H ξυλολιάδα και τα ζόμπι της πολιτικής

Υπάρχει περίπτωση να επανέλθει η ξυλολιάδα; Υπάρχει περίπτωση να δούμε ξανά τους κομπογιαννίτες να σχεδιάζουν τον χώρο αποθήκευσης του «εύφλεκτου υλικού» σε κάποιο τηλεοπτικό σταθμό; Στην πατρίδα μας τίποτα δεν αποκλείεται, πολύ δε περισσότερο τη στιγμή που όλα τα χαρτιά για την ανατροπή του Μητσοτάκη έχουν καεί. Φυσικά, βαμπίρ και ζόμπι πάντα θα υπάρχουν, όπως και οικονομικοί χορηγοί οι οποίοι είναι πάντα πρόθυμοι να συνδράμουν σε αυτή την «ευγενή» προσπάθεια υπονόμευσης της κυβέρνησης και μάλιστα μέσα σε προεκλογική περίοδο. Η παταγώδης αποτυχία του εγχειρήματος Καρυστιανού δε θα αποθαρρύνει όλους τους απίθανους τύπους που θέλουν να επιχειρήσουν, μετά από πολλά χρόνια, να ασχοληθούν και πάλι με την πολιτική.

Για την παραπομπή Τριαντόπουλου ήδη έχουν γραφτεί πολλά από έγκυρους νομικούς. Οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης επιβεβαιώνουν την κοινή πεποίθηση ότι κάποιοι πολιτικοί έχουν μια a la carte αντίληψη για την ελληνική δικαιοσύνη. Την αποθεώνουν όταν οι αποφάσεις της εξυπηρετούν την ατζέντα τους και τη θεωρούν πως χειραγωγείται από την κυβέρνηση όταν οι αποφάσεις της δεν είναι αρεστές σε αυτούς. Αυτό είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο.

Είναι αυτονόητο πως οι ανώτατοι δικαστές συγκροτούν την πεποίθησή τους με βάση αποκλειστικά την κείμενη νομοθεσία. Ουδόλως τους ενδιαφέρουν οι πολιτικές παρενέργειες των αποφάσεών τους, κι έτσι πρέπει. Η δε παραπομπή πολιτικών προσώπων στο Ειδικό Δικαστήριο έχει την έννοια της πλήρους διερεύνησης της υπόθεσης και φυσικά οι παραπεμπόμενοι φέρουν ακέραιο το τεκμήριο της αθωότητας.

Επανέρχομαι στην ξυλολιάδα.

Σας λέω τι ακριβώς έγινε, καθώς τα έμαθα όλα από πρώτο χέρι: μόλις πληροφορήθηκε ο πρωθυπουργός για το τραγικό δυστύχημα πήρε αμέσως τον Τριαντόπουλο τηλέφωνο και τον διέταξε να μπαζώσει πάραυτα την περιοχή. Διότι δε νοείται μπάζωμα χωρίς «Κούλη». Αυτά τα γράφουν από το πρωί «σοβαροί» σχολιαστές, αφού ο Τριαντόπουλος και ο Αγοραστός είναι «μικρά ψάρια». Το σενάριο επιτάσσει εμπλοκή του ίδιου του πρωθυπουργού, καθώς για να σηκώσει το τηλέφωνο εκείνη τη στιγμή σημαίνει πως κάτι ήθελε να συγκαλύψει.

Όπως ο Τριαντόπουλος με τον Αγοραστό δεν αρκούν για να πληγεί η κυβέρνηση, έτσι και το μπάζωμα από μόνο του δεν αρκεί. Είναι αναγκαία για το αφήγημά τους και η συγκάλυψη, καθώς εννοεί ευθέως πως υπήρχε κάτι το παράνομο που ο ίδιος ο «Κούλης» ήθελε να εξαφανίσει από προσώπου γης. Τι ήταν αυτό; Εδώ το σενάριο πάσχει, αλλά όλο και κάποιος κομπογιαννίτης θα βρει στασίδι σε κάποιο κανάλι, για να πάμε πάλι από την αρχή. Είπαμε, οι χορηγοί δεν είναι λίγοι, αλλά αμφιβάλλω αν θα βρεθούν και πάλι τόσοι πολλοί για να εξαπατηθούν.

Τελικά, τι σημασία έχει αν όλα αυτά έχουν καταρριφθεί πολλές φορές! Στην απόγνωσή τους θα επανέλθουν όσοι επιδιώκουν να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Ταυτοχρόνως, με αυτόν τον τρόπο, θα εξαναγκάσουν μια ολόκληρη κυβέρνηση να αμύνεται για ένα ανύπαρκτο ζήτημα. Ή τουλάχιστον αυτός είναι ο σχεδιασμός τους. Αν θα «τσιμπήσουν» οι κυβερνώντες, είναι ένα άλλο ζήτημα.