Το «μυστικό» που έβαζαν οι Βρετανοί ναύτες στο ρούμι τους τον 18ο αιώνα – Έτσι γεννήθηκε ένα από τα πρώτα κοκτέιλ

Μπορεί σήμερα να ακούγεται παράξενο, όμως τον 18ο αιώνα το αλκοόλ αποτελούσε βασικό μέρος της καθημερινής μερίδας των Βρετανών ναυτών.

Το Βασιλικό Ναυτικό μοίραζε ρούμι στα πληρώματα, αλλά σταδιακά οι ναύτες άρχισαν να το αναμειγνύουν με τρία απλά υλικά: νερό, ζάχαρη και χυμό λάιμ.

Ο συγκεκριμένος συνδυασμός δημιούργησε το περίφημο «grog», ένα ποτό που θεωρείται από ορισμένους πρόδρομος των σύγχρονων κοκτέιλ.

Γιατί το ρούμι έγινε καθημερινή μερίδα των ναυτών

Για πολλά χρόνια, μπύρα και κρασί βρίσκονταν στα βρετανικά πολεμικά πλοία, καθώς μεταξύ άλλων βοηθούσαν τα πληρώματα να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του αποθηκευμένου νερού, το οποίο στα μεγάλα ταξίδια γινόταν συχνά δυσάρεστο στη γεύση.

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά την εγκαθίδρυση της βρετανικής αποικιακής παρουσίας στην Τζαμάικα. Το ρούμι μπορούσε να διατηρηθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και σταδιακά αντικατέστησε άλλα αλκοολούχα ποτά.

Η υψηλή περιεκτικότητά του σε αλκοόλ, ωστόσο, δημιούργησε νέο πρόβλημα. Ορισμένοι ναύτες αποθήκευαν τις ημερήσιες μερίδες τους και στη συνέχεια κατανάλωναν μεγάλη ποσότητα μαζί, με αποτέλεσμα να μεθούν και να μην μπορούν να εκτελέσουν σωστά τα καθήκοντά τους.

Η απόφαση που άλλαξε τα πάντα

Το 1740 ο αντιναύαρχος Έντουαρντ Βέρνον αποφάσισε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, διατάσσοντας το ρούμι που δινόταν στους ναύτες να αραιώνεται υποχρεωτικά με νερό.

Παράλληλα, επέτρεψε στα μέλη των πληρωμάτων να αγοράζουν ζάχαρη και λάιμ, ώστε να κάνουν το αραιωμένο ποτό πιο ευχάριστο στη γεύση.

Έτσι δημιουργήθηκε ένα μείγμα από ρούμι, νερό, ζάχαρη και χυμό λάιμ, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ακόμη και ως ένας αλκοολούχος πρόδρομος κοκτέιλ όπως το whiskey sour.

Το ποτό έγινε γνωστό ως «grog». Η ονομασία συνδέεται με το παρατσούκλι του Βέρνον, ο οποίος ήταν γνωστός για τον μανδύα από ύφασμα grogram που φορούσε.

Το λάιμ αρχικά δεν μπήκε για το σκορβούτο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι ναύτες δεν πρόσθεταν αρχικά εσπεριδοειδή στο ρούμι για λόγους υγείας.

Το σκορβούτο, που προκαλείται από σοβαρή έλλειψη βιταμίνης C, αποτελούσε μεγάλη απειλή στα μακρινά θαλάσσια ταξίδια. Ωστόσο, το γνωστό πείραμα του Τζέιμς Λιντ στο HMS Salisbury, το οποίο υπέδειξε τη σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση εσπεριδοειδών και την αντιμετώπιση του σκορβούτου, πραγματοποιήθηκε το 1747.

Αυτό συνέβη αρκετά χρόνια αφότου οι Βρετανοί ναύτες είχαν αρχίσει να προσθέτουν λάιμ στο grog τους κυρίως για να βελτιώσουν τη γεύση του.

Μάλιστα, ήταν ο χυμός λεμονιού και όχι του λάιμ που καθιερώθηκε ως υποχρεωτικό εφόδιο στα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού το 1795.

Η βασική συνταγή ήταν εξαιρετικά απλή. Το ρούμι αραιωνόταν παραδοσιακά σε αναλογία περίπου ένα μέρος ρούμι προς τέσσερα μέρη νερό και στη συνέχεια προστίθεντο ζάχαρη και χυμός λάιμ ανάλογα με τη γεύση.

Οι συνθήκες ζωής στα πλοία έχουν αλλάξει ριζικά από τον 18ο αιώνα, όπως και η διατροφή των ναυτικών, οι οποίοι τότε βασίζονταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε τρόφιμα μεγάλης διάρκειας, όπως παστά ψάρια και τα εξαιρετικά σκληρά μπισκότα γνωστά ως «ship biscuits» ή hardtack.

Ωστόσο, ο συνδυασμός ρούμι, νερό, ζάχαρη και λάιμ που χρησιμοποιούσαν οι Βρετανοί ναύτες πριν από σχεδόν τρεις αιώνες δεν απέχει τόσο από ορισμένα κοκτέιλ που εξακολουθούν να σερβίρονται σήμερα.