Τη ζωή τους πίσω

Διάβαζα τη συνέντευξη, στο σαββατιάτικο φύλλο μας, της μαθήτριας Γ’ Λυκείου στο Παρίσι, Σιλβί Σενουντά, στον συνάδελφο Κώστα Ζαφειρόπουλο και νόμιζα πως διάβαζα μαθήτρια ελληνικού σχολείου: «Μερικές φορές τα φώτα ή οι προτζέκτορες δεν λειτουργούν. Υπάρχουν υπολογιστές χαλασμένοι», ανέφερε – και κοντά στο υλικοτεχνικό, το πρόβλημα της υπεραριθμίας μαθητών ανά τάξη σε συνδυασμό με την έλλειψη καθηγητών (σε δέκα χρόνια καταργήθηκαν περισσότερες από 9.000 θέσεις εκπαιδευτικών!).

Υπάρχουν, από την άλλη, διαφορές ανάμεσα στα εκπαιδευτικά συστήματα των δύο χωρών: στη Γαλλία, φέρ’ ειπείν, έχει καθιερωθεί η πολύωρη παρουσία των παιδιών στο σχολείο τους, αλλά αυτό –δεδομένης και της απουσίας καθηγητών ασφαλώς– δεν λειτουργεί θετικά πια. Οπως λέει η Σιλβί, «είμαστε στο σχολείο από τις 8 το πρωί ώς τις 6 το απόγευμα. Αυτό είναι και ένα από τα συνθήματα των κινητοποιήσεων. Είναι η χειρότερη εφεύρεση του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος». Και, επικαλούμενη αυτό που της είπε καθηγήτριά της, «πρέπει να βάλετε στην άκρη την κοινωνική ζωή για χάρη του σχολείου», η μαθήτρια υπογραμμίζει το μείζον, ότι «πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή μας». Και είναι γεγονός ότι και στη χώρα μας και διεθνώς, η γενιά Α έχει στερηθεί πολλά εξαιτίας του, αναγκαίου, εγκλεισμού λόγω Covid, ενώ είναι και μια γενιά που μεγαλώνει με «παρέα» τα ηλεκτρονικά εργαλεία και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, αφού η οικογένεια λείπει σε δουλειές για το μεροκάματο…