«Είναι ο Ερντογάν ομοφυλόφιλος;» αναρωτιέται ο Μάικλ Ρούμπιν στο Middle East Forum: «Η εμμονή του με την ομοφυλοφιλία δεν διαφέρει από κείνη των “κρυφογκέι” που γίνονται δυνάστες»

«Είναι ο Ερντογάν ομοφυλόφιλος;» αναρωτιέται ο Μάικλ Ρούμπιν στο Middle East Forum: «Η εμμονή του με την ομοφυλοφιλία δεν διαφέρει από κείνη των “κρυφογκέι” που γίνονται δυνάστες»

Σε άρθρο του στο Middle East Forum Observer, o Αμερικανός πολιτικός αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν, αναλύει τον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας από μια, ομολογουμένως, μη αναμενόμενη πλευρά.**

Γράφει ο Ρούμπιν:

«Στα Ηνωμένα Έθνη στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για τη Γάζα και τα συνήθη παράπονά του για τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, αλλά αφιέρωσε επίσης μεγάλο μέρος του χρόνου του στην παγκόσμια σκηνή [της γενικής συνέλευσης στη Νέα Υόρκη] για να καταδικάσει την αύξηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

«Οι παγκόσμιες πολιτικές ουδετεροποίησης των φύλων… έχουν μετατραπεί σε πολιορκία που στοχεύει αθώα παιδιά, παράλληλα με τον θεσμό της οικογένειας», δήλωσε. Η ομιλία του ήρθε εννέα ημέρες αφότου η κυβέρνησή του διέταξε τις νυχτερινές επιδρομές στα γραφεία των ομάδων δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ και του HIV σε όλη τη χώρα.

Αυτή η στοχευμένη καταστολή της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας των Τούρκων έχει γίνει σήμα κατατεθέν της διακυβέρνησης του Ερντογάν, αλλά τι την παρακινεί;

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι η θέση του Ερντογάν έχει αλλάξει σημαντικά.

Σε μια συνεδρία ερωτήσεων και απαντήσεων το 2002, ο Ερντογάν φάνηκε να συμπάσχει με την κατάσταση των ΛΟΑΤΚΙ+ Τούρκων. Όταν ρωτήθηκε αν το κράτος θα έπρεπε να αναγνωρίσει τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων Τούρκων, ο [τότε] μελλοντικός πρωθυπουργός και πρόεδρος απάντησε ότι οι νόμοι που απαιτούνται για την αναγνώριση των ΛΟΑΤΚΙ+ Τούρκων είναι απαραίτητοι, λέγοντας ότι δεν έβρισκε ανθρώπινη τη μεταχείρισή τους όπως έβλεπε στην τηλεόραση.

Ως πρωθυπουργός, ο Ερντογάν αρχικά αγνόησε το ζήτημα. Ωστόσο, αφού 100.000 άνθρωποι είχαν παρακολουθήσει την ετήσια Pride Parade [Παρέλαση Υπερηφάνειας] στην Κωνσταντινούπολη το 2014, ο Ερντογάν απαγόρευσε την εκδήλωση το 2015, και κάθε χρόνο έκτοτε. Ακόμα και όταν η τουρκική αστυνομία επέτρεπε στους υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους να συγκεντρώνονται ανοιχτά στην Τουρκία και να χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης ως κόμβο διέλευσης, η τουρκική αστυνομία πυροβόλησε με πλαστικές σφαίρες την ομοφυλοφιλική κοινότητα της Τουρκίας και τους υποστηρικτές της. Αντί για τις εκδηλώσεις Υπερηφάνειας, η κυβέρνηση Ερντογάν άρχισε να χρηματοδοτεί τις συγκεντρώσεις «Büyük Aile Buluşması» [«Μεγάλη Οικογενειακή Συγκέντρωση»] ρητά ως αντι-ομοφυλοφιλικές εκδηλώσεις, προτρέποντας τα κρατικά μέσα ενημέρωσης να τις διαφημίζουν και να τις προωθούν δωρεάν. Η κυβέρνησή του έχει μάλιστα προτείνει μια συνταγματική τροποποίηση για το κλείσιμο όλων των οργανώσεων ΛΟΑΤΚΙ+.

Στις 20 Μαρτίου 2021, ο Ερντογάν με προεδρικό διάταγμα απέσυρε την Τουρκία από τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας -γνωστή ειρωνικά ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης- λόγω αντιρρήσεων στην έννοια της ισότητας των φύλων και στην ρητή ομαλοποίηση της ομοφυλοφιλίας.

Το τουρκικό κοινοβούλιο εξετάζει τώρα νόμους που θα απαγορεύουν ρητά το ομοφυλοφιλικό σεξ και θα μπορούσαν ακόμη και να ποινικοποιήσουν την δημοσιογραφία για την LGBTQ κοινότητα της Τουρκίας.

