Για μια θεσμική κοινοβουλευτική Δημοκρατία

Όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο περισσότερο οξύνεται η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τα θέματα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας είτε αφορούν στη δύσκολη καθημερινότητα των πολιτών είτε στα κρίσιμα ζητήματα της δικαιοσύνης και των θεσμών γενικότερα.

Τις τελευταίες μέρες η αντιπαράθεση επικεντρώθηκε κυρίως στο θέμα της παραπομπής του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο με βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου καθώς και στο θέμα της αποδοχής ουσιαστικά από τον πρωθυπουργό της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για τη ρύθμιση των οφειλών σε 120 δόσεις.

Και οι δύο αυτές εξελίξεις είναι θετικές για τους πολίτες και τους θεσμούς και δικαιώνουν όσους εμπιστεύονται τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης στο σύνολό τους και όχι αλά καρτ όπως και όσους σέβονται τη λειτουργία των κανόνων της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και τους τηρούν στην πράξη μακριά από εξαλλοσύνες και λαϊκισμούς.

Ωστόσο, περισσότερο από όλους δικαιώνονται εκείνοι που επιμένουν σταθερά στην ανάγκη ριζικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων σε κρίσιμους τομείς του κράτους και των θεσμών καθώς και σε ζητήματα κατοχύρωσης των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών απέναντι σε ανεξέλεγκτες επιθετικές πρακτικές.

Το γεγονός ότι σε μερικούς μήνες θα διεξάγονται ταυτόχρονα δύο δίκες για την τραγωδία των Τεμπών δεν μπορεί παρά να ανακουφίζει την απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης, περισσότερο απ’ όλους των συγγενών των θυμάτων που περίμεναν επί μια τετραετία σχεδόν για να ξεκινήσει η δίκη.

Στο διάστημα αυτό υπέστησαν κάθε είδους πολιτική εκμετάλλευση, ακόμα και την ίδρυση προσωπικού κόμματος που προσέβαλε τη μνήμη των παιδιών τους και όλων των δικών τους ανθρώπων που χάθηκαν τόσο άδικα.

Τα «ξυλόλια» και τα «άδεια βαγόνια» κράτησαν την υπόθεση μακριά από την πραγματική αιτία που δεν είναι άλλη από την προκλητική κρατική αδιαφορία για τη μη εγκατάσταση, επί μια δεκαετία σχεδόν μετά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης, του συστήματος τηλεδιοίκησης.

Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη δυνατότητα ρύθμισης των οφειλών των πολιτών σε 120 δόσεις που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ όπως επίσης και τα μέτρα κατά των αδίστακτων servicers, ανακούφισε επίσης ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που έβλεπε τον κίνδυνο του πλειστηριασμού να απειλεί το σπίτι τους.

Το επιχείρημα που είχε προβληθεί προηγουμένως ότι ένα τέτοιο μέτρο θα έκανε όλους τους οφειλέτες κακοπληρωτές ήταν έωλο αφού από τη ρύθμιση των 120 δόσεων θα επωφεληθούν μόνο όσοι πληρώνουν μέχρι τώρα κανονικά τις δόσεις τους και έχουν αποδεδειγμένα ανάγκη τη νέα ρύθμιση.

Τα δύο αυτά γεγονότα αποδεικνύουν ότι η δικαιοσύνη μπορεί να λαμβάνει ανεπηρέαστη τις αποφάσεις της οδηγώντας στην αποκάλυψη της αλήθειας και η κοινοβουλευτική δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει θεσμικά με διακριτούς τους ρόλους της κυβέρνησης που κυβερνά και της αντιπολίτευσης που ελέγχει και προτείνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε δεκτή μια πρόταση της αντιπολίτευσης, ειδικά της αξιωματικής. Οι πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη μη κατάργηση των συντάξεων χηρείας είναι ένα ακόμα παράδειγμα ενώ η πρόταση για μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης είναι στο τραπέζι των διαβουλεύσεων.

Αλλά και το ΠΑΣΟΚ έχει υπερψηφίσει μεγάλο μέρος των κυβερνητικών νομοθετημάτων με τις επιφυλάξεις ή τις παρατηρήσεις που διατύπωσε, χωρίς να μειωθεί σε τίποτα η πολιτική και ιδεολογική του αυτονομία. Οι συναινέσεις δεν είναι το αποτέλεσμα ατιμωτικών συμβιβασμών αλλά σκληρής αντιπαράθεσης και πολιτικών συσχετισμών.

Η αποδοχή από την κυβέρνηση προτάσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως και το αντίθετο, ειδικά σε κρίσιμα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, δεν είναι νίκη του ενός και ήττα του άλλου. Είναι νίκη του διαλόγου, της λογικής, της συναίνεσης και της δημοκρατίας.

Η αλήθεια αυτή δεν μειώνει σε τίποτα την αντιπαράθεση μεταξύ της συντηρητικής και της δημοκρατικής παράταξης σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο. Οι ψηφοφόροι θα αποφασίσουν την ερχόμενη Άνοιξη ποιος θα κρατήσει το τιμόνι της χώρας στα επόμενα, κρίσιμα για τη χώρα, την Ευρώπη και τον κόσμο, τέσσερα χρόνια.