Οικολογική αμαρτία

Αρχές του Σεπτέμβρη μια φράση που συμπύκνωνε τον στόχο έκθεσης που συνέταξε η Διεθνής Θεολογική Επιτροπή, ξαναήλθε στο προσκήνιο. «Η οικολογική κρίση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κρίση του προσώπου του ανθρώπου» και χαρακτηρίζεται «αμαρτία κατά της κτίσης και του Δημιουργού». Το συμπύκνωμα αυτής της άποψης είναι συνέχεια της διατύπωσης που είχε εκφράσει ο Πάπας Φραγκίσκος περί «οικολογικής αμαρτίας».

Τι είναι λοιπόν η περιβαλλοντική κρίση που βιώνει ο πλανήτης, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην έκθεση που φέρει τον τίτλο «Φροντίδα για το Κοινό μας Σπίτι: Μια Υπεύθυνη και Αδελφική Απάντηση στον Τριαδικό Θεό», η οποία εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των μελών της επιτροπής αλλά πήρε και την άδεια δημοσίευσης από τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, κατά κόσμον, Ρόμπερτ Φράνσις Πρεβόστ; Ο οποίος από την ώρα της ενθρόνισής του δίνει υπόσταση στον ρόλο του τσιγκλώντας και τον κοκκινομάλλη wannabeGod που έχει κόψει άλυσο, παίρνοντας θέση και για τη γενοκτονία στη Γάζα: «Αδελφοί και αδελφές, αυτός είναι ο Θεός μας: ο Ιησούς. Βασιλιάς της ειρήνης, που απορρίπτει τον πόλεμο. Του οποίου το όνομα κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει πόλεμο. Δεν ακούει τις προσευχές όσων διεξάγουν πολέμους, αλλά τις απορρίπτει». Γιατί «τα χέρια τους είναι γεμάτα αίμα».

Εδράζεται λοιπόν ρητά στο αξίωμα ότι «η περιβαλλοντική ζημία δεν αποτελεί μόνο επιστημονική, πολιτική ή οικονομική ανησυχία, αλλά είναι ηθικό και θεολογικό ζήτημα, επειδή βλάπτει τη δημιουργία, τους ανθρώπους και επηρεάζει τις μελλοντικές γενιές». Η επιτροπή έστρεψε τα μάτια της στη ρύπανση, την εκμετάλλευση της γης, την απώλεια της βιοποικιλότητας και την περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλείται από τον πόλεμο, επισημαίνοντας πως τα φτωχότερα έθνη και κοινότητες σηκώνουν στις πλάτες τους τα μεγαλύτερα βάρη της οικολογικής ζημίας, ακόμη και αν συμβάλλουν λιγότερο στην κρίση.

Ομως δεν είναι η πρώτη ή μόνη προσέγγιση που αντιμετωπίζει την περιβαλλοντική ζημία ως βαθύτατα ηθικό και θεολογικό ζήτημα. Ο δικός μας «πράσινος Πατριάρχης» Βαρθολομαίος μίλησε για πρώτη φορά για την έννοια του οικολογικού αμαρτήματος, κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του (Καλιφόρνια, 1997), λέγοντας:

«Η εξαφάνιση των ειδών και η καταστροφή της βιολογικής ποικιλομορφίας της κτίσης του Θεού από τους ανθρώπους… Η υποβάθμιση της γης διά της πρόκλησης αλλαγών στο κλίμα της, η καταστροφή των φυσικών δασών και των υγροτόπων της… H πρόκληση ασθενειών σε ανθρώπους λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης, η μόλυνση του νερού, του εδάφους, του αέρα και της ζωής με δηλητηριώδεις ουσίες… Αυτά αποτελούν αμαρτίες». Οπου αμαρτία σημαίνει αστοχία. Και για αυτό ο Βαρθολομαίος επισημαίνει ότι «Η σπουδαιότερη επιδίωξη της ανθρωπότητας δεν είναι ο οικονομικός πλουτισμός… Πρέπει να αναζητήσουμε τις αξίες και τις αρχές που υπερβαίνουν τα οικονομικά ζητήματα. Μόλις το αποδεχτούμε αυτό, η οικονομία μετατρέπεται σε υπηρέτη της ανθρωπότητας και παύει να αποτελεί τον κύριό της».

Επ’ αφορμή της Ινδίκτου…