Τα «τριζάτα» παπούτσια!

Οδός Μητροπολίτου Δέρκων 10, στην**Το πρώτο σπίτι που θυμάμαι. Εκεί μέναμε εγώ, οι γονείς μου και η γιαγιά μου. Έτσι γινόταν τότε. ΟΛΟΙ μαζί.

Λίγο πιο πάνω στην Σαρανταπόρου έμενε η

θεία Χριστίνα, ο θείος Χαράλαμπος,**τα δύο μου ξαδέλφια ο Νίκος και ο Λάμπρος. Ένα σόι μαζεμένο γύρω γύρω, σε μια συνοικία που σήμερα θα την έλεγα μεσοαστική. Τότε ήταν απλώς η γειτονιά μας.

Απέναντι υπήρχε ένα μπακαλικάκι, ένα ψευτομπακάλικο του κυρίου Περικλή. Από εκείνα τα μαγαζιά που δύσκολα αποφάσιζες αν ήταν περίπτερο που μεγάλωσε ή μπακάλικο που δεν τα κατάφερε να μεγαλώσει.

Ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας έμεναν η κυρία

Χριστίνα και η κυρά Κούλα**. Δύο αδελφές που δεν παντρεύτηκαν ποτέ και ζούσαν με τον αδελφό τους, τον κύριο Ζαχαρία ο οποιος επίσης δεν ήταν παντρεμένος.

Στρατιωτικός, υπηρετούσε στο ΚΕΤΕΣ, στην

Πάτρα**. Υψηλόβαθμος δεν ήταν. Καραβανάς ήταν Στρατιωτικός, πάντως, ήταν — και φρόντιζε να φαίνεται.

Κάθε πρωί έβγαινε από το σπίτι καθαρός, περιποιημένος, στην τρίχα. Αλλά εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι τα παπούτσια του. Γυαλισμένα με τέτοια επιμέλεια, που ακόμη θυμάμαι ολόκληρη τη διαδικασία. Την είχαν περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια στη γιαγιά μου και σαν καλός ακροατής είχα μάθει κάθε λεπτομέρεια.

Η κυρία Χριστίνα και η κυρία Κούλα άπλωναν πρώτα το κάμελ στο δέρμα και το άφηναν να στεγνώσει. Ύστερα έπιαναν τη σκληρή βούρτσα και βούρτσιζαν καλά το παπούτσι. Ακολουθούσε η μαλακή βούρτσα και, στο τέλος, ένα μάλλινο πανί για το τελευταίο γυάλισμα. Δεν ήταν δουλειά που την ξεπετούσες. Είχε σειρά, είχε κανόνες και, κυρίως, είχε την κυρία Κούλα να ελέγχει το αποτέλεσμα.

«Να είναι τριζάτο το παπούτσι», έλεγε.**

Και πράγματι, όταν ο κύριος Ζαχαρίας περνούσε την πόρτα, τα παπούτσια του ήταν τριζάτα.

Δεν ξέρω αν έτριζαν κιόλας·**πάντως, γυάλιζαν όσο έπρεπε για να είναι ευχαριστημένες και οι δύο αδελφές και φυσικά ο κύριος Ζαχαρίας!

Ήταν περίεργος τύπος ο κύριος Ζαχαρίας. Θυμάμαι πως, όταν έγινε η δικτατορία, απέκτησε την εντύπωση ότι κυβερνούσε κι εκείνος την Ελλάδα. Δεν του είχαν αναθέσει τίποτε, απ’ όσα έλεγε η γιαγιά μου. Αλλά αφού ανέλαβαν οι στρατιωτικοί, φαίνεται πως θεώρησε αυτονόητο ότι είχε κι αυτός μερίδιο στη διοίκηση της χώρας.

Έβγαινε, λοιπόν, κάθε πρωί από το απέναντι σπίτι με τη στολή του άψογη, ατσάκιγος , το βήμα του σίγουρο και τα παπούτσια του έτοιμα να αναλάβουν εθνική αποστολή.

Έχουμε ζήσει και τέτοια. Πολλά τέτοια.

Από εκείνη τη γειτονιά, όμως, εμένα μου έμειναν οι άνθρωποι, τα ονόματά τους, το μπακαλικάκι και η κυρία Κούλα με το μάλλινο πανί στο χέρι. Ο κύριος Ζαχαρίας μπορεί να πίστευε ότι κυβερνούσε την Ελλάδα. Για το αν θα έβγαινε από το σπίτι με αγυάλιστα παπούτσια, πάντως, αποφάσιζαν άλλοι.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr