Χάρης Θεοχάρης: Η επόμενη φάση της ελληνικής ανάπτυξης

Τoυ Χάρη Θεοχάρη, υφυπουργού Εξωτερικών, αρμόδιου για την Οικονομική Διπλωματία και την Εξωστρέφεια** ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ που παρουσίασε ο πρωθυπουργός στη φετινή ΔΕΘ έχουν ασφαλώς ένα άμεσο κοινωνικό αποτύπωμα. Έχουν όμως και μια δεύτερη, εξίσου σημαντική διάσταση: διαμορφώνουν καλύτερες συνθήκες για επενδύσεις, παραγωγικότητα και επιχειρηματική ανάπτυξη. Αυτή είναι η ουσιαστικότερη οικονομική ανάγνωση των συγκεκριμένων παρεμβάσεων. Η ΕΛΛΑΔΑ** έχει πλέον τη δυνατότητα να σχεδιάζει με μεγαλύτερο ορίζοντα. Ο κυβερνητικός σχεδιασμός θέτει για την περίοδο 2027-2030 μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης άνω του 2%, ΑΕΠ άνω των 310 δισ. ευρώ έως το 2030 και επενδύσεις που θα υπερβαίνουν το 20% του ΑΕΠ. Πρόκειται για στόχους που δεν μπορούν να επιτευχθούν μόνο με αύξηση της ζήτησης. Προϋποθέτουν μεγαλύτερο παραγωγικό κεφάλαιο, περισσότερη τεχνολογία, αποτελεσματικότερες επιχειρήσεις και ισχυρότερη συμμετοχή της χώρας στις διεθνείς αλυσίδες αξίας. ΣΕ ΑΥΤΗ** τη στρατηγική εντάσσεται πρώτα απ’ όλα η σημαντική ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων. Σε σχέση με τον προηγούμενο προγραμματισμό, οι διαθέσιμοι πόροι αυξάνονται κατά 300 εκατ. ευρώ το 2026, 1,05 δισ. το 2027 και 1,45 δισ. το 2028. Η σημασία αυτής της επιλογής είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το δημοσιονομικό ποσό. Οι παραγωγικές δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, δίκτυα και ενέργεια μπορούν να μειώσουν το κόστος λειτουργίας ολόκληρης της οικονομίας και να αυξήσουν την απόδοση των ιδιωτικών κεφαλαίων. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ** κρίσιμο στοιχείο είναι η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας αξιοποιούνται 1,5 δισ. ευρώ από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, με στόχο, μέσω μόχλευσης, να κινητοποιηθούν περίπου 5 δισ. ευρώ συνολικής χρηματοδότησης. Η παρέμβαση αυτή αγγίζει ένα πραγματικό διαρθρωτικό πρόβλημα: μια καλή επιχειρηματική ιδέα δεν αρκεί όταν το κόστος κεφαλαίου είναι απαγορευτικό ή η πρόσβαση στον δανεισμό περιορισμένη. Περισσότερη διαθέσιμη χρηματοδότηση σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα για επενδύσεις, ψηφιακό μετασχηματισμό, ενεργειακή αναβάθμιση και διεθνοποίηση. Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ** αξία αυτής της δέσμης παρεμβάσεων βρίσκεται ακριβώς στη μεταξύ τους συμπληρωματικότητα. Οι δημόσιες επενδύσεις βελτιώνουν το παραγωγικό περιβάλλον, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν νέες ευκαιρίες, τα φορολογικά κίνητρα επιταχύνουν τον εκσυγχρονισμό τους και η μείωση επιβαρύνσεων απελευθερώνει πόρους για επανεπένδυση. Έτσι δημιουργείται ένας μηχανισμός μέσω του οποίου η δημοσιονομική πολιτική δεν περιορίζεται στην ενίσχυση της ζήτησης, αλλά λειτουργεί ως καταλύτης για μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση, υψηλότερη παραγωγικότητα και ισχυρότερη αναπτυξιακή δυναμική. Αυτό είναι το ποιοτικό στοιχείο της επόμενης περιόδου: όχι απλώς περισσότερη οικονομική δραστηριότητα, αλλά περισσότερη παραγωγική ικανότητα. ΑΚΟΜΗ** πιο καθαρά αναπτυξιακό χαρακτήρα έχει η επιτάχυνση των αποσβέσεων για νέο μηχανολογικό εξοπλισμό. Ο χρόνος απόσβεσης περιορίζεται από δέκα σε έξι χρόνια. Στην οικονομική πράξη αυτό σημαίνει ότι ένα μεγαλύτερο μέρος του φορολογικού οφέλους της επένδυσης έρχεται νωρίτερα. Βελτιώνονται οι ταμειακές ροές και ενισχύεται το κίνητρο μιας επιχείρησης να αντικαταστήσει παλαιότερο εξοπλισμό, να αυτοματοποιήσει την παραγωγή της ή να ενσωματώσει νέα τεχνολογία. ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ** λογική πρέπει να διαβαστούν η σταδιακή αποκλιμάκωση της προκαταβολής φόρου για τα νομικά πρόσωπα κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες κάθε χρόνο, μέχρι να φθάσει στο 50%, αλλά και η σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος. Πρόκειται ουσιαστικά για απελευθέρωση κεφαλαίων που σήμερα δεσμεύονται πριν επανεπενδυθούν στην επιχείρηση. Η ρευστότητα είναι παραγωγικός πόρος: χρηματοδοτεί αποθέματα, νέες παραγγελίες, εξοπλισμό, προσλήψεις και εξαγωγική επέκταση. ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ,** η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,5 ποσοστιαία μονάδα από τον Απρίλιο του 2027 περιορίζει το μη μισθολογικό κόστος και βελτιώνει τα κίνητρα για περισσότερη δηλωμένη και καλύτερα αμειβόμενη εργασία. Η σχέση παραγωγικότητας και μισθών είναι κεντρική για το επόμενο αναπτυξιακό βήμα: η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανταγωνίζεται με χαμηλό κόστος εργασίας, αλλά με μεγαλύτερη αξία ανά εργαζόμενο. ΥΠΑΡΧΕΙ** τέλος μία παράμετρος που αφορά άμεσα την οικονομική διπλωματία. Η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας απέναντι στον διεθνή επενδυτή δεν διαμορφώνεται από ένα μόνο φορολογικό κίνητρο. Είναι το άθροισμα των υποδομών, της χρηματοδότησης, της φορολογικής προβλεψιμότητας, του ανθρώπινου κεφαλαίου και της δυνατότητας μιας επιχείρησης να επεκταθεί γρήγορα. ΓΙ’ ΑΥΤΟ** η αναπτυξιακή ουσία της ΔΕΘ βρίσκεται στη σύνθεση των παρεμβάσεων. Δημόσιο κεφάλαιο που ενεργοποιεί ιδιωτικό κεφάλαιο. Φορολογικά κίνητρα που επιταχύνουν επενδύσεις. Περισσότερη ρευστότητα που μπορεί να μετατραπεί σε παραγωγική δυναμικότητα. Μικρότερο κόστος εργασίας που στηρίζει περισσότερη απασχόληση. Η ΜΕΓΑΛΗ** πρόκληση έως το 2030 είναι ακριβώς αυτή: να μετατρέψουμε τη δημοσιονομική σταθερότητα που κατακτήσαμε σε μόνιμη αύξηση της παραγωγικότητας, των επενδύσεων και της εξωστρέφειας. Να περάσουμε από την ανάκαμψη στη μεγέθυνση και από τη μεγέθυνση στον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας. Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.