«Δεκαοχτώ Ενάτου» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την Δώρα Χρυσικού

Στις 18 Σεπτεμβρίου, ανήμερα της επετείου της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, χιλιάδες πολίτες βρέθηκαν στους δρόμους. Κάποιοι όμως βρέθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για μια ξεχωριστή παράσταση.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα Μάριο Σοαρες που συνήθως χρησιμοποιείται για συνεδριάσεις επιτροπών, ανέβηκε η παράσταση Δεκαοχτώ Ενάτου με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη. Είναι ένας μονόλογος με την Δώρα Χρυσικού, σε σκηνοθεσία Κοραή Διαμάτη και κείμενο Μαρίας Λούκα και Κοραή Διαμάτη.

Μια παράσταση και έναν μονόλογο που οραματίστηκε η πρωταγωνίστριά του και πλαισιώθηκε από τα κατάλληλα άτομα για να φέρει εις πέρας.

Για όσους δεν γνωρίζουν την υπόθεση, η πρωταγωνίστρια υποδύεται την Δάφνη, έναν ρόλο που ενσαρκώνει τις δύο πραγματικές μάρτυρες της δίκης για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα μαζί με μυθοπλασία. Στον μονόλογο παρουσιάζονται αληθινά σημεία από τις καταθέσεις των δύο γυναικών σε ένα ρόλο, μαζί με τις σκέψεις, τους συνειρμούς και τα βάσανα που θα μπορούσαν να τις «στοιχειώνουν».

Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε ένα χρονικό της δολοφονίας του αντιφασίστα καλλιτέχνη και ράπερ, μαζί με τα διλήμματα που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν στις μάρτυρες κατηγορίες που έμειναν γνωστές ως «Μέλισσες» και τον πιθανό φόβο τον οποίο νίκησαν την στιγμή που η Χρυσή Αυγή δρούσε και εγκληματούσε ανενόχλητη. Ένας φόρος τιμής στις γυναίκες που δεν φοβήθηκαν, βγήκαν μπροστά και κατέθεσαν για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Από κοντά και οι δεύτερες σκέψεις, τα «που πας να μπλέξεις;» που θα σκέφτονταν κάθε οικείο πρόσωπο ενός μάρτυρα εναντίον εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης.

Η παράσταση στις Βρυξέλλες

Επιστρέφοντας στο Βέλγιο και την παράσταση στις Βρυξέλλες, αυτή πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, της παραγωγής και της ίδιας της πρωταγωνίστριας, σε ένα δύσκολο και απαιτητικό τεχνικά project, που όμως τα «ναι» έρχονταν αυτόματα.

Από την παραγωγή, την Δώρα Χρυσικού, τον Νικόλα Φαραντούρη και τους βοηθούς του ακόμα και όσους θα κάλυπταν ή θα παρευρίσκονταν σε αυτή την τόσο ιδιαίτερη παράσταση, όλοι εργάστηκαν στο να λύσουν προβλήματα και να βρεθούν εκεί.

Αυτό που λειτούργησε ως επιπλέον κίνητρο ήταν πως η παράσταση θα ανέβαινε μέσα στον ίδιο θεσμό που ενδυνάμωσε την Ακροδεξιά τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, μετατοπίζοντας τον δημόσιο και τον πολιτικό λόγο στο γήπεδο της άκρας δεξιάς, αντί να δώσουν λύσεις στα πραγματικά προβλήματα των ευρωπαίων.

Όπως αναφέρθηκε, η παράσταση είχε αρκετές τεχνικές δυσκολίες που θα έπρεπε να ξεπεραστούν και κυρίως αφορούσαν τα σκηνικά, τον φωτισμό, τον ιδιαίτερα περιορισμένο χώρο που θα είχε να κινηθεί η πρωταγωνίστρια καθώς και σημεία όπου στην σκηνοθετημένη για θέατρο παράσταση λαμβάνουν χώρο σε ανοιχτά σημεία, όμως στην περίπτωση της αίθουσας του ευρωκοινοβουλίου, οι θεατές θα έχαναν μέρος της οπτικής από τα έδρανα.

