Ευαγγελία Καπόγιαννη: «Τα παιδιά είναι το σύμπτωμα. Εμείς, οι ενήλικες, νοσούμε»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Η ταλαντούχα ηθοποιός πρωταγωνιστεί στον «Θεό της Σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά, σε μια παράσταση που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Studio Μαυρομιχάλη.

Υπάρχουν ηθοποιοί που υπηρετούν έναν ρόλο και υπάρχουν εκείνοι που καταφέρνουν να αναδεικνύουν τις διαφορετικές πλευρές του. Η Ευαγγελία Καπόγιαννη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με θεατρική ακρίβεια, εσωτερικότητα και εκφραστική δύναμη, προσεγγίζει την Ανέτ, τον χαρακτήρα που υποδύεται στον «Θεό της Σφαγής», αναζητώντας τη διαδρομή μιας γυναίκας που ξεκινά ήρεμη, ευγενική και μετρημένη, για να οδηγηθεί σταδιακά στα άκρα.

Ο «Θεός της Σφαγής», ένα από τα πλέον γνωστά έργα της Γιασμίνα Ρεζά, επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Studio Μαυρομιχάλη, μετά την επιτυχημένη πρώτη του παρουσίαση. Η πρεμιέρα έχει προγραμματιστεί για τις 17 Οκτωβρίου. Τη σκηνοθεσία συνυπογράφουν η Ζωρζίνα Τζουμάκα και η Χριστίνα Χριστοφή, ενώ επί σκηνής βρίσκονται η Ευαγγελία Καπόγιαννη, η Μαρία Μπρανίδου, ο Βασίλης Πουλάκος και ο Δημοσθένης Φίλιππας. Οι τέσσερις χαρακτήρες συναντιούνται με αφορμή ένα περιστατικό σχολικής βίας, για να βρεθούν τελικά αντιμέτωποι όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις δικές τους αντιφάσεις, καθώς οι άμυνες υποχωρούν, οι βεβαιότητες κλονίζονται και η πολιτισμένη επιφάνεια αρχίζει να διαλύεται.

Στο περιθώριο των εντατικών προβών, λίγο πριν τα φώτα της σκηνής ανάψουν ξανά, η Ευαγγελία Καπόγιαννη μοιράζεται τις σκέψεις της για τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τον «καθωσπρεπισμό» από το χάος. Η συζήτηση μαζί της δεν μένει στην επιφάνεια μιας θεατρικής πρεμιέρας, αλλά εισχωρεί στον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης. Μέσα από τα μάτια της Ανέτ -αλλά και τη δική της διεισδυτική ματιά– εξερευνάμε γιατί οι ήρωες της Ρεζά μας φαίνονται τόσο τρομακτικά οικείοι, πώς το χιούμορ μετατρέπεται σε εργαλείο κοινωνικής κριτικής και τι είναι αυτό που τελικά πυροδοτεί τη «σφαγή» στο σαλόνι δύο φαινομενικά πολιτισμένων ζευγαριών.

Με αφορμή τη δεύτερη ευκαιρία αυτής της παράστασης, η ηθοποιός ανοίγει τα χαρτιά της για τις προκλήσεις του ρόλου, τα όρια μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας, και τον τρόπο που το γέλιο μπορεί να λειτουργήσει ως ένας αδυσώπητος κοινωνικός καθρέφτης.

Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο στον χαρακτήρα που υποδύεστε στον «Θεό της Σφαγής» και τι σας δυσκόλεψε στην προσέγγισή του;

Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο σ’ αυτόν τον χαρακτήρα, στην Ανέτ, ήταν αυτό που με δυσκόλεψε και περισσότερο. Η συγγραφέας μας δίνει λίγες πληροφορίες γι’ αυτήν και ταυτόχρονα της παραχωρεί την πιο μεγάλη διαδρομή… Εννοώ ότι ξεκινά πολύ ήρεμη, θετική, ευγενής και μετρημένη και σταδιακά φτάνει στο άλλο άκρο. Αυτό, λοιπόν, ήταν και η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα –ως ηθοποιό–, να την ανακαλύψω κατ’ αρχάς και στη συνέχεια να την οδηγήσω στα δικά της/μου άκρα…

Η Ρεζά ξεκινά από ένα περιστατικό σχολικής βίας, αλλά πολύ γρήγορα αποκαλύπτει τη βία που κρύβεται πίσω από τις «πολιτισμένες» συμπεριφορές των ενηλίκων. Πόσο αναγνωρίσιμος είναι τελικά αυτός ο καθρέφτης για εμάς;

Αν θέλουμε να κοιταχτούμε με ειλικρίνεια μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη, γρήγορα θα μας αναγνωρίσουμε, όλους μας ή έστω κάποια πτυχή μας. Αν σκεφτούμε τι πραγματικά σημαίνει βία και πόσο μεγάλο εύρος έχει αυτή η έννοια, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι και οι βίαιες εκδοχές μας.

