Μάριο ντελ Μόνακο - Ο παλιός είναι αλλιώς

Συγκρίνοντας τις γενιές των τενόρων της Όπερας...

Το λυρικό θέατρο παραμένει σημείο αναφοράς για τα μουσικά δρώμενα παγκοσμίως. Οι μεγάλες όπερες συνεχίζουν να παρουσιάζονται στις πιο σημαντικές σκηνές του κόσμου, συντηρώντας λυρικούς καλλιτέχνες σε κάθε γενιά του πλανήτη.

Ανάμεσα στους μονωδούς της όπερας ξεχωρίζουν παραδοσιακά οι τενόροι. Καθώς οι επιδόσεις κάθε γενιάς καταγράφονται από την μουσική βιομηχανία, είναι αναπόφευκτη η σύγκριση. Σε μια γενιά τενόρων που φαίνεται να αποχωρεί από το προσκήνιο μετά τον θάνατο του εμβληματικού Λουτσιάνο Παβαρότι διακρίθηκαν επίσης οι Ισπανοί Πλάθιντο Ντομίνγκο και Χοσέ Καρέρας. Η παρουσία του Παβαρότι σκιάζει ασφαλώς τους άλλους δύο. Η λαμπερή, γλυκιά και αβίαστη φωνή του Ιταλού υπερτερεί και δεν είναι τυχαίο ότι σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.

Ωστόσο αν τοποθετήσει κανείς τον Παβαρότι απέναντι στους προκατόχους του, τον Φράνκο Κορέλι και κυρίως τον Μάριο Ντελ Μόνακο, φαίνεται να μειονεκτεί φωνητικά. Ο Ντελ Μόνακο αποτελεί την πιο άρτια εκδοχή τενόρου μετά τον Καρούζο. Με την ογκώδη, δραματική φωνή του επιτυγχάνει ερμηνείες τις οποίες δύσκολα αγγίζει κάποιιος άλλος. Το ηχείο της φωνής του είναι σαφώς πιο προικισμένο από αυτό του Παβαρότι και οι ερμηνευτικές του δεξιότητες πολύ πιο συνεπείς. Παρότι θυμίζει βαρύτονο διαθέτει όλες τις ευκολίες του τενόρου στις πιο ψηλές νότες. Η συμπαγής παρουσία του συμπληρώνεται με απαράμιλλη σκηνική παρουσία. Κοντολογίς, ο παλιός είναι αλλιώς!