Τη Σίτι στο… απόσπασμα, στην Ελλάδα φερμουάρ στο στόμα και «δυναστείες»

Η χώρα μας είναι πανέμορφη, ιδανικός τόπος να ζεις, όχι όμως για να περιμένεις ισονομία, αξιοκρατία και εναντίωση σε όσους προσπαθούν και αποκτούν κάθε είδους πλεονέκτημα.

Κατακραυγή. Αυτή βιώνει η Μάντσεστερ Σίτι. Δικαίως. Απ’ τη στιγμή που αποδείχθηκε πως είναι ένοχη, προφανώς κι αυτή είναι η φυσιολογική αντίδραση. Οι «πολίτες» προσπάθησαν να λειτουργήσουν με συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού και κατά συνέπεια, καταστρατηγώντας κάθε ισονομία.

Στην Αγγλία, χαμός. Στην Ευρώπη ολόκληρη, φωνές εναντίον της Σίτι. Πλέον περιμένουν οι πάντες τις ποινές. Απαιτώντας να είναι βαρύτατες, σκληρές. Αλλάζοντας την ίδια την ιστορία του ποδοσφαίρου όπως «γράφτηκε» τα προηγούμενα χρόνια.

Παρατηρούμε και στην Ελλάδα έντονες αντιδράσεις. Κουνάνε το δάχτυλο προς την μεριά της ομάδας του Μάντσεστερ. Δεν είναι δυνατόν, πώς μπόρεσαν, μακριά απ’ τον αθλητισμό τέτοιες πρακτικές κι άλλα τέτοια.

Εύλογα λοιπόν, έρχονται στο μυαλό ανάλογες αντιδράσεις στην χώρα μας. Για ομάδες της Ελλάδας. Οι οποίες τιμωρήθηκαν για κάτι, ενεπλάκησαν σε υποθέσεις, υπερασπίζονται καταστάσεις οι οποίες δεν μοιάζουν και τόσο υπέρ της ισονομίας. Σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και όποιο άλλο άθλημα θέλετε.

Οι ίδιοι που δείχνουν με το δάχτυλο τη Μάντσεστερ Σίτι, υπερασπίζονται με μανία τις… εντός συνόρων καταστάσεις αθέμιτου ανταγωνισμού. Δεν τους ενόχλησε ποτέ η λογική «φτιάξε ομάδα να νικάς και τη διαιτησία». Δεν τους πείραξαν «σφαγιαστικές» διαιτησίες. Δεν ενδιαφέρθηκαν για τίτλους που κρίθηκαν αναγκάζοντας ομάδες να παίζουν με 20 και βάλε κρούσματα.

Η Σίτι είναι κακιά, αλλά κανένα θέμα να δίνεται διαβατήριο σε Αμερικανό παίκτη μπάσκετ για να έχει η ομάδα του πλεονέκτημα στις εγχώριες διοργανώσεις. Με πρόφαση την Εθνική ομάδα.

Στην Αγγλία υπάρχουν σκάνδαλα. Τα βλέπουν. Τα τονίζουν. Τα αναλύουν. Χωρίς κανένα δισταγμό. Καλά κάνουν φυσικά. Το ερώτημα είναι, στην Ελλάδα πώς μπορούν να τα βλέπουν όλα… αγγελικά πλασμένα και να «αναγκάζουν» τους πάντες να αισθάνονται ενοχές επειδή δεν μιλάνε για αθλητισμό, όταν αποτελέσματα και τίτλοι κρίνονται με τρόπους που βλέπουν και αντιλαμβάνονται οι πάντες.

Πονηρεμένοι εκτός συνόρων, αθώοι εντός αυτών. Και η ρητορική που χρησιμοποιείται μάλιστα, αν αφαιρέσεις ή αλλάξεις τα ονόματα, είναι σα να περιγράφει όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Στο ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες, στο μπάσκετ τα τελευταία χρόνια.

Μοιάζει υποκριτικό να είσαι Έλληνας, να το βουλώνεις ή να κάνεις πλάτες σε όσα έχουν βιώσει οι φίλαθλοι και τώρα να θέλεις να το παίξεις καθηγητής ηθικής στη Μάντσεστερ Σίτι.

Την ίδια ώρα που βάζουμε φερμουάρ στο στόμα, όταν σκάνδαλα βαφτίζονται «δυναστείες» και ευνοημένοι από κάθε άποψη και πλευρά, παρουσιάζονται σα να είναι ο θρίαμβος της σκληρής δουλειάς και της προσπάθειας. Σκεφτείτε τι μήνυμα περνά όλο αυτό, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά στην κοινωνία την ίδια.

Υ.Γ. Η ομάδα του Παναθηναϊκού, τη δουλειά της. Παντού. Οι φωνές και η επικοινωνία, δεν κρίνουν τίτλους. Αφήστε τους άλλους να φωνάζουν.