ΠΑΜΕ: Με όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της μεγάλης μάχης

Πραγματοποιήθηκε η συνεδρίαση της Γραμματείας | Στόχος η απεργία να αποτελέσει σταθμό για την ανάπτυξη ενός μεγάλου εργατικού - λαϊκού αγώνα ενάντια στην πολιτική των κερδών και του πολέμου

Οπως τονίστηκε εισηγητικά από τον Γιώργο Πέρρο, ο σχεδιασμός πρέπει να αντιστοιχεί στο μέγεθος των εξελίξεων. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πολεμικές συγκρούσεις κλιμακώνονται και η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Τα μηνύματα από την πρόσφατη επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα παραπέμπουν άλλωστε σε «πολεμικό ανακοινωθέν», σε μια περίοδο που κρίνεται η πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Οπότε, με ορατούς τους κινδύνους γενίκευσης του πολέμου, ακόμα και ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο, η πάλη ενάντια στην πολεμική εμπλοκή αποκτά ακόμα πιο επείγοντα χαρακτήρα.

Ο Γ. Πέρρος στάθηκε και στη στάση των αστικών κομμάτων, που προβάλλονται ως εναλλακτική κυβερνητική λύση. Υπενθύμισε ότι ο «Στρατηγικός Διάλογος» με τις ΗΠΑ ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ και διευρύνθηκε επί ΝΔ, ενώ ο νόμος για τις Συλλογικές Συμβάσεις ψηφίστηκε με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Επεσήμανε ότι ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα Τσίπρα και κόμμα Βελόπουλου αποδέχονται τις δεσμεύσεις σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, τα δημοσιονομικά όρια και την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, και ότι «καμία κυβερνητική εναλλαγή μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν θα δώσει ανάσα στον λαό».

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, αναδείχθηκε η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, που θα συνενώνει τις διεκδικήσεις για μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, Υγεία, Παιδεία, λαϊκή στέγη και φτηνό ρεύμα, με την πάλη ενάντια στον πόλεμο και στην εμπλοκή της χώρας. Η μεγάλη συγκέντρωση στη ΔΕΘ, άλλωστε, ανέδειξε τις δυνατότητες αυτής της κοινής δράσης, τόσο με το περιεχόμενό της όσο και με τις κοινωνικές δυνάμεις που βρέθηκαν μαζί στον δρόμο. «Ο στόχος δεν είναι να κάνουμε μια απεργία γενικά και να τελειώσουμε», υπογράμμισε ο Γ. Πέρρος.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, οι κινητοποιήσεις που προηγούνται δεν αντιμετωπίζονται ως ένα άθροισμα ημερομηνιών. Η απεργία των νοσοκομειακών γιατρών και οι κινητοποιήσεις στην Εκπαίδευση στις 21 Οκτώβρη αφορούν το δικαίωμα όλου του λαού στην Υγεία και στην Παιδεία. Αντίστοιχα, η Διεθνής Μέρα Δράσης στις 30 Οκτώβρη, με την απεργία να προετοιμάζεται σε περισσότερα από 60 λιμάνια, θέτει σε κάθε κλάδο το ζήτημα της στάσης απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε κρίκους της πολεμικής μηχανής.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ άλλωστε, με τις δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, απέρριψε την πρόταση για πανελλαδική απεργία τον Νοέμβρη, την ώρα που εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις προχωρούν σε αγωνιστικές αποφάσεις.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετική στάση απέναντι σε μια κινητοποίηση. Οπως αναδείχθηκε, η γραμμή της «κοινωνικής ειρήνης», της «εθνικής ενότητας» και της συναίνεσης στους στόχους κυβέρνησης και εργοδοσίας συμπυκνώνεται στο «τα κεφάλια μέσα».

Αυτός ο σχεδιασμός, επισημάνθηκε, δεν μπορεί να μείνει στις ανακοινώσεις. Χρειάζονται άμεσες συνεδριάσεις των Διοικητικών Συμβουλίων, με αποτίμηση της πείρας από τη ΔΕΘ και συγκεκριμένο πρόγραμμα. Σε ποιους χώρους θα φτάσει κάθε σωματείο, ποιες βάρδιες θα καλύψει, ποιοι θα αναλάβουν την επαφή με τους συναδέλφους και πώς θα ελέγχεται η υλοποίηση των αποφάσεων.

Κεντρική θέση έχουν οι μαζικές Γενικές Συνελεύσεις μέσα στους χώρους δουλειάς, οι περιοδείες, η συγκρότηση απεργιακών επιτροπών στις επιχειρήσεις, η προσωπική συζήτηση και η αντιμετώπιση των εργοδοτικών εκβιασμών.

Ιδιαίτερη ευθύνη αναλογεί στους εκλεγμένους συνδικαλιστές, στους χιλιάδες συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και συμμετέχουν σε αγωνιστικά ψηφοδέλτια. Να μην εξαντλείται η σχέση τους με τους εργαζόμενους στις αρχαιρεσίες, αλλά να αναλάβουν συγκεκριμένο μερίδιο στην οργάνωση της απεργίας. Στο κλείσιμο ο Γ. Πέρρος επέμεινε ότι δεν αρκεί ένα Εργατικό Κέντρο να πραγματοποιήσει μια σύσκεψη. Το κριτήριο είναι αν θα συμβάλει στη ζωντανή λειτουργία των σωματείων, αν θα κινητοποιήσει νέες δυνάμεις, αν θα βοηθήσει τους εργαζόμενους να ξεπεράσουν την εργοδοτική τρομοκρατία. Οι χιλιάδες εργαζόμενοι που έχουν συμπορευτεί με τις ταξικές δυνάμεις μπορούν να γίνουν ο «πολιορκητικός κριός» αυτής της προσπάθειας.

Αναδείχθηκαν μάλιστα παραδείγματα όπου ακόμα και σε σωματεία στα οποία οι ταξικές δυνάμεις είναι μειοψηφία, ή εκπροσωπούνται από έναν μόνο συνδικαλιστή, εργαζόμενοι παρακολουθούν τη δράση τους, τους ακούνε και εκφράζουν διάθεση συμπαράταξης.

Το ζητούμενο είναι να μετρηθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα: Πόσα νέα σωματεία θα δημιουργηθούν, σε ποιους χώρους θα οργανωθούν νέες δυνάμεις, πώς θα δυναμώσουν η συμμετοχή και η λειτουργία αυτών που ήδη υπάρχουν. Η επιτυχία του σχεδιασμού δεν θα κριθεί μόνο από τη μαζικότητα της απεργίας, αλλά και από τις δυνάμεις που θα έχουν οργανωθεί για τη συνέχεια.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται η ευθύνη των Εργατικών Κέντρων να απευθυνθούν στους Αγροτικούς Συλλόγους, στους Εμπορικούς και Βιοτεχνικούς Συλλόγους, στους αυτοαπασχολούμενους, για κοινές πρωτοβουλίες ενάντια στην ακρίβεια, στη φοροληστεία, στο κόστος της Ενέργειας, στην υποβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας. Να μετρηθούν συγκεκριμένα βήματα στην Κοινωνική Συμμαχία, μέσα από την κοινή διεκδίκηση και δράση.