Το Ανώτατο Συμβούλιο Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης της Τουρκίας επιβάλλει πρόστιμα σε εταιρείες όπως το Netflix, το Amazon και η Disney για streaming περιεχομένου που το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί «αντίθετο στις κοινωνικές και πολιτιστικές αξίες και στην τουρκική οικογενειακή δομή». Κατά ειρωνικό τρόπο, ενώ η κυβέρνηση Ερντογάν κλείνει εκατοντάδες λογαριασμούς κοινωνικών μέσων που ανήκουν σε ακτιβιστές LGBTQ ή συζητούν τα ζητήματά τους, οι στρατοί των τρολ του Ερντογάν φαίνονται εμμονικοί με την ομοφυλοφιλία και συχνά απειλούν τους επικριτές του καθεστώτος με ομοφυλοφιλικές πράξεις.

Εν τω μεταξύ, ο Ερντογάν φαίνεται ολοένα και πιο εμμονικός με την ομοφυλοφιλία.

«ΛΟΑΤΚΙ—δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα», δήλωσε σε συνέδριο του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) πριν από πέντε χρόνια, παραλληλίζοντας την παρόμοια δήλωση του Ιρανού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία ως μια δυτική ή παγκοσμιοποιημένη συνωμοσία κατά της Τουρκίας. Στο Διεθνές Φόρουμ Οικογένειας στην Κωνσταντινούπολη στις 23 Μαΐου 2025, χαρακτήρισε το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ ως μια μορφή φασισμού.

Πολλές χώρες καταπολεμούν την ομοφυλοφιλία, αλλά η εμμονή του Ερντογάν είναι παράξενη.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουν οι αναλυτές είναι τι παρακινεί τη σκληρή γραμμή του Τούρκου ηγέτη.

Κανείς δεν μπορεί να μπει στο μυαλό του Ερντογάν, ούτε κανείς θέλει να μπει στην κρεβατοκάμαρά του.

Ο Τούρκος ηγέτης και η σύζυγός του Έσρα έχουν τέσσερα παιδιά. Ωστόσο, αυτό που φαίνεται σαν εμμονή του Ερντογάν με την ομοφυλοφιλία και οι υπερβολές και τα ψεύδη του σχετικά με τον αντίκτυπο της ομοφυλοφιλίας στην κοινωνία εμπίπτουν σε ένα ευρύτερο μοτίβο στο οποίο οι κρυφοί ομοφυλόφιλοι μπορεί να είναι από τους πλέον σκληρούς δυνάστες απέναντι στις κοινωνίες που επιδιώκουν να αρνηθούν.

Υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία για το φαινόμενο.

Ένα άρθρο του 2012 στο Journal of Personality and Social Psychology , για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι «η ομοφοβία είναι πιο έντονη σε άτομα με μια ανομολόγητη έλξη προς το ίδιο φύλο και που μεγάλωσαν με αυταρχικούς γονείς που απαγόρευαν τέτοιες επιθυμίες».

Στη βιογραφία του για τον Τούρκο ηγέτη, ο ακαδημαϊκός του Ινστιτούτου Ουάσινγκτον, Σονέρ Καγκαπτάι, περιέγραψε την αυταρχική ανατροφή του Ερντογάν. Ο συν-συγγραφέας Ρίτσαρντ Ράιαν, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, εξήγησε στο Scientific American : «Μερικές φορές οι άνθρωποι απειλούνται από ομοφυλόφιλους και λεσβίες επειδή φοβούνται τις δικές τους παρορμήσεις. Κατά μία έννοια, «διαμαρτύρονται υπερβολικά»».

Αν αυτό ισχύει για τον Ερντογάν, δεν θα ήταν μόνος. Σκεφτείτε την περίπτωση του Γιόζεφ Σάγιερ, ενός από τους κύριους συντάκτες του Συντάγματος της Ουγγαρίας του 2011, το οποίο κατήργησε τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και όρισε τον γάμο ως κάτι αυστηρά μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφού η αστυνομία τον συνέλαβε να φεύγει από ένα πάρτι αποκλειστικά για άνδρες.Το 2013, ο Κιθ Ο’Μπράιεν, ο ανώτερος καθολικός ιερέας του Ηνωμένου Βασιλείου και ακτιβιστής κατά του γάμου ομοφυλοφίλων, παραιτήθηκε επίσης από τη θέση του αρχιεπισκόπου μετά από αποκαλύψεις ότι επιδίωκε, αν όχι, είχε σεξουαλική επαφή με ιερείς. Μετά τον θάνατο του Αυστριακού ακροδεξιού ηγέτη Γιεργκ Χάιντερ, ο προστατευόμενός του Στέφαν Πέτσνερ παραδέχτηκε ότι οι δυο τους ήταν ζευγάρι.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρώην διευθυντής του FBI Τζ. Έντγκαρ Χούβερ κατέστρεψε τις ζωές των αντιπάλων του, πολλούς από τους οποίους κατηγόρησε για ομοφυλοφιλία, ενώ φέρεται να ήταν και ο ίδιος ομοφυλόφιλος.