Πού τελειώνει, κατά τη γνώμη σας, ο πολιτισμός και πού αρχίζει η βαρβαρότητα μέσα στους τέσσερις ήρωες του έργου;

Νομίζω ότι ο πολιτισμός μας τελειώνει εκεί που αμφισβητούνται τα δεδομένα μας ή ό,τι αφηγηθήκαμε εμείς ως δεδομένα… Γινόμαστε βάρβαροι, όταν κάποιος ή κάτι προσπαθεί να μας αποκαθηλώσει, να αποδομήσει το καλά δομημένο ζωτικό μας ψεύδος… Αυτό συμβαίνει και στους τέσσερις χαρακτήρες της Ρεζά και το συναντάμε και καθημερινά γύρω μας.

Το έργο είναι βαθιά κωμικό, ενώ μιλά για τον θυμό, την επιθετικότητα και τη βία. Τι είναι αυτό που κάνει το γέλιο τόσο αποτελεσματικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για δύσκολες αλήθειες;

Γιατί το γέλιο μας καθιστά όλους κοινωνούς. Μας απενοχοποιεί, δεν υψώνει δάκτυλο διδαχής, αλλά έναν καθρέφτη για να «δούμε» τα χάλια μας και να γελάσουμε όλοι μαζί μ’ αυτά! Γι’ αυτό είναι και τόσο βαθιά πολιτικό.

Τι αλλάζει όταν μια παράσταση επιστρέφει για δεύτερη σεζόν; Νιώθετε ότι εσείς και ο ρόλος σας έχετε αλλάξει μέσα από την επαφή με το κοινό;

Η δεύτερη σεζόν για μένα είναι σαν μια δεύτερη ευκαιρία, μια ευκαιρία για περαιτέρω εμβάθυνση, έρευνα, δοκιμή και παράταση της απόλαυσης εννοείται! Θα παίξουμε κι άλλο, παιδιά! Ταυτόχρονα, όπως ορθά σημειώνετε, κάτι έχει αλλάξει από την επαφή με το κοινό, έχουμε πια κοινό παρελθόν, που ελπίζω να το χρησιμοποιήσω προς όφελος και των δυο μας.

Τέσσερις άνθρωποι συναντιούνται για να λύσουν ένα πρόβλημα που αφορά τα παιδιά τους και τελικά έρχονται αντιμέτωποι με τον ίδιο τους τον εαυτό. Εσείς, ως ηθοποιός, τι πιστεύετε ότι αποκαλύπτει περισσότερο τον άνθρωπο: η σύγκρουση ή η προσπάθειά του να την αποφύγει;

Ωραία ερώτηση! Νομίζω και τα δύο. Γενικά, γνωρίζουμε πια ότι στα δύσκολα «αποκαλύπτεται» ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Η σύγκρουση είναι μια οριακή κατάσταση, οπότε η απόφαση συμμετοχής ή μη σ’ αυτήν είναι από μόνη της μια επιλογή. Ταυτόχρονα, ο τρόπος που συγκρουόμαστε ή ο λόγος, το περιεχόμενο της σύγκρουσης φωτογραφίζει τα πρόσωπα που εμπλέκονται σ’ αυτήν.

Αν έπρεπε να κρατήσουμε μία μόνο σκέψη φεύγοντας από την παράσταση, ποια θα θέλατε να είναι;

Τα παιδιά είναι πάντα το σύμπτωμα. Εμείς, οι ενήλικες, νοσούμε.

Τι ονειρεύεστε για την καλλιτεχνική σας διαδρομή;

Ωραία έργα, ωραίους ρόλους, ωραίες συνεργασίες. Ονειρεύομαι επίσης να έρθει μια μέρα η δουλειά μας να αναγνωρίζεται και να αμείβεται καλύτερα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Έχω πολλά σχέδια, τα οποία ελπίζω να τα πούμε στο μέλλον. Προς το παρόν είμαι προσανατολισμένη στην πρεμιέρα μας, στις 17 Οκτωβρίου στο Studio Μαυρομιχάλη, όπου σας περιμένουμε. Σας ευχαριστώ πολύ!