Γιώργος Βούντας στη «ΒτΚ»: Το φως μας στηρίζεται στη γνώση

Γιώργος Βούντας στη «ΒτΚ»: Το φως μας στηρίζεται στη γνώση

«Ο θεατής θέλουμε να καταλάβει πόσο καθοριστικό ήταν το ταξίδι του Ψυχάρη για τη διαμόρφωση και εξέλιξη της γλώσσας που μιλάμε σήμερα»

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το εμβληματικό έργο του Γιάννη Ψυχάρη «Το Ταξίδι μου» ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου «Μεταξουργείο», σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Πετρούνια.**

Ο πρωταγωνιστής της παράστασης Γιώργος Βούντας μιλά στη «Βραδυνή της Κυριακής» για την πρώτη αυτή θεατρική μεταφορά του κειμένου του 1888, αναλύοντας τη βαθύτερη αναζήτηση της ταυτότητας και της γλώσσας, τον καταλυτικό ρόλο της ζωντανής μουσικής, αλλά και το δικό του προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από έναν απαιτητικό ρόλο.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Γιώργου Βούντα στη «ΒτΚ»:**

Σας καλωσορίζω Γιώργο και θα ήθελα να μιλήσουμε για το έργο «Το Ταξίδι μου» του Γιάννη Ψυχάρη, σε διασκευή, σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια του Γιώργου Πετρούνια, που ανέβηκε στο «Μεταξουργείο» και παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Πρόκειται για την πρώτη μεταφορά αυτού του κειμένου στο θέατρο, που γράφτηκε το 1888. Τι πιστεύετε ότι κάνει το έργο του Ψυχάρη ακόμη επίκαιρο και τι μπορεί να πει στον σημερινό θεατή;**

«Νομίζω ότι είναι το φως του. Αυτό ακριβώς ελπίζουμε να συναντήσει και φέτος ο θεατής στην παράστασή μας.*

Ένα φως που παίρνει αφορμή από το φως της χώρας μας, αλλά δεν μένει εκεί. Στηρίζεται σε γερές βάσεις, στην επιστήμη, στη γνώση και τη δουλειά. Όχι στη “ρητορική και τις φωνές” όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.*

Όσο δύσκολη κι αν είναι η διαδρομή, όσο μακριά κι αν έχουμε απομακρυνθεί από το κέντρο μας, δεν μπορώ παρά να συνεχίζω να πιστεύω πως στη φύση μας είναι να επιστρέφουμε.*

Και αυτές οι αξίες είναι, αν θέλετε, πιο επίκαιρες από ποτέ σήμερα, που είμαστε όλοι τόσο χαμένοι μέσα στηντεχνολογία, στην πολιτική, ακόμα και στον τρόπο που σχετιζόμαστε μεταξύ μας και επικοινωνούμε.*

Αυτές οι σταθερές θα μας καλούν πάντα πίσω, να βρούμε την ισορροπία και την αλήθεια μέσα μας».*

Το «Ταξίδι μου» είναι ένα ταξίδι από τη Γαλλία προς την Κωνσταντινούπολη, τη Χίο και, τελικά, την Αθήνα. Αν το δείτε ως ένα προσωπικό ταξίδι αναζήτησης, τι πιστεύετε ότι αναζητά πραγματικά ο Ψυχάρης;**

«Σε μια πρώτη ανάγνωση, ο Ψυχάρης στοχεύει στην εδραίωση της δημοτικής γλώσσας. Έχοντας μελετήσει αντίστοιχα παραδείγματα γλωσσικής εξέλιξης από την Ιταλία και τη Γαλλία, όπου μεγάλωσε, θέλει να θέσει τις βάσεις για την εδραίωση της “γλώσσας του λαού” και την απόρριψη της καθαρεύουσας, την οποία θεωρεί φτιαχτή γλώσσα των λογίων.*

Για αυτό και ταξίδεψε σε τόσα μέρη, για να συλλέξει ντοπιολαλιές, προφορές και ιδιώματα από τους απλούς ανθρώπους. Η βαθύτερη ανάγκη του όμως και αφορμή για αυτό το ταξίδι έρχεται από την αναζήτηση του ίδιου του εαυτού του και της καταγωγής του.*

Είναι ένας Ρωμιός που γεννήθηκε στην Οδησσό, μεγάλωσε και ζει στο Παρίσι. Γυρίζει λοιπόν στην Πόλη, εκεί που πέρασε τα παιδικά του χρόνια, στη Χίο, από όπου κατάγεται η οικογένειά του, και καταλήγει στην Αθήνα. Ψάχνει την πατρίδα όχι τόσο σαν τόπο, αλλά μέσα στη γλώσσα.*

Γιατί για εκείνον, όπως λέει κι ο ίδιος, “γλώσσα και πατρίδα είναι το ίδιο”. Αφιερώνει τη ζωή του σε αυτόν τον σκοπό και έτσι εκτελεί το χρέος του προς την πατρίδα».*