Ο ισλαμιστής Ερντογάν και η ομοφυλοφιλία στο Ιράν…**

Αλλά ως Ισλαμιστής, είναι ο Ερντογάν διαφορετικός;** Ίσως η μεγαλύτερη αναλογία, δεδομένης της σημασίας της εμπνευσμένης από την Μουσουλμανική Αδελφότητα ιδεολογίας του Τούρκου ηγέτη, θα ήταν η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Όταν ο Αχμαντινετζάντ αρνήθηκε την ύπαρξη ομοφυλοφιλίας στο Ιράν, όχι μόνο προσπάθησε να συγκαλύψει την ιρανική ιστορία, αλλά και το κοινό μυστικό πολλών σιιτικών σεμιναρίων και, αν πρέπει να πιστέψουμε τα προφίλ της CIA, του ίδιου του Ανώτατου Ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ.

Αυτό που είναι βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι η ομοφυλοφιλία δεν ήταν ασυνήθιστη στο προ-μοντέρνο Ιράν και αντικατοπτρίζεται έντονα στην περσική ποίηση και ζωγραφική. Κατά ειρωνικό τρόπο, το Shahedbazi dar Adabiyat-e Farsi του Sirus Shamisa υποδηλώνει ότι η προέλευση της ομοφυλοφιλίας στο Ιράν προήλθε από Τούρκους στρατιωτικούς αξιωματικούς που εισέβαλαν στη χώρα.

Ιρανοί μπλόγκερ συζητούν την πρακτική ως ιδιαίτερα διαδεδομένη στις ιρανικές θρησκευτικές πόλεις. Ένας πρώην φοιτητής θεολογικής σχολής περιέγραψε επίσης τις ομοφυλοφιλικές εμπειρίες που είχε σε ένα θεολογικό σχολείο του Κομ ως διαδεδομένες. Δεν ήταν ο μόνος. Πράγματι, οι Ιρανοί αστειεύονται: «Στο Ιράν ο σοδομισμός φέρει την ποινή του θανάτου. Στο θεολογικό σχολείο, φέρει πτυχίο».

Ο Ιρακινός πολιτικός αναλυτής Μπασίρ αλ-Χουτζάιμι προκάλεσε διαμάχη όταν δήλωσε στην ιρακινή τηλεόραση ότι η Νατζάφ έχει το υψηλότερο ποσοστό ομοφυλοφιλίας στο Ιράκ, υπονοώντας ότι ο λόγος ήταν τα σεμινάρια της. Άλλοι υπήρξαν πιο σαφείς σχετικά με τις πρακτικές στα σεμινάρια.

Καθώς οι Ιρανοί λένε αστεία για την ομοφυλοφιλία των ιερατικών σχολών και ψιθυρίζουν για την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του ίδιου του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, το ζήτημα της υπεραντιστάθμισης εγείρεται μείζον.

Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και εντός της Τουρκίας. Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει στο μυαλό, την καρδιά ή τους λογαριασμούς του Ερντογάν σε υπεράκτιες τράπεζες.

Και αν ο Ερντογάν είναι ομοφυλόφιλος, δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.

Αλλά ο συνδυασμός της παράξενης εστίασης του Ερντογάν στην ομοφυλοφιλία και της φαινομενικής εμμονής των Τούρκων σχολιαστών με τις ομοφυλοφιλικές προσβολές εγείρει ένα ερώτημα σχετικά με το αν το μοτίβο συμπεριφοράς που έχει εισαγάγει ο Ερντογάν τον καθιστά περισσότερο τον Γιόζεφ Σάιερ της Τουρκίας παρά έναν ειλικρινή κοινωνικό πολεμιστή.

Ο Michael Rubin ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και το Κέρας της Αφρικής. Υπήρξε αξιωματούχος του Πενταγώνου, έχει εμπειρία πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και εμπλοκές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Rubin έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας σε μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το ακαδημαϊκό του έργο περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές δημοσιεύσεις, όπως το «Dancing with the Devil» και το «Eternal Iran». Ο Rubin απέκτησε το διδακτορικό του και το μεταπτυχιακό του στην ιστορία και πτυχίο στη βιολογία από το Πανεπιστήμιο Yale.*

Mε πληροφορίες από Middle East Forum**