Από το τσιφτετέλι στο… τσάμικο η Εθνική

Παρότι οι «οράνιε» του Τσάβι είναι μία ομάδα που, παρά τις σημαντικές απουσίες της, έχει φανερά περισσότερο ταλέντο από την υπό ριζική αναδόμηση Γερμανία και τη Σερβία, στο πρώτο ημίχρονο το παιχνίδι κύλησε by the book για τον Γιοβάνοβιτς. Η Εθνική παρουσίασε το γνωστό «μονομπλόκ» πρόσωπο που είχαμε δει και στο Αουγκσμπουργκ πριν από λίγες μέρες σε φάση άμυνας, με αποτέλεσμα οι Ολλανδοί να μη βρίσκουν διόδους προς την περιοχή μας και άρα να απειλούν ελάχιστα.

Στο δημιουργικό κομμάτι και αυτή τη φορά ξεκινήσαμε με τη διάθεση να εκμεταλλευτούμε τα υπερόπλα μας στα εξτρέμ, όμως ο τραυματισμός και η αποχώρηση του Τζόλη στο 16΄, σε συνδυασμό με τη μέτρια βραδιά του Καρέτσα ο οποίος αμυντικά υστερούσε σε ενέργεια και επιθετικά ζορίστηκε πολύ από τον Βαν ντε Βεν, μας οδήγησαν στο να δοκιμάσουμε κατά κόρον το σύστημα «βάζω πλάτη». Παυλίδης και Ιωαννίδης (οι μόνοι που σωματοδομικά κόντραραν τους μεγαλόσωμους Ολλανδούς) υποδέχονταν την μπάλα με πλάτη και με όπλο την καλή τεχνική τους κέρδιζαν τα απαραίτητα 1-2 δευτερόλεπτα έτσι ώστε να ανέβουν κι άλλοι παίκτες μας προς την επίθεση.

Παλιακό μεν, λειτούργησε δε. Οταν μάλιστα καταφέραμε να σκοράρουμε δύο φορές, την πρώτη λόγω του εξαιρετικού χρονισμού του Μασούρα στην κεφαλιά-ασίστ στον Ιωαννίδη και τη δεύτερη λόγω της λάθος πάσας του Βαν Μπόμελ προς τα πίσω, όλα έδειχναν ότι απλώς απομένει ένα 45λεπτο συνέχισης της ορθής διαχείρισης του αγώνα για να πάρουμε τη νίκη και να κάνουμε το 3/3 στον όμιλό μας.

Ο Ιανός έχει δύο πρόσωπα

Ο Σαρτρ είχε πει πως «σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου τα πάντα περιπλέκονται από την παρουσία της αντίπαλης ομάδας» αναδεικνύοντας έτσι το προφανές, ότι δηλαδή όσο άψογα και να έχει η μία ομάδα σχεδιάσει το παιχνίδι για να εξουδετερώσει την άλλη και συνάμα να αναδείξει τα δικά της θετικά αγωνιστικά στοιχεία, η άλλη ομάδα κάνει ταυτοχρόνως ακριβώς το ίδιο. Οπότε τα δεδομένα του αγώνα διαρκώς αλλάζουν και διαμορφώνουν κάθε στιγμή μια πολυεπίπεδη, απρόβλεπτη πραγματικότητα.

Μας έβαλε δύσκολα

Στο δεύτερο ημίχρονο λοιπόν ο mastermind (ως παίκτης) Τσάβι παράτησε την αναποτελεσματική ανάπτυξη από τις πτέρυγες και φόρτωσε τον κεντρικό άξονα με παίκτες, ανεβάζοντας την ομάδα του ακόμα πιο ψηλά στο γήπεδο και δημιουργώντας ουσιαστικά έναν επιθετικό «καθρέφτη» στη δική μας άμυνα, που σε φάση βαθιάς υποχώρησης είχε έξι παίκτες (την αμυντική τετράδα εντός αυτής και τους εξτρέμ στις θέσεις των ακραίων μπακ) στην ευθεία της μεγάλης μας περιοχής.

Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορέσουμε να προσαρμοστούμε και να αντιμετωπίσουμε τη νέα αυτή κατάσταση ελλείψει εναλλακτικού πλάνου, να αδυνατούμε σχεδόν να βγάλουμε την μπάλα ορθολογικά από την άμυνά μας και να την κρατήσουμε έστω για λίγο. Αρα, υποφέραμε αμυνόμενοι διαρκώς και με ένταση, κάτι που εκτός από σωματική φέρνει και πνευματική εξάντληση.

Επιπροσθέτως, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα παιχνίδια, οι αλλαγές του Γιοβάνοβιτς δεν βοήθησαν στη χαλάρωση της ολλανδικής «θηλιάς» που μας έπνιγε και ως εκ τούτου το τελικό 2-2 μάλλον μας κολακεύει. Φυσικά αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο, ειδικά όταν βρίσκεσαι ως ομάδα σε φάση εξέλιξης και δημιουργίας νέας αγωνιστικής ταυτότητας.

Κι αν θέλουμε να κρίνουμε το παιχνίδι αυτο με βάση την ποδοσφαιρική realpolitik, ο ένας βαθμός που πήραμε μας διατηρεί στην κορυφή του ομίλου κι εξακολουθεί να μας εξασφαλίζει τον έλεγχο της κατάστασης. Με την υποσημείωση ότι αν θέλουμε πραγματικά να «μεγαλώσουμε» –τώρα που αποκτάμε γενναίες δόσεις αυτοπεποίθησης– στα εφόδια παικτών και προπονητή θα χρειαστεί να προστεθεί άμεσα και το επίπεδο της τάχιστης προσαρμογής σε συνθήκες που μας ξεβολεύουν από το «αρχικό σχέδιο».