Το έργο συνοδεύεται και από ζωντανή μουσική. Πώς λειτουργεί η μουσική μέσα στην παράσταση και στην ερμηνεία σου;**

«Η παρουσία από τις δύο κιθάρες των Νίκου και Σοφίας Εφεντάκη μάς μεταφέρει νοερά στους διάφορους τόπους που ταξιδεύει ο Ψυχάρης, αλλά και στην ίδια του την ψυχοσύνθεση ανά πάσα στιγμή.*

Για εμένα, ως ηθοποιό, η μουσική λειτουργεί καταλυτικά, δίνοντάς μου το ρυθμό, την τονικότητα, την ανάσα, τις παύσεις όπου χρειάζεται, και βυθίζοντάς με στη διάθεση του Ψυχάρη σε κάθε τόπο που επισκέπτεται».*

Έχετε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή στο θέατρο, στο μιούζικαλ, στο τραγούδι και στο χορό, με σπουδές και στο Λονδίνο. Πόσο σας έχει διαμορφώσει αυτή η πολυδιάστατη εκπαίδευση ως ηθοποιό και πώς την αξιοποιείτε στον «Ψυχάρη»;**

«Η εξέλιξη και η διαμόρφωση ενός ηθοποιού δεν σταματά ποτέ. Επηρεαζόμαστε συνεχώς από όλα τα ερεθίσματα που υπάρχουν τριγύρω μας και γι’ αυτό δεν σταματάμε ποτέ να αναζητούμε νέες προσλαμβάνουσες.*

Η πορεία μου και οι σπουδές μου στα διαφορετικά είδη μουσικής και θεάτρου με τροφοδότησαν και με βοήθησαν πολύ σε αυτήν την παράσταση. Η τεχνική είναι απολύτως απαραίτητη στο θέατρο, τόσο στο σώμα όσο και στη φωνή και το λόγο.*

Εδώ έχουμε να αναμετρηθούμε με ένα μεγάλο και γλωσσικά ιδιαίτερο κείμενο που χρειάζεται καθαρό λόγο, ανάσες, παύσεις και ποικίλματα στην τονικότητα, για να επικοινωνηθεί.*

Έχοντας δουλέψει με ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους έχω μια πιο σφαιρική οπτική των αναγκών του κάθε είδους και του τι χρειάζεται κάθε φορά ένας ηθοποιός να χρησιμοποιήσει από τη φαρέτρα του για να υπηρετήσει τον εκάστοτε χαρακτήρα και κείμενο».*

Η παράσταση αγαπήθηκε από το κοινό και τους κριτικούς και επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Τι σημαίνει για έναν ηθοποιό η επιστροφή μιας δουλειάς που έχει ήδη δοκιμαστεί μπροστά στο κοινό; Είναι διαφορετικό το συναίσθημα τη δεύτερη χρονιά;**

«Σημαίνει πολλά για έναν ηθοποιό. Σε καλεί να αναμετρηθείς ξανά με τον ίδιο χαρακτήρα, αλλά από ένα νέο πρίσμα, έχοντας διαφορετικές προσλαμβάνουσες και εμπειρίες, να τον δεις και να τον καταλάβεις καλύτερα, να ανακαλύψεις τι μπορείς να εξελίξεις στην πορεία του εμβαθύνοντας σε αυτή.*

Πριν από την έναρξη των προβών, η αίσθηση ήταν κάπως άβολη. Ένιωθα μια ανασφάλεια για το αν όλα αυτά που είχαμε βρει και χτίσει στην πορεία της περσινής σεζόν θα ήταν ακόμα εκεί. Πόση προσπάθεια θα χρειαζόταν να τα ανασύρουμε, καθώς είχαν περάσει αρκετοί μήνες.*

Ευτυχώς όμως, το σώμα νιώθει και εύκολα θυμάται. Όλα αυτά που είχαμε κατακτήσει εύκολα, επέστρεψαν όταν βρεθήκαμε πίσω στη σκηνή του θεάτρου “Μεταξουργείο”.*

Είναι μεγάλη τιμή για μας που το κοινό μάς στήριξε τόσο ένθερμα, και η αποδοχή και επιβράβευσή του μας δίνει δύναμη και όρεξη να επανέλθουμε σε αυτό το κείμενο με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και τόλμη».*

Κλείνοντας, ποιο είναι το δικό σας προσωπικό «ταξίδι» μέσα από αυτή την παράσταση;**

«Αυτή η παράσταση σηματοδότησε πολλά στην προσωπική μου πορεία. Μέσα από τη δύσκολη περίοδο των προβών για την προετοιμασία της, κατάφερα να πατήσω σταθερότερα στα πόδια μου ως ηθοποιός και να πιστέψω περισσότερο σε μένα.*

Είχα ανάγκη να αναμετρηθώ με κάτι τόσο απαιτητικό. Μου έδωσε μεγάλη δύναμη και αυτοπεποίθηση να συνεχίσω να πορεύομαι, κυνηγώντας τα όνειρα και τους στόχους μου».*

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»*

Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