάτασης. Να όμως που φτάσαμε σήμερα να θεωρείται παράταιρος και περίπου παρακρατικός όποιος λέει ότι πρωθυπουργός πρέπει να ορκιστεί αυτός που θα αναδειχθεί πρώτος στις εκλογές. Ωραία πάμε.

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι ο δημοσκοπικά δεύτερος και τρίτος έχουν πιαστεί μαλλί με μαλλί για το ποιος θα περάσει τον άλλον στην κάλπη στη ζώνη του 15-16%, καθώς αυτό θα σημάνει την de facto νομιμοποίηση του στην ηγεσία του κεντροαριστερού πόλου. Την ίδια στιγμή, ο πρώτος στην κεντροδεξιά όχθη δεν νομιμοποιείται ούτε ως αρχηγός κόμματος ούτε ως πρωθυπουργός, αν δεν ξεπεράσει το 36-37%. Τρελά πράγματα, που κανονικά θα ‘πρεπε να οδηγήσουν τους συνταγματολόγους στα ψυχοφάρμακα ή στην εξέγερση.

Τέλος πάντων, εγώ καταλαβαίνω αυτόν που βαρέθηκε τον Κυριάκο αλλά πρέπει να καταλάβει κι εκείνος ότι οι πρωθυπουργοί δεν διορίζονται με βάση τη δική του βαρεμάρα, θυμό ή ευαρέσκεια. Να καταλάβει επίσης ότι υπάρχουν συνταγματικά αλλά και ιστορικά κατοχυρωμένοι κανόνες διακυβέρνησης, που αν αρχίσουμε να τους παραβιάζουμε θα μας πάρει ο διάολος όλους μαζί.

Αν ένας πικραμένος γέρων ακροδεξιός με 5% (Σαμαράς), διώξει έναν ψηφισμένο με 30% κεντροδεξιό (Μητσοτάκης), για να βάλει στη θέση του έναν διορισμένο υπουργό που ουδέποτε μπήκε στην κρίση των εκλογέων ως ηγέτης (Δένδιας), ώστε να βρουν ευκαιρία οι ανίκανοι αντίπαλοι (Τσίπρας ή Ανδρουλάκης) να ξεκολλήσουν από το 14-16% και να διεκδικήσουν εξουσία… συμπαθάτε με αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατικά κανονικό πράγμα. Πρόκειται για εκτροπή και μάλιστα στην πιο κωμική μορφή της… τόσο κωμική που ήταν αδύνατο να τη φανταστεί συνταγματικός νομοθέτης και να την προλάβει.