Νίκος Μπίστης: Για ένα καλώδιο γυμνό, για μια Γκίλφοϊλ

Διαβάζεται σε 6'

Ο Νίκος Μπίστης γράφει στο NEWS 24/7 για την επίσκεψη Ρούμπιο, το αδιέξοδο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και τον κίνδυνο ενίσχυσης της Ακροδεξιάς.

09 Οκτωβρίου 2026 09:28

Σε ένα μήνα ουδείς θα θυμάται – πλην ίσως του αρχαιόπληκτου κ. Άδωνι Γεωργιάδη- την ομιλία του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα. Και όμως με τον γνωστό ωμό γιάνκικο τρόπο έδωσε το σήμα της σύγχρονης τραμπικής Αμερικής. Έβαλε στο μπλέντερ Αρχαία Ελλάδα όπως αυτός ( δεν) την καταλαβαίνει, μια Δύση κοντόφθαλμη και χωρίς οικουμενικότητα, μια Δημοκρατία made in MAGA μαζί με μια γερή δόση εθνικισμού και προέκυψε ένας επικίνδυνος πολτός που διοχετεύεται και τρέφει ιδεολογικά τα Ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα. Με ντεκόρ μάλιστα την Ακρόπολη που συμβολίζει την Δημοκρατία για τους πολλούς κάθε εποχής.

Έμεινε ολόκληρα δυο βράδια εδώ ο Ρούμπιο, δεν πέρασε από την Τουρκία «άρα κερδάμε» που λένε διάφοροι απόστρατοι και λοιποί αναλυτές με έφεση στην σημειολογία, πάντα σε πρώτο ρηχό επίπεδο ανάγνωσης. Όμως από χτες που ο Ρούμπιο μας αποχαιρέτησε άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν πήραν και ούτε πρόκειται να πάρουν μισή κουβέντα ενθάρρυνσης για αυτό που τείνει να γίνει η νέα μεγάλη ιδέα του έθνους, δηλαδή η πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας και ακολούθως με το Ισραήλ που αποτελεί την ταμπακιέρα αυτού του project.

Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα , κυβέρνηση και αντιπολίτευση, δυσφορεί , άλλοι από μέσα τους, άλλοι φωναχτά. Γιατί η εταιρική στρατηγική σχέση με την οποία ανηλεώς βομβαρδίζεται ο λαός φαίνεται να ερμηνεύεται τελείως διαφορετικά από ΗΠΑ και Ελλάδα. Εμείς επιμένουμε να θέλουμε τις ΗΠΑ αρωγό στο πλευρό μας στις διαφορές μας με την Τουρκία. Η Αμερική τόσο με διοικήσεις Δημοκρατικών, πόσο μάλλον με την διοίκηση Τραμπ με παραπλήσια ιδεολογικά χαρακτηριστικά με το καθεστώς Ερντογάν, δεν έχει καμία πρόθεση η συμφέρον να επιβραβεύσει τον ένα εταίρο έναντι του άλλου.

Την στιγμή που η θέση των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή κλυδωνίζεται, η σχέση των ΗΠΑ με το Ισραήλ του Νετανιάχου παραμένει μεν στενή αλλά ταυτοχρόνως είναι και πηγή προβλημάτων, την στιγμή που η θέση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης έχει ενισχυθεί ποικιλοτρόπως (Συμφωνία Μέκκας) είναι εκτός πραγματικότητας να περιμένει κάποιος εχέφρων ότι οι ΗΠΑ θα συναινέσουν σε κινήσεις που θα τείνουν να αποκλείσουν την Τουρκία από τον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Οι απαιτήσεις και τα παράπονα για την στάση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να τροποποιήσουν αυτή την στάση.

Αυτό εννοούσε ο Ρούμπιο με εκείνα τα στραμπουλιγμένα πλην απολύτως σαφή που είπε στην Συνέντευξη Τύπου για «λεπτά θέματα, στα οποία εμπλέκονται και άλλες χώρες». Η συμφωνία που υπέγραψε ο κ Δένδιας με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας (ναι, έγινε και αυτό στο πλαίσιο της στρατηγικής συνεργασίας) μπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα, το καλώδιο όμως όχι.

Εδώ δεν χωρούν πλέον μισόλογα. Εξαντλείται και το κρυφτό ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις για λόγους εσωτερικής αντιπαράθεσης. Ο διαγωνισμός για το ποιος πολιτικά πρώτος θα «ποντίσει» το καλώδιο θα κηρυχθεί μετά βεβαιότητος άγονος, το blame game δεν θα βγάλει νικητή, καιρός όλοι να πούνε στον ελληνικό λαό αυτό που ξέρουν και αποδέχονται όταν κλείσουν τα μικρόφωνα και φύγουν από τα τηλεοπτικά πανελ: ότι η χρησιμότητα του καλωδίου ήδη αμφισβητείται από πλευράς ενεργειακής (το μέλλον οδηγεί στην λύση των μπαταριών) ενώ από γεωπολιτική άποψη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Είναι πιθανό να βρεθούν η Ελλάδα και η Κύπρος στην μέση μιας σύγκρουσης Ισραήλ-Τουρκίας**. Η συνειδητοποίηση αυτής της πιθανής εξέλιξης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι εκκρεμεί η λύση του Κυπριακού που απαιτεί την συνδρομή της Τουρκίας, έχει οδηγήσει την Κύπρο σε μια μάλλον ψυχρή αντιμετώπιση της υπόθεσης. Προβάλλει το οικονομικά ασύμφορο του πράγματος. Στο τέλος θα μείνουμε μόνοι μας να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει την ευθύνη της μη πόντισης του καλωδίου και να παίζουν την κολοκυθιά οι πολιτικές δυνάμεις: «Να μας πείτε τι διαφορετικό θα κάνατε εσείς. Όχι εσείς να μας πείτε. Εμείς δεν θα αφήναμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Και εμείς δεν θα λέγαμε ψέμματα στον ελληνικό λαό».