Η Νάνσυ Κουρούνη ανέλαβε τα φώτα και τον ήχο και η Νόπη Γαϊτανίδου έλυνε κάθε πρόβλημα που θα μπορούσε να παρουσιαστεί και σε αρκετές περιπτώσεις η Δώρα Χρυσικού πήρε πρωτοβουλίες, αυτοσχεδίασε και βγήκε από την «ρουτίνα» του ρόλου για να αντιπαρέλθει τις πρακτικές δυσκολίες.

Στην αίθουσα υπήρχαν και ρομποτικές κάμερες όπου ενεργοποιούνται όταν ανοίγουν τα μικρόφωνα και αυτόματα καταγράφουν εικόνα.

Οι κορυφαίες στιγμές της παράστασης

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα στιγμή της παραλλαγής της παράστασης, ήταν όταν η Δώρα Χρυσικού πήγε στο μικρόφωνο του προεδρείου, ενεργοποιώντας την ρομποτική κάμερα και από εκεί συνέχισε τον μονόλογό της. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον όταν το ευρωκοινοβούλιο παραδώσει το απόσπασμα με την «Δάφνη», να μιλάει για όλα εκείνα τα πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να παλέψει ώστε να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο.

Η ένταση της ερμηνείας εναλλάσσονταν με στιγμές περισυλλογής, δεύτερων σκέψεων, τις στιγμές που η «Δάφνη» δίσταζε ακόμα και να βγει από το σπίτι. Η μια σκέψη έφερνε την άλλη συνειρμικά, άλλοτε λογικά και άλλοτε φαινομενικά παράλογα.

Αν όμως υπήρχε ένα κερασάκι στην τούρτα, ήταν όταν η Δώρα Χρυσικού κινούμενη αρχικά ανάμεσα στα έδρανα, κατέληξε αυτοσχεδιάζοντας πάνω σε ένα από τα έδρανα για να συνεχίσει τον μονόλογό της, μάλιστα σε ένα εξαιρετικό σημείο του σεναρίου… κινητοποιώντας τους άνδρες της ασφάλειας.

Οι τελευταίοι δεν παρενέβησαν χάρη στην γρήγορη αντίδραση του Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος μπήκε μπροστά τους και εξήγησε πως είναι μέρος της παράστασης και προφανώς τους καθησύχασε πως είναι μέρος της παράστασης. Κάτι που η πρωταγωνίστρια επανέλαβε στην απολύτως κατάλληλη στιγμή στο λυτρωτικό τέλος της παράστασης.

Όταν τελείωσε η παράσταση οι περισσότεροι ελληνόφωνοι παρευρισκόμενοι ήταν με κόκκινα ή δακρυσμένα μάτια. Η Δώρα Χρυσικού το ίδιο. Η μητέρα της Μέλπω Λεκατσά, οι συνεργάτες της επίσης.

Η ξεχωριστή αξία του να ανέβει αυτή η παράσταση σε αυτό το ευρωκοινοβούλιο

Η αξία που είχε να ανέβει αυτή η παράσταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εν μέσω την αυξανόμενης δημοσκοπικής ανόδου της Άκρας Δεξιάς, με την υπάρχουσα σύνθεση ευρωβουλευτών, με την υποστήριξη και την χρηματοδότηση δισεκατομμυριούχων προς αυτά τα κόμματα είχε μεγάλη συμβολική αξία.

Αποτέλεσε μια επαναφορά στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της Ευρώπης, τότε που το όραμα αφορούσε περισσότερο την συνεργασία, την ενότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και λιγότερο την διατήρηση ενός στάτους κβο καταπίεσης εις βάρος ομάδων πολιτών, κρατών και πολιτικών υπό την βαριά σκιά της Εναλλακτικής Δεξιάς – Alt Right η οποία λειτούργησε και λειτουργεί όπως και στις ΗΠΑ ως το σχέδιο Β του νεοφιλελευθερισμού.

Θύμισε σε κάθε παρευρισκόμενο πως υπάρχουν μάχες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική, όπως συνέβη με την δίκη της Χρυσής Αυγής και την αντίδραση ενάντια στον νεοναζισμό που σήκωνε κεφάλι και μαχαίρι.

Και ετοιμάζεται να το κάνει ξανά.

Φωτογραφίες και βίντεο: Σοφοκλής Αρχοντάκης.