Παύλος Φύσσας: «Ούτε βήμα πίσω» – Το αντιφασιστικό μήνυμα χιλιάδων από Νίκαια και Κερατσίνι

Αρκετές χιλιάδες κόσμου είπαν ξανά την Παρασκευή «Σιγά μη φοβηθούμε» στις γειτονιές της Νίκαιας και του Κερατσινίου όπου έζησε και δολοφονήθηκε ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας. Για άλλη μια χρονιά ήταν όλοι εκεί: οι γονείς και η οικογένεια του Παύλου, οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής στη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, θύματα παλιότερων επιθέσεων όπως οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, αυτοδιοικητικοί, κόμματα της Αριστεράς, συλλογικότητες του αντιφασιστικού χώρου κ.ά.

«Μόνο το οργανωμένο λαϊκό κίνημα μπορεί να συντρίψει τον φασισμό» έλεγαν όλοι μετά και την αποφυλάκιση του πρωτοπαλίκαρου της Χ.Α., Ηλία Κασιδιάρη, που όντας αμετανόητος νεοναζί υπόσχεται την επιστροφή του στον πολιτικό στίβο με τον μανδύα του «πατριώτη».

«Ούτε βήμα πίσω»

Η πορεία, στην οποία κυριάρχησαν συνθήματα όπως το «Παύλο, ψυχάρα, άναψε φωτιά και κάψε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» αλλά και το διαχρονικό «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί», κινήθηκε προς το μπλόκο της Κοκκινιάς και τη Νίκαια, πλημμυρίζοντας με το πιο αισιόδοξο αντιφασιστικό μήνυμα τις γειτονιές του Πειραιά.

Στην κεφαλή της πορείας, κρατώντας το πανό με το χαρακτηριστικό σύνθημα «Ούτε βήμα πίσω», βρισκόταν όπως πάντα η Μάγδα Φύσσα, που νωρίτερα μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης άφησε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο μνημείο του δολοφονημένου γιου της στην Αμφιάλη.

Στη λήξη της πορείας η Μ. Φύσσα άφησε λουλούδια στη μάντρα του μπλόκου της Κοκκινιάς και, όπως κάθε χρόνο, τραγούδησε με υψωμένη τη γροθιά της και ενώνοντας τη φωνή της με χιλιάδες του «ακορντεόν» του Μάνου Λοΐζου.

Στο πλευρό της Μάγδας και του Παναγιώτη Φύσσα βρέθηκαν και άλλοι δύο πατεράδες που έχασαν τα παιδιά τους και παλεύουν για την απόδοση δικαιοσύνης, ο Γιάννης Μάγγος και ο Πάνος Ρούτσι. «Ο Παύλος στάθηκε όρθιος και κατανίκησε τη Χρυσή Αυγή», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Γ. Μάγγος.

Η Μ. Φύσσα δεν προχώρησε σε κάποια δήλωση, ωστόσο, ερωτηθείσα πριν από λίγες μέρες από το Μega για την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, είχε πει: «Το μόνο που θέλω να πω είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί. Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου».

Αιχμές για τη στάση των ΜΜΕ κατά την αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη άφησε και ο συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ και θύμα επίθεσης της Χ.Α., Σωτήρης Πουλικόγιαννης, καλώντας τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης να δώσουν την ίδια έκταση στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις, κάτι που εκτιμά ότι δεν έγινε.

Καταλήψεις σχολείων

Δυναμικό «παρών» έδωσαν επίσης μαθητές της περιοχής που προχώρησαν σε καταλήψεις σχολείων αλλά και φοιτητικοί σύλλογοι. «Δεν θα τους περάσουν τα νέα σχέδια με τον Κασιδιάρη», τόνισε ο συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ, Πέτρος Κωνσταντίνου που μίλησε για την ανάγκη κινητοποιήσεων ώστε να κλείσουν τα γραφεία του στο κέντρο της Αθήνας κοντά στην περιοχή του δημαρχείου. Ο Πέτρος Κωνσταντίνου θύμισε ακόμα ότι η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, όπως εκδηλώνεται σε δομές μεταναστών σαν αυτή της Σιντικής Σερρών, θρέφει την Ακροδεξιά και τον φασισμό.

Η συγκέντρωση είχε και αρκετές πολιτικές παρουσίες όπως της βουλεύτριας του ΠΑΣΟΚ Νάντιας Γιαννακοπούλου, στελεχών της ΕΛΑΣ όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας, αντιπροσωπείας του ΚΚΕ με την παρουσία μελών της Π.Γ. και βουλευτών, μπλοκ της Νέας Αριστεράς και του ΜέΡΑ25 με τη συμμετοχή πρωτοκλασάτων στελεχών κ.ά.

«Αντέχω τον πόνο για δέκα ζωές»

Σπαρακτικό ήταν το μήνυμά της** στη συναυλία της Πέμπτης στη Δραπετσώνα, μέρος του οποίου παραθέτουμε: «Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω… Μάλλον όχι. Τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει, γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία.

»Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούριες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά. Αυτές οι ημέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις ημέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέμισα ζωή και τώρα που έφυγες, ζω γιατί υπήρξες παιδί μου.*

»Παύλο μου, αγόρι μου. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ’ ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε. Αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα δύο. Σ’ το ορκίζομαι παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, που αντέχω τον πόνο για δέκα ζωές».*