Η πραγματικότητα είναι ότι φτάσαμε ως εδώ, να ζητάμε δηλαδή ματαίως λύση από τον Ρούμπιο και τους ευρωπαίους συμμάχους γιατί ακριβώς δεν είχαμε το θάρρος λόγω πολιτικού κόστους να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δηλαδή ότι δεν υπάρχουν σύμμαχοι που θα σταθούν στο πλευρό μας αν αυτή η υπόθεση του καλωδίου οδηγηθεί – πράγμα σχεδόν βέβαιο – σε αδιέξοδο. Ότι δεν αποτελεί εκδήλωση αδυναμίας αλλά υπευθυνότητας να αναζητάς δρόμους συνεννόησης και αμοιβαία επωφελείς λύσεις στις διαφορές (που βεβαίως δεν είναι μια) που έχεις με τον δύσκολο γείτονα. Φροντίζοντας ταυτοχρόνως τόσο για επαρκή άμυνα όσο και για διάλογο με διάθεση διευθέτησης των διαφορών με συμφωνία η με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

Επειδή έρχονται εκλογές φοβάμαι ότι τίποτε δεν θα γίνει προς αυτή την κατεύθυνση Θα σέρνεται το θέμα του καλωδίου, μαζί με τους σχετικούς κινδύνους, πάντα ελπίζοντας ότι τελευταία στιγμή κάτι θα γίνει και θα αποφευχθούν τα χειρότερα. Να θυμίσω ότι το βράδυ των Ιμίων φτάσαμε ένα βήμα από τα χειρότερα και η σημερινή ηγεσία της πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμης δεν έχει φήμη πυροσβέστη αλλά πυρομανούς. Σε κάθε περίπτωση απρόβλεπτου.

Διαβάζοντας τέλος το κείμενο διαπίστωσα ένα λάθος μου. Έγραψα ότι το blame game δεν θα έχει νικητή. Διορθώνω: δεν θα έχει νικητή από τις θεωρούμενες υπεύθυνες δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου .Θα έχει όμως νικητές τις εθνικιστικές δυνάμεις και τις εκτός δημοκρατικού τόξου ακροδεξιές, γνήσια φασιστικές δυνάμεις που θέλουν να πάρουν την ρεβάνς για την ήττα της Χρυσής Αυγής αξιοποιώντας την ευνοϊκή για αυτές διεθνή συγκυρία. Αυτοί θα είναι στο στοιχείο τους κινδυνολογώντας ασύστολα, έχοντας σαν γνήσιοι απατεώνες καταφύγιο στον ψευδοπατριωτισμό.

Επιπρόσθετα γιατί αυτοί ξέρουν να παίζουν το έργο. Όπως με την συμφωνία των Πρεσπών έπεισαν αφελείς ότι θα χάναμε πρώτα την Μακεδονία και μετά την ψυχή μας , έτσι και τώρα θα πείσουν αφελείς, αδαείς και φανατικούς ότι αν δεν ποντιστεί το καλώδιο πρώτα θα υποστούμε εθνική ταπείνωση , μετά θα χάσουμε το Αιγαίο και τέλος πάλι την ψυχή μας. Θα αρχίσουν πάλι τα «με πειρατές δεν διαπραγματεύεσαι», θα ενισχυθούν οι κραυγές μίσους και σιγά σιγά – να μου το θυμηθείτε – θα ακουστεί και η λέξη που κρύβεται πίσω από τις προτροπές για αποφασιστικότητα, για αντιμετώπιση της ενδοτικότητας.

Η λέξη πόλεμος. Απέχουμε πολύ από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και τον αποτροπιασμό που προξενούσε η λέξη. Με δυο πολέμους σε εξέλιξη ένα τρίτο που προηγήθηκε στην Γιουγκοσλαβία, με γενοκτονία στην Γάζα και Εθνοκάθαρση στην Δυτική Όχθη το αδιανόητο δεν είναι πλέον αδιανόητο. Και αυτό είναι το λίπασμα του φασισμού. Έτσι χάνουν έδαφος οι δημοκρατίες. Ανεπαισθήτως, επιτρέποντας στην Ακροδεξιά να επιβάλει την λαϊκίστικη και εθνικιστική ατζέντα της. Και έτσι δεν θα χρειαστεί η Γκίλφοϊλ, να ανατρέψει την κυβέρνηση, θα έχουμε βγάλει τα μάτια μας μόνοι μας .