Ο κόκκορας κρασάτος και ο Επιθεωρητής Μαιγκρέ

Κύριε διευθυντά

Ξεφυλλίζοντας τις συνταγές της γαλλικής κουζίνας στον Γαστρονόμο της τελευταίας Κυριακής, το μάτι μας έπεσε πάνω σε αυτήν του κόκορα κρασάτου. Θυμηθήκαμε ευθύς τον Επιθεωρητή Μαιγκρέ του Ζορζ Σιμενόν και συγκεκριμένα την υπόθεσή του στη Νέα Υόρκη. Ο Μαιγκρέ μόλις έχει αποβιβαστεί στον Νέο Κόσμο και είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά χαμένος. Ζαλισμένος από τη θαλασσοταραχή και από την εξαφάνιση του συνταξιδιώτη του, προσπαθεί με τα σχολικά του αγγλικά να βρει τον βηματισμό του.

Θα τον βοηθήσει ο Αμερικανός συνάδελφός του που θα τον οδηγήσει σε κάτι εντελώς γνώριμο. Ενα γαλλικό λαϊκό καφενείο με τα χαρακτηριστικά κόκκινα καρό σε κουρτίνες και τραπεζομάντιλα. Η ιδιοκτήτρια τους καλωσορίζει ζεστά και τους προτείνει ανάμεσα στα άλλα πιάτα και κόκορα κρασάτο. Στα περισσότερα τραπέζια μιλάνε γαλλικά σε μία ατμόσφαιρα ράθυμα συνοικιακή και επαρχιώτικη. Κάτι ο κόκορας που αχνίζει, κάτι το Μποζολέ που ξεκινάει να καταναλώνει ο Μαιγκρέ, νιώθει ξαφνικά εντελώς οικεία. Η εκφραστικότητα και ο ρυθμός της εύσωμης ιδιοκτήτριας που πηγαινοέρχεται στα τραπέζια τον βοηθούν να βρει και αυτός τον ρυθμό του. Να νιώσει με ένα καλό γεύμα σαν στο σπίτι του.

Τέτοιες εικόνες λείπουν από την πληθώρα των μαγαζιών εστίασης που ξεφυτρώνουν από εδώ και από εκεί. Δημοκρατικά μέρη που όχι μόνο μπορούν να μπουν οι πάντες αλλά και να νιώσουν άνετα. Να τους υποδεχτεί κάποιος που θα νοιαστεί και θα δικαιολογήσει κάθε παραξενιά και όρεξη. Σαν μία αγκαλιά μετά μία κουραστική μέρα, όπως αναφέρει και ο Matthew Ryle στον πρόλογο του καλοδουλεμένου βιβλίου